Dead Can Dance – Within The Realm Of A Dying Sun


De aankondiging van een nieuwe plaat, vergezeld van een tournee die ook Nederland aandoet, is voor mij reden om een van de sleutelplaten in mijn muzikale ontwikkeling in het zonnetje te zetten. Er zijn van die releases die, terugkijkend, zoveel indruk op je maken dat ze een speciaal plekje veroveren. Empires And Dance van Simple Minds is er zo een, maar ook Yessongs van Yes. In 1987 wordt daar Within The Realm Of A Dying Sun aan toegevoegd. In dat jaar hoor ik voor het eerst de klanken van Dead Can Dance. Het blijkt om het nummer The Dawn Of The Iconoclast te gaan. Ik word gegrepen door de verrassende mengeling van stijlen en instrumenten. Zoiets heb ik nog niet eerder gehoord. Niet lang daarna is het derde album van Dead Can Dance gekocht. Een plaat die, ondanks zijn leeftijd, nog steeds tijdloos is. Donkere elementen uit de Gothic zijn in een bijna middeleeuwse setting gepositioneerd. Blaas- en strijkinstrumenten worden gecombineerd met lage, elektronische klanktapijten. Lisa Gerrard en Brendan Perry verzorgen afwisselend de vocalen, waarbij opvalt dat Gerrard alleen maar klanken zingt. Daarmee nog meer mysterie toevoegend aan de plaat en de luisteraar de ruimte gevend om er zijn eigen interpretatie aan te geven. In Cantara worden Oosterse invloeden toegevoegd aan het geheel en Summoning Of The Muse doet je bijna terugreizen naar een kerk in de vroege Renaissance. Windfall is een stemmig, maar toch dreigend instumentaaltje en in nummers als Xavier en Anywhere Out Of The World laat bariton Perry zijn vocale kwaliteiten horen. Met Persephone komt er een eind aan het album. Lisa Gerrard in combinatie met donkere, bombastische keyboards laten het bijna klinken als een Requiem. Je uitdagend om het begin van de plaat weer op te zetten.

Plaats een reactie