Marc Almond – 20191012


Hits and Pieces is een verzamelaar van Marc Almond, die het beste van zowel Soft Cell als hemzelf bevat. Inclusief ruimte voor composities die niet de hitlijsten hebben behaald, maar wel tot zijn persoonlijke favorieten behoren. In het verlengde van deze release treedt hij vijf keer op in Nederland. Vanavond is 013 aan de beurt. Hij trapt af met Adored and Explored van het album Fantastic Star. Sowieso een plaat die opvallend sterk vertegenwoordigd is op de setlist van vanavond. Almond oogt fris en heeft er zin in. Met volle overgave geeft hij een inkijkje in zijn omvangrijke oeuvre. Zijn stem heeft nog niets geleden. In het begin merk je wel dat hij nog wat warm moet draaien. Ook verdwalen sommige door hem gekozen ‘pieces’ enigszins in het gehele aanbod. Zo haalt Bad To Me de vaart er flink uit, maar wordt dat met Bedsitter weer helemaal goedgemaakt. Uiteindelijk zorgt hij voor een feest der herkenning met opmerkelijk goede uitvoeringen van Tears Run Rings, Something’s Gotten Hold of My Heart en Torch. Tainted Love wordt in de lange uitvoering gespeeld in combinatie met Where Did Our Love Go. Perfectie benaderend. Aangenaam verrassend is het spelen van The Desperate Hours. Afkomstig van het album Enchanted. Ook speelt hij het nieuwe nummer Chaos. Een veelbelovende track die waarschijnlijk in het voorjaar zal worden uitgebracht. Na ruim anderhalf uur geeft hij aan dat hij nu plichtmatig weg kan lopen, om vervolgens terug te keren voor een toegift. De weg naar de kleedkamer is echter lang en als hij daar eenmaal is, kan hij niet garanderen dat hij nog terugkomt. Daarom kondigt hij ter afsluiting een mooie uitvoering van Say Hello, Wave Goodbye aan. Uit volle borst meegezongen door 013. Gefilmd door Marc Almond. Voor op Instagram.

Setlist:

  1. Adored and Explored
  2. Out There
  3. Bad To Me
  4. Bedsitter
  5. My Hand Over My Heart
  6. How Can I Be Sure
  7. Burn Bright
  8. The Desperate Hours
  9. Loving You, Hating Me
  10. Tears Run Rings
  11. The Idol
  12. Tragedy
  13. Black Heart
  14. Chaos
  15. A Kind Of Love
  16. The Days Of Pearly Spencer
  17. Something’s Gotten Hold of My Heart
  18. Torch
  19. Soul Inside
  20. Jacky
  21. Tainted Love / Where Did Our Love Go
  22. Say Hello, Wave Goodbye

Paradise Lost – 20171107


Paradise Lost is een van de grondleggers van de Doom Metal. Na drie releases neemt zanger Nick Holmes afscheid van het grunten en weet de band met Icon een wat groter publiek te bereiken. De evolutie op One Second en Host naar een nog toegankelijker geluid met invloeden uit de Elektro, wordt daarna door velen niet begrepen. Hierdoor keren ze begin deze eeuw weer terug naar hun roots. Op de laatste twee releases wordt zelfs het grunten opnieuw geïntroduceerd. Niet een stijl waar ik een uitgesproken liefhebber van ben, maar gelukkig gebruikt Holmes ook nog steeds zijn zangstem. Tot mijn verrassing speelt Paradise Lost in de kleine zaal van 013, die niet helemaal uitverkocht is. Het maakt het concert uiteindelijk wel wat intiemer, maar dat moet toch wennen zijn voor deze rockers uit Halifax. Ondanks dat, zet de band vanavond een gevarieerde set neer. Uiteraard spelen ze veel nummers van het recente album Medusa, maar deze worden afgewisseld met een dwarsdoorsnede uit hun omvangrijke oeuvre. Ook oudere releases als Draconian Times en Shades Of God worden niet vergeten. One Second haalt vroeg in de set even de vaart eruit, ook al is het ondertussen voor sommigen een publieksliefhebber geworden. Wellicht was het beter op zijn plek geweest als eerste nummer van de toegift. Gelukkig illustreert  Paradise Lost vanavond ook hoe fraai ze traag hakkende gitaarmuren op kunnen bouwen. Een waar eerbetoon aan het genre dat ze mede zelf vorm hebben gegeven. Vooral het wat langzamere werk geniet de voorkeur. Door ze af te wisselen met nummers als Erased en The Last Time, creëren ze een setlist die prima in balans is. Uiteindelijk zorgt het ervoor dat het publiek, na een wat tam begin, steeds enthousiaster wordt en terug kan kijken op een prima optreden.

Setlist:

  1. From the Gallows
  2. The Enemy
  3. One Second
  4. Gods of Ancient
  5. Enchantment
  6. Erased
  7. Medusa
  8. An Eternity of Lies
  9. Faith Divides Us, Death Unites Us
  10. Blood and Chaos
  11. As I Die
  12. Beneath Broken Earth
  13. The Last Time
  14. No Hope in Sight
  15. The Longest Winter
  16. Say Just Words

The Boxer Rebellion – 20141115


Sinds het tweede album Union voorspelt menig recensist The Boxer Rebellion een mooie toekomst. Pas na de release van Promises zet de band een flinke stap voorwaarts richting het wat grotere publiek. Met dank aan de single Diamonds. Het is dan altijd even afvragen wat ze gaan doen tijdens de tour. Leunen op het verse succes? In het niet geheel uitverkochte 013 demonstreert The Boxer Rebellion dat zij zowel de trouwe fans als de nieuwe aanwinst een geweldige avond kunnen bezorgen. Door een voortreffelijke setlist samen te stellen. Alle tot nu toe uitgebrachte albums komen aan bod. Ze openen verrassend met The Gospel Of Gorgo Adachi. Afkomstig van het al eerder genoemde Union. Live zoveel indrukwekkender dan op de plaat. Take Me Back en Locked In The Basement slaan de brug naar het wat recentere werk, waarna Evacuate een vroeg hoogtepunt oplevert voor de doorgewinterde fan. Diamonds volgt al halverwege het concert. Het zou ook wel erg voorspelbaar zijn om met die hit het optreden te beëindigen. De heren blijven continu schakelen van de ene naar de andere plaat. De brug slaand tussen Post-Punk, Pop en Rock. Zelfs Flight, de opener van het debuut Exits, wordt gespeeld. Die continue balans in de setlist maakt het optreden enorm boeiend. Aan het eind van het nummer New York wordt de stad in het refrein nog even vervangen door Tilburg. Na ruim een uur is het reguliere concert afgelopen. Ondanks dat No Harm als eerste toegift de vaart wat uit het concert haalt, zorgt Nathan Nicholson voor een mooi moment. Terwijl hij There’s No Harm In You zingt, loopt hij het publiek in. Watermelon is uiteindelijk de onverwachte afsluiter. The Boxer Rebellion is vanavond verantwoordelijk voor een groots concert

Setlist:

  1. The Gospel Of Goro Adachi
  2. Take Me Back
  3. Locked In The Basement
  4. Evacuate The Runner
  5. Diamonds
  6. Caught by the Light
  7. Flight
  8. Semi-Automatic
  9. Always
  10. New York
  11. Spitting Fire
  12. We Have This Place Surrounded
  13. Promises
  14. No Harm
  15. Watermelon

Dream Theater – 20140716


Met een nieuwe drummer in de geledingen brengt Dream Theater vorig jaar een titelloos album uit. Na een uitgebreide tour komt de band terug naar Europa voor een rondreis langs de wat kleinere zalen. Vanavond is 013 aan de beurt. Afgaande op de aanvangstijd gaan de heren ons een avondvullende voorstelling voorschotelen. Uiteraard staat hun meest recente release prominent op de agenda. De klanken van The False Awakening Suite openen het bal, waarna de band inzet met The Enemy Inside. Trial Of Tears is een verrassend oudje tussendoor. Een nummer dat de kwaliteiten van de band mooi samenvat. Melodie en virtuositeit in synergie. Met een hoofdrol voor gitarist John Petrucci. Het blijft verbazingwekkend hoe ze Metal en Symfo aan elkaar weten te knopen. Live ook nog eens perfect vertolkt. Na ruim een uur volgt een kwartier pauze. Intermission. Het enige minpunt van het concert. Het haalt de vaart eruit. Gelukkig is dit snel vergeten als tijdens de tweede set wordt afgetrapt met het prachtige The Mirror. Met vijf nummers is er ruimschoots aandacht voor het twintig jaar geleden uitgebrachte Awake. Zanger James LaBrie demonstreert dat er nog geen enkele slijtage op zijn stem zit en haalt alle hoge noten moeiteloos. In de toegift staat Scenes From A Memory centraal. Nu kun je stellen dat het jammer is dat bepaalde albums vanavond niet aan bod komen. Dat er niets van Images & Words wordt gespeeld. De release die zorgt voor de doorbraak naar het grote publiek. Juist deze thematische aanpak zorgt ervoor dat het geen versnipperd optreden wordt. Hierdoor kun je de sfeer proeven van de platen die wel aan bod komen. Wat wil je nog meer. Als je naar een optreden gaat van een band die vooral niet bekend staat als een grossier in hits.

Setlist:

  1. The Enemy Inside
  2. The Shattered Fortress
  3. On The Backs Of Angels
  4. The Looking Glass
  5. Trial Of Tears
  6. Enigma Machine
  7. Along For The Ride
  8. Breaking All Illusions
  9. The Mirror
  10. Lie
  11. Lifting Shadows Off A Dream
  12. Scarred
  13. Space-Dye Vest
  14. Illumination Theory
  15. Overture 1928
  16. Strange Déjà Vu
  17. The Dance Of Eternity
  18. Finally Free

Yes – 20140522


Het lijkt wel alsof Yes continu aan het touren is. Dit keer naar aanleiding van het 45-jarig bestaan van de band. Jon Anderson is er niet meer bij. In plaats daarvan verzorgt Jon Davison de vocalen. Wellicht bekend als de zanger van Glass Hammer. Geoff Downes, die ten tijde van Drama deel uitmaakt van de band, is teruggekeerd. Steve Howe, Chris Squire en Alan White maken het geheel compleet. Vanavond staan drie klassiekers centraal. Close To The Edge, Going For The One en The Yes Album. Als de lichten uitgaan, klinkt de finale van Stravinsky’s Firebird Suite. Vervolgens trappen de heren af met Close To The Edge. De vrees dat het ontbreken van Anderson problematisch zou kunnen zijn, lijkt mee te vallen. Alhoewel je enorm aan hem moet wennen, is Davison uiteindelijk een redelijke vervanger. Menigeen zal uiteraard het liefst Anderson op die plek hebben gehad. In de wat complexere stukken hoor je dat Steve Howe’s gitaarspel achteruit is gegaan. Zijn staccato manier van spelen vereist een perfecte timing. Vooral tijdens Close To The Edge en Siberian Khatru merk je dat het niet altijd even soepeltjes loopt. Daar tegenover staan redelijke uitvoeringen van And You And I en I’ve Seen All Good People. Opvallend is dat de heren het album Going For The One wel bijna perfect vertolken. Met Turn Of The Century als ultieme hoogtepunt. Los van de kleine smetjes, geniet een uitverkocht 013 vooral van een avond vol ouderwetse Symfonische Rock. Chris Squire maakt een frisse indruk. Ook Geoff Downes is prima in vorm. Soms proef je wel dat hij stukken speelt die niet van hemzelf zijn. Alan White is niet meer het beest van vroeger, maar heeft nog wel een goede timing. Alhoewel het dus allemaal niet even vlekkeloos klinkt, zullen de liefhebbers vooral de momenten onthouden die ervoor zorgen dat ze zich weer even in een ander tijdsgewricht bevinden.

Setlist:

  1. Close To The Edge
  2. And You And I
  3. Siberian Khatru
  4. Going For The One
  5. Turn Of The Century
  6. Parallels
  7. Wonderous Stories
  8. Awaken
  9. Yours Is No Disgrace
  10. Clap
  11. Starship Trooper
  12. I’ve Seen All Good People
  13. A Venture
  14. Perpetual Change
  15. Roundabout