Wallander


Ondanks het feit dat er na het tweede seizoen afscheid is genomen van twee van de hoofdrolspelers, kan het derde seizoen van de Zweedse serie Wallander me zeer bekoren. Ik had er geen al te hoge verwachtingen van, maar Henning Mankell’s boeken en het schitterende acteerwerk van hoofdpersoon Krister Henriksson vormen voldoende basis voor opnieuw zes mooie afleveringen. Ook in deze serie heeft de regisseur oog voor karakterontwikkeling, zonder de spanning uit het oog te verliezen. Kurt Wallander is een melancholische, soms wat cynische rechercheur met een voorliefde voor klassieke muziek. Net als Inspector Morse is hij een stevige drinker, vaak nukkig en heeft hij moeite om relaties met vrouwen aan te knopen. Dit seizoen eindigen alle afleveringen met het nummer Quiet Night van Anna Ternheim. Het zorgt ervoor dat ik iedere keer de aftiteling uitzit. Of een aflevering nou wel of niet in mineur eindigt, om een of andere reden sluit het lied er prima op aan. Deze Zweedse singer-songwriter heeft tot nu toe drie albums uitgebracht, maar Quiet Night is helaas op geen enkele plaat van haar terug te vinden. Ook de diverse soundtracks die van de televisieserie Wallander zijn verschenen, bieden geen soelaas. Als kennismaking besluit ik het album Separation Road aan te schaffen. Een prachtige release met dezelfde kenmerken als Quiet Night. Gitaar, piano en strijkers gecombineerd met een stem die het midden houdt tussen Beth Orton en Suzanne Vega. Elk nummer kondigt een nieuwe ochtend aan. Je weet alleen nog niet of de zon door gaat breken, of dat het een regenachtige dag gaat worden. Voor het beluisteren van Quiet Night, richt ik me voorlopig nog maar even op de aftiteling van Wallander.

Customs – Enter The Characters

Ze vraagt of ik het nummer Justine al wel eens heb gehoord. Omdat ze de naam van de band niet weet en ik het antwoord schuldig moet blijven, besluit ik de titel op te gaan zoeken in iTunes. De resultaten die dat oplevert, doen geen belletje rinkelen. Als ze aangeeft dat ze het nummer op Studio Brussel heeft gehoord, besluit ik om de Afrekening maar eens te bekijken. Uiteindelijk vind ik het nummer Justine terug op de tweede plek. Na enig speurwerk kom ik erachter dat het om een band uit Leuven gaat, die in België op dit moment hoge ogen gooit en eerder al debuteerde met de single Rex. Die is wel terug te vinden in iTunes. Als eerste valt de sterke melodielijn op, die meteen in je hoofd blijft hangen. Het besluit om de plaat te kopen is dan ook snel genomen. Enter The Characters raast vervolgens als een denderende trein door de woonkamer. Strakke ritmes, compacte liedjes en sprankelende, soms galmende gitaren doen hem weer denken aan de New Wave van vroeger. Mede ingegeven door de sound van de zanger zou je kunnen denken, als je niet beter zou weten, dat je naar een vrolijkere variant van Interpol aan het luisteren bent. Vernieuwend is Customs dan ook niet te noemen. Je hoort duidelijk de invloeden van Joy Division en The Sound terug. De band klinkt echter heel wat frisser dan de gemiddelde reïncarnatie van de jaren tachtig waardoor we de laatste jaren worden achtervolgd. Zo komt de groep inhoudelijk minder somber uit de hoek, dan normaal gesproken gangbaar is in het genre. De zinsnede I’d Love To Be Depressed Once If I Could Find The Time, zegt genoeg. Daarmee is de band subtiel origineel en weet Customs pakkende refreinen te creëren in een genre waar het gevaar van cliché’s continu op de loer ligt.

Piano Magic – Ovations


Tijdens het luisteren naar het tiende album van Piano Magic, waan ik me weer in de periode dat het 4AD-label schittert in het verkennen van onontgonnen gebied. Bands als This Mortal Coil, Cocteau Twins en Dead Can Dance worden dan groot, door atmosferische en stijlvolle muziek uit te brengen die soms als avantgardistisch wordt bestempeld. Mijn retrospectie wordt veroorzaakt doordat Brendan Perry van Dead Can Dance op twee nummers van Ovations verantwoordelijk is voor de vocalen. Ik verbaas me erover dat ik nog nooit van Piano Magic heb gehoord. Muziek als deze loopt namelijk als een rode draad door mijn leven. Spannend en intrigerend. Uitnodigend tot een muzikale ontdekkingsreis waar maar geen einde aan lijkt te komen. Een album dat met iedere draaibeurt rijpt en meer waardering oogst. Donker, melancholisch en dreigend. Tegelijkertijd ook beeldschoon. Glenn Johnson werkt met zijn project op dezelfde manier als This Mortal Coil in het verleden, waardoor de samenstelling van de band bij ieder album weer anders is. Op Ovations is de hulp ingeroepen van Peter Ulrich, die eerder percussie-elementen toevoegt aan het de eerste platen van Dead Can Dance. Hetzelfde doet hij nu bij Piano Magic. Natuurlijk herken je dan veel trucjes en geluiden, die jaren geleden al door de eerder genoemde bands zijn toegepast. Op een of andere manier is dat niet erg. Johnson laat duidelijk horen waar zijn roots liggen, maar voegt er andere invloeden aan toe. Hierdoor weet hij een typerende sound te creëren en boven zijn eigen referentiekader uit te stijgen. Piano Magic zet daarmee een geluid neer waar liefhebbers van This Mortal Coil, Cocteau Twins en Dead Can Dance zich zeker bij thuis zullen voelen.

Once Upon A Christmas Song

Sinterklaas is weer afgetaaitaaid. We kunnen ons gaan voorbereiden op de feestdagen. Ieder jaar stel ik een album samen, waarbij ik probeer om een goede mix te vinden tussen bekende, onbekende, humoristische, melancholische, alternatieve en traditionele kerstliedjes. Niet alleen moeten ze de diverse gevoelens vertegenwoordigen, die menigeen koppelt aan deze periode van het jaar. Ze moeten ook aansprekend zijn voor verschillende generaties. Dit jaar heb ik me vooral geconcentreerd op de wat vrolijkere nummers, die specifiek voor Kerst geschreven zijn. Redelijk traditioneel, maar wel met ruimte voor de minder bekende uitvoeringen. Het leidt tot onderstaande compilatie:

 

Kerst-CD van 2009:

  1. Geraldine – Once Upon A Christmas Song
  2. Moya Brennan – Do You Hear What I Hear
  3. Status Quo – It’s Christmas Time
  4. Raveonettes – Come On Santa
  5. Stevie Wonder – What Christmas Means To Me
  6. Kate Rusby – Sweet Bells
  7. Brian Setzer – Getting In The Mood
  8. Stephen Colbert – Another Christmas Song
  9. Tori Amos – A Silent Night With You
  10. Harry Connick Jr. – What A Night
  11. Fab Four – Rudolph The Red-Nosed Reindeer
  12. Sufjan Stevens – Silent Night
  13. Bob Dylan – Must Be Santa
  14. Jethro Tull – Another Christmas Song
  15. Miss Montreal – Being Alone At Christmas
  16. Elvis Presley – Christmas
  17. Pogues And Kirsty MacColl – Fairytale Of New York
  18. Blackmore’s Night – Good King Wencesla
  19. Killers – Don’t Shoot Me Santa
  20. Amy Grant – Tennessee christmas
  21. AC/DC – Mistress For Christmas
  22. Sarah Brightman – I Wish It Would Be Christmas Everyday
  23. Sting – Christmas At Sea