Toys Don’t Cry

Sinterklaas is weer afgetaaitaaid. Hoogste tijd voor de kerstcompilatie van Luistertips. Het samenstellen van deze verzameling is ieder jaar weer een van de leukste activiteiten ter voorbereiding op de feestdagen. De lijst moet geschikt zijn voor een brede doelgroep. Oud. Jong. Muziekvriend. Familie. Velen met smaak. Sommigen met een andere smaak. Het mag niet te traditioneel worden. Curiositeit en herkenbaarheid dienen met elkaar in balans te zijn. Passend bij de diverse emoties die horen bij deze episode van het jaar. Melancholie, blijheid en romantiek. Liefst met wat humor. De jaarlijkse zoektocht heeft in ieder geval weer geleid tot een bonte verzameling van nummers.

 

Kerst-CD van 2019:

  1. Hamrahlid Choir – Ad Cantus Laetitae
  2. The Not Fur Longs – Toys Don’t Cry
  3. Tired Pony – The Good Book
  4. Flagship Romance – Smalltown Christmas
  5. Mac McCaughan & Annie Hayden – Down We Go
  6. Will Butler – Love Asked Me To Stay
  7. Robbie Williams – Let’s Not Go Shopping
  8. The Pearlfishers – The Snow Lamb
  9. Magne Furuholmen – The Season To Be Melancholy
  10. Lekiddo – It’s Christmas
  11. Kathleen Edwards – It’s Christmas Time
  12. KT Tunstall & Christopher Lennertz – Hey, Mr. Santa
  13. Hamrahlid Choir – Það á Að Gefa Börnum Brauð
  14. Rob Halford – Donner and Blitzen
  15. HAIM – Hallelujah
  16. Francis Lung – To Make Angels In Snow
  17. Steady Holiday – Always Christmas
  18. The Monkees – Unwrap You At Christmas
  19. Joli-Bois – C’est Noël Ce Soir
  20. Keb’ Mo’ – Merry, Merry Christmas
  21. Charlie Marie – Underneath The Mistletoe
  22. The Crookes – You Bring The Snow
  23. Magne Furuholmen – A Wintry Silence
  24. John Pringle – Christmas In Bruges
  25. Coldplay – When I Need a Friend

Tekst: Luistertips
Fotografie: Whitevalley

Chantal Acda – 20191123


Onlangs brengt Chantal Acda Pūwawau uit. Een plaat waarop ze opnieuw weet te verrassen en te overtuigen. Mede dankzij de door Valgeir Sigurðsson gearrangeerde vocalen. Tegelijkertijd tourt ze door Nederland en België. Vanavond doet ze het theater in Tilburg aan. Als het licht dooft, komen Eric Thielemans en Laurens Smet het podium op. Vervolgens horen we in het donker slechts de stem van Josse de Pauw. Na een korte stilte worden de vocalen van Tuhinga ingezet. Van achter uit de zaal komen Acda en de vocalisten richting het podium gelopen. Door de aankleding en de posities die de leden van de band bewust innemen, zowel voor als achter het projectiescherm, is dit veel meer dan een concert. Dit is een performance. Met de prachtige muziek van Chantal Acda in de hoofdrol. De Pauw knoopt de hele avond de nummers aan elkaar door een boodschap te verkondigen. Horend bij de plaat en passend bij Chantal Acda. We zijn als mens vervreemd van onze omgeving en de natuur. De composities van Pūwawau maken live nog meer indruk. Vooral vanwege de extra dynamiek en het weglaten van het uitgebreide instrumentarium dat wel op de plaat te horen is. Chantal Acda staat zelfverzekerd op het podium. Hier en daar wisselt ze een glimlach uit met haar collega’s. Tevreden over de uitvoeringen. Afsluiter Tumananko wordt uiteindelijk het hoogtepunt van de avond. Chantal en haar collega’s staan niet op, maar voor het podium. In een enkel nummer lijkt Acda iedereen in het publiek aan te kijken. We can see you staring at us. Vervolgens neemt ze ontroerd het applaus in ontvangst. Slechts een klein uur mochten we ons in haar muzikale universum begeven, maar de tevredenheid overheerst. Een toegift afkomstig van een ouder album had deze magie vooral teniet gedaan.

Setlist:

  1. Tuhinga
  2. Marama
  3. Taranga
  4. Waiata Tamariki
  5. Puoro
  6. Tumanako

Yuko – 20191116


Als Yuko aangekondigd wordt voor de negende editie van Made in Belgium in Gebouw-T, besluit ik om kaartjes te kopen. Jaren geleden ontdek ik ze tijdens Leffingeleuren. Sindsdien ze helaas niet meer live gezien. Wel altijd trouw hun platen blijven kopen. Willem Jongenelen introduceert kort de optredende bands en kondigt aan dat dit het laatste concert van Yuko in Nederland gaat worden. Na tien jaar houdt de band het voor gezien. Ze spelen na opener Dead Man Ray op het Zuiderburen Podium. Het vroegere De Botte Hommel. Helaas hebben ze maar een half uur gekregen. Wat mij betreft veel te weinig voor zo’n afscheid. Opvallend veel mensen nemen de moeite om naar de tweede zaal te komen. Net als de vorige keer in Leffinge sta ik bijna vooraan en herken ik meteen de typische stijl van zanger Kristof Deneijs. Totaal opgaand in de muziek met een enorme dynamiek in de vocalen. Soms bijna fluisterend. Dan weer zachtjes schreeuwend. Nog steeds is het moeilijk om een labeltje op hun muziek te plakken. Elementen uit de Folk en de Post-Rock worden vermengd tot een geheel eigen stijl. Het doet me denken aan de definitie die Deneijs ooit zelf aan de muziek gaf. Dance voor in de huiskamer. Toetsenist Brecht Plasschaert speelt gedurende het optreden een subtiele hoofdrol. Zo drukken de Russisch klinkende vocalen die hij tijdens Or Dive uit zijn keyboard tovert een stempel op de sfeer van dat nummer. David Broeders geeft een nieuwe dimensie aan het begrip talking drum, door zijn trommels zowel met zijn handen als met stokken te bespelen. Gezamenlijk zorgt de band ervoor dat ik een half uur lang op mag gaan in hun aangename, muzikale universum. Aan het eind van het concert blijkt dat ik toch een laatste release van ze gemist heb. Met die aankoop in de hand, neem ik afscheid van een unieke band. Jammer dat ze ermee stoppen.