Roger Waters – The Wall


The Wall van Pink Floyd is vooral het project van Roger Waters. Het betekent uiteindelijk het begin van het einde van de band. Na een uitgebreide tour volgt drie jaar later de verfilming van de thematiek door Alan Parker. Met Bob Geldof in de hoofdrol. Belangrijkste onderwerpen zijn de vervreemding van de maatschappij en het niet kunnen verwerken van een oorlogsverleden. Aangevuld met de problematiek rondom de status van een ster en de daarop volgende evolutie richting een fascistisch leider. Na de val van de muur in Berlijn wordt het spektakel nog eens opgevoerd. Speciaal voor die gelegenheid nodigt Waters collega’s als Thomas Dolby en Sinead O’Connor uit. Zes jaar geleden besluit hij om opnieuw met The Wall op tournee te gaan. Wederom weet Waters de stadions uit te verkopen. Dit keer wordt de nadruk gelegd op de verwoestende impact van oorlog. Gekoppeld aan zijn eigen persoonlijke verhaal rondom het verlies van zijn vader tijdens de Tweede Wereldoorlog. In de film wordt dit verhaal vermengd met de integrale registratie van een van de optredens. In het begin is dat even wennen. Je wordt uit het concert getrokken om de persoonlijke belevenissen van Roger Waters te volgen. Soms net iets te abrupt. Toch merk je na verloop van tijd dat dit het verhaal extra krachtig maakt. Een eenzaam op zijn trompet spelende Waters die onderbroken wordt door het intro van In The Flesh. Het duet met zichzelf tijdens Mother. Naast de persoonlijke touch wordt er een zeer gedegen en een enorm frisse uitvoering van The Wall neergezet. Met een Waters die er zichtbaar zin in heeft en de ruimte neemt om hier en daar van het origineel af te wijken. Aangevuld met een visueel spektakel dat alle voorgaande versies overtreft, is deze release toch weer relevant.

Make It Wonderful

Het is een bewogen jaar geweest. Met enorm veel dynamiek en verandering. Zowel persoonlijk als zakelijk. Veelal hoogtepunten. In zo’n dynamisch tijdvak, is het prettig om te constateren dat de jaarlijkse kerstcompilatie van Luistertips alleen qua samenstelling aan aanpassing onderhevig is. Het is opnieuw gelukt om een gevarieerde plaat op te leveren. Voor iedere doelgroep staat er weer iets op. Oud. Jong. Muziekvriend. Collega. Familie. Zoals altijd een mix van traditie en vernieuwing. Inclusief aandacht voor het onbekendere werk. Soms een beetje apart. Toch herkenbaar. Met ruimte voor composities die weinig met deze periode van het jaar te maken hebben, maar door het klankenpalet wel passend zijn. Het leidt tot onderstaande compilatie:

 

Kerst-CD van 2015:

  1. The Slow Show – Testing [Intro]
  2. Colbie Caillat – Mistletoe
  3. Big Star – Jesus Christ
  4. Neele Ternes – Dad
  5. Astrocolor – Sleigh Ride
  6. Eels – Christmas Is Going To The Dogs
  7. Miranda Dodson – It’s Merry Christmas Time
  8. The Polyphonic Spree – It’s Christmas
  9. Joy Williams – More Than I Asked For
  10. Mark Kozelek – Away In a Manger
  11. Kerry Pastine & The Crime Scene – Dream of Christmas Day
  12. Dropkick Murphys – The Season’s Upon Us
  13. Coil – Christmas Is Now Drawing Near
  14. Astrocolor – Sugar Plums
  15. Nick Lowe – Rise Up Shepherd
  16. Maryse Letarte – Le Mendiant de Noël
  17. Erasure – Make It Wonderful
  18. Miranda Dodson – Christmas Glow
  19. Willy & Willeke Alberti – Kling Klokjes Klingelingeling [Excerpt]
  20. Eels – Everything’s Gonna Be Cool This Christmas
  21. Hannah Peel – Hey Santa
  22. Isobel Campbell & Mark Lanegan – This Season
  23. The Watson Twins – This Holiday
  24. Jim Reeves – Merry Christmas Polka
  25. Lucy Sunday – December Love
  26. Sparks – Christmas Without a Prayer
  27. Thomas Feiner – Hold Up
  28. Xmystry – Silent [Excerpt]

Tekst: Luistertips
Fotografie: Whitevalley

Astrocolor – Lit Up


Vanaf november begint steevast de zoektocht naar liedjes ten behoeve van de jaarlijkse kerstcompilatie. Ook dit jaar is er weer veel materiaal gereleased. Helaas gaat het dan bijna altijd om het op identieke wijze vertolken van het standaardwerk. Gelukkig worden er op kleine labels ook andere platen uitgebracht. Astrocolor uit Canada kiest ervoor om de bekende composities flink te verbouwen. Met een vleugje van herkenning, maar steeds aangenaam anders. Elk nummer wordt tot in de details ontleed en vervolgens met extra aanvullingen weer in elkaar gezet. Een draak van een klassieker als Little Drummer Boy wordt zo ineens heel aangenaam. Neigend naar Post-Rock ontwikkelt het lied zich bijna dreigend naar de kenmerkende melodie. Gezongen door Kandle. Let it Snow klinkt als relaxte Jazz met een swingende ondertoon. Slechts de titel van het lied wordt gezongen en alleen daardoor herken je het oorspronkelijke nummer nog. Blazers die opgenomen lijken te zijn in een rokerig café beklemtonen de sfeer. Hetzelfde geldt voor Sleigh Ride. Met vocalen van Abi Rose. Subtiele gitaren kondigen de melodie aan. Nog steeds herkenbaar, maar in een heel ander arrangement gestoken. Zo is ieder kerstlied bewerkt. Sugar Plums bevat elementen uit Funk en Jazz. Rudolph The Rednosed Reindeer is alleen nog maar als zodanig te herkennen dankzij het leitmotiv dat op gitaar wordt gespeeld. Een gouden vondst van Astrocolor om bekende klassiekers op deze manier te verbouwen. Het was nog mooier geweest als er hier en daar ook wat onbekender materiaal aan bod was gekomen, maar dat is ze vergeven. Doordat de sfeer van vrolijkheid overal subtiel aanwezig is, een heerlijke plaat voor deze periode van het jaar.