Kraftwerk – Remixes


Kraftwerk is tegenwoordig vooral bezig met het opnieuw uitbrengen van bestaand werk. In allerlei formaten. Soms leidt dat nog wel tot aangename verrassingen. Zoals de release van Der Katalog 3D. Een mooi aandenken voor iedereen die de afgelopen jaren een van hun concerten heeft bijgewoond. Een paar dagen geleden word ik getipt over een nieuw album van Kraftwerk op Spotify. Nou ja, nieuw. Het blijkt om een verzameling van remixes te gaan, die eerder al verschenen op diverse singles. Ook de versies van het nooit op een regulier album uitgebrachte Expo 2000 hebben er een plek op gevonden. Een handige verzamelaar dus voor degenen die de releases van al die singles gemist hebben. We moeten nog wel even wachten op een fysiek exemplaar. De plaat is op dit moment alleen via de digitale platforms te beluisteren. Een compositie in het bijzonder valt op. Non Stop. Een nog niet eerder uitgebrachte remix van Musique Non Stop. Oorspronkelijk afkomstig van het album Electric Cafe uit 1986. De reden voor het aanpassen van de titel zal vooral te maken hebben met het feit dat de compositie grondig verbouwd is. De melodielijn is in zijn geheel aangepast. Slechts de repeterende vocoder en de digitale percussie doen herinneren aan het origineel. Door de vertraging van het tempo wordt er een extra element van melancholie aan Non Stop toegevoegd. De gedigitaliseerde koortjes in de melodie dragen daar zeker aan bij. Het is een eerste teken van leven sinds het overlijden van Florian Schneider. Wellicht een verlaat eerbetoon aan hem? Hopelijk is het een opmaat naar nieuw werk.

Steve Hogarth – 20201219


H Natural. Oftewel Steve Hogarth van Marillion. Het concept is al bekend sinds zijn release van Ice Cream Genius, maar dit keer krijgt het extra betekenis vanwege de lockdown. Vandaag zit hij in zijn eentje achter de piano in St. John’s Church te Oxford. Zonder publiek. Het publiek zit thuis. De traditie van een concert tijdens kerst wordt digitaal gecontinueerd. Hij speelt deze avond nummers van zichzelf, Marillion, The Blue Nile, Bob Dylan, The Waterboys, Psychedelic Furs en Leonard Cohen. Steve opent nerveus en emotioneel. Tijdens het oplezen van Oh Little Town Of Bethlehem, dat gevolgd wordt door Across The Universe van The Beatles. Later legt hij uit dat dit alles te maken heeft met de tijd van het jaar, de situatie waar we inzitten en het feit hij het eerbetoon aan John Lennon nog nooit eerder live heeft gespeeld. Hierna zien we hem groeien in zijn rol als muzikant. Zoals we hem kennen. Er is veel aandacht besteed aan de uitzending. Meerdere camera’s brengen H in beeld. Achter een Steinway vleugelpiano. Hij bewijst hoe krachtig de composities zijn als ze helemaal natural worden gebracht. Trap The Spark en This Train Is My Life komen nu ineens wel binnen. Better Dreams was al een van mijn favorieten, maar klinkt op deze manier nog mooier. Zijn versies van The Downtown Lights en Famous Blue Raincoat van respectievelijk The Blue Nile en Leonard Cohen zijn werkelijk briljant. Niet alles gaat goed deze avond. Drilling Holes moet hij afbreken. In de chat reageert Steve Rothery nog dat hij het moet starten in C. Het helpt niet. Tijdens Cage krijgen loops vanaf de laptop een rol. Dan nog functioneel. Tijdens This Is The 21st Century hadden de synthdrums achterwege mogen blijven. Het enige, kleine smetje op een geweldig optreden. H eindigt met Have Yourself A Merry Christmas. Een traditional. Op deze wijze, na een optreden van ruim twee uur, hartverwarmend.

Setlist:

  1. Across The Universe
  2. Seasons End
  3. This Train Is My Life
  4. The DownTown Lights
  5. You Dinosaur thing
  6. The Answering Machine
  7. Trap The Spark
  8. Hard As Love
  9. Better Dreams
  10. You’re Gone
  11. The Hollow Man
  12. Famous Blue Raincoat
  13. The Ghost In You
  14. Fantastic Place
  15. Drilling Holes
  16. Like A Rolling Stone
  17. Cage
  18. This Is The 21st Century
  19. Afraid Of Sunlight
  20. The Whole Of The Moon
  21. Spirit
  22. Easter
  23. Have Yourself A Merry Little Christmas

Sophia – 20201128


2020 wordt het jaar van de minst bezochte concerten ooit. Vanwege COVID-19. Terwijl de tweede golf losbarst, ontstaan de eerste initiatieven van artiesten om vanuit huis op te treden. In eerste instantie zie ik dat niet zo zitten. In mijn beleving kan dat alleen maar tegenvallen. Als Robin Proper-Sheppard van Sophia een optreden aankondigt, besluit ik toch een kaartje te kopen. Normaal gesproken zou hij nu aan het touren zijn. In het verlengde van de release van zijn nieuwste plaat Holding On / Letting Go. In plaats daarvan verzorgt hij nu een online concert vanuit zijn studio in Berlijn. Iets na achten heet Robin ons welkom. Hij geeft aan dat hij geen nummers van het nieuwe album zal spelen. Die moeten eerst rijpen met de band, voordat hij ze in een setting als deze kan brengen. Hij opent met Heartache. Aan het eind valt er een stilte. Robin stelt zich voor dat er nu geapplaudiseerd wordt. Dat maakt het raar. Het moet voor hem ook vreemd zijn. Alleen in een studio. Optreden voor mensen die je niet ziet. Geen dynamiek of interactie tussen performer en publiek. Toch voelt het alsof hij bij je in de huiskamer zit. In mijn geval wordt dat nog extra versterkt, omdat ik vanaf de bank naar de televisie kijk. Robin neemt de tijd om van sommige nummers de achtergrond toe te lichten. Ook dat maakt het speciaal. Dat hij bij Something en Bastards tot zijn eigen ergernis de fout ingaat, past op een of andere vreemde manier eigenlijk best goed bij deze setting. Veel van mijn favorieten worden gespeeld. There Are No Goodbyes. So Slow. Swept Back. The River Song. Helaas geen Woman. Na bijna twee uur neemt hij afscheid met I Left You. Twee uren die voorbij gevlogen zijn. Voor herhaling vatbaar. Ook al kan de setting van een online optreden niet tippen aan het echte werk.

Setlist:

  1. Heartache
  2. Swept Back
  3. The Death Of a Salesman
  4. If Only
  5. Ship In The Sand
  6. Birds
  7. I’d Rather
  8. Are You Happy Now
  9. So Slow
  10. Lost
  11. Baby, Hold On
  12. Something
  13. Bastards
  14. The River Song
  15. If a Change Is Gonna Come
  16. There Are No Goodbyes
  17. Another Trauma
  18. I Left You