Bill Nelson – Crimsworth


Bill Nelson ontdek ik dankzij zijn bijdrage aan David Sylvian’s Brilliant Trees. Hij is verantwoordelijk voor de mooie gitaarsolo op Nostalgia. Het leidt tot een ontdekkingsreis die me in aanraking brengt met Be Bop Deluxe en met het solowerk van Nelson. In al zijn facetten. Kenmerkend voor de man is dat hij altijd probeert om de status quo te doorbreken zonder wars te zijn van actuele trends in de muziek. Met The Love That Whirls als een van zijn meesterwerken. Pas zeer recentelijk kom ik erachter dat hij ook met Ambient heeft geëxperimenteerd. Het album Crimsworth. Ruim twintig jaar geleden. Bill Nelson wordt gevraagd om bij een kunstwerk van Rob Ward de muziek te verzorgen. Het gaat om een lege ruimte waarin de muren zijn beschilderd. Op de grond een laagje water. Via een speciaal platform kan iedere bezoeker de ruimte betreden. Met deze achtergrondinformatie begrijp je meteen waarom er regelmatig een geluid als van een druppende waterkraan op de achtergrond te horen is. Ook zonder de visuele ondersteuning van Rob Ward’s kunst, blijft de muziek van Nelson overeind. Het kan zich zelfs meten met het beste werk van Brian Eno, waarbij opvalt dat Nelson iets meer melodie in zijn soundscapes legt. Hierdoor wordt het geheel iets afwisselender. Een sporadische noot op piano voegt extra spanning toe. Het zorgt ervoor dat Crimsworth soms wel wat weg heeft van Jean Michel Jarre’s Waiting For Cousteau. Op het eind werkt Nelson voorzichtig toe naar een dramatisch hoogtepunt door in geleidelijke stappen de toon te verhogen. Een vergeten en wellicht onderschat werkje van Bill Nelson dat zonder problemen kan worden toegevoegd aan al die andere mijlpalen binnen het genre.

Crows Labyrinth – All Will Perish


Ambient. Niet een genre waar iedereen enthousiast van wordt. Vaak bestempeld als achtergrondmuziek. Toch valt er binnen deze muziekstroming veel te ontdekken en zijn er zelfs in de loop van de tijd diverse subgenres ontstaan. Naast grote namen als Brian Eno en David Sylvian zijn er heel veel wat onbekendere artiesten die de grenzen van het genre steeds verder op weten te rekken. Good Weather For An Airstrike bijvoorbeeld. Maar ook John Bence en Crows Labyrinth. Laatstgenoemde komt uit Nederland en maakt de verbinding tussen (Dark) Ambient en Drone. Hij doet dat op een speciale manier. Alles wat je hoort, is opgenomen met behulp van basgitaren. Door gebruik te maken van digitale effecten produceert hij soundscapes en geluiden. Meestal wordt alles in een take opgenomen. Sporadisch voegt hij wat loops en fragmenten toe. All Will Perish is zijn tweede volwaardige release. Het titelnummer zet meteen de toon. Bombastische Ambient door vele lagen op elkaar te stapelen. Klinkend als vervormde choralen. Nuclear Shore is vervolgens heel wat donkerder en weet daarmee perfect de sfeer van de titel te vatten. Refererend aan het vroege werk van Klaus Schulze op Irrlicht. Deze lijn wordt voortgezet op Frozen Waves. Een soundtrack voor een film die nog niet is gemaakt. Op Category Five is duidelijk de oorsprong van de muziek te herkennen. De basgitaar. De dynamiek in deze compositie zorgt voor een mooi hoogtepunt op deze plaat. Afsluiter Terminus neigt vervolgens wat meer naar Noise en valt daardoor enigszins uit de toon. Als je openstaat voor experimentele Ambient en de moeite wilt doen om je in het klankenpalet van Crows Labyrinth te verdiepen, dan is All Will Perish zeer de moeite waard.

Good Weather For An Airstrike – Zones


Tom Honey brengt als Good Weather For An Airstrike al een aantal jaren met enige regelmaat albums uit. Hij blinkt uit in minimalisme en introspectiviteit, waardoor hij vaak in de hoek van de Ambient geplaatst wordt. Dat dat niet altijd terecht is, bewijst hij met zowel Underneath The Stars als A Sence Of Uncertainty. Met de onlangs uitgebrachte EP Zones gaat hij weer terug naar de basis. Voortbordurend op de fundamenten van het genre. Met de toevoeging van zijn kenmerkende en subtiele melodielijnen. Op deze plaat verkent hij de vijf zones van de oceaan. Good Weather For An Airstrike neemt ons via de diverse lagen mee naar het diepste van het diepste op deze planeet. Langzaam maar zeker neemt de invloed van het licht af. Hoe verder je komt, hoe rustiger het wordt. Deze reis weet hij treffend in geluid weer te geven. Photic beschrijft de bovenste zone van de waterkolom. Daar waar er nog genoeg zonlicht doordringt voor fotosynthese. Via kristalheldere aanslagen op piano in combinatie met donkere soundscapes weet hij het flonkerende licht in klanken te vangen. Mesopelagic is de zone waar het geluid het langzaamst beweegt. Waar bijna geen licht meer is. De compositie is zo opgebouwd, dat het lijkt alsof je zelf geleidelijk afzakt naar de stilte die je tegenkomt na een kilometer. Met Bathyal en Abyssal komen we op steeds grotere diepte. De muziek blijft melodieus op een basis van soms wat donkere soundscapes. Het leven illustrerend, dat je ook daar nog tegenkomt. Met Hadal zijn we in de troggen aangeland. Meer Ambient wordt het niet op deze plaat. Hypnotiserend met een enkele aanslag op piano. Met Zones weet Tom Honey een indrukwekkend hoofdstuk aan zijn oeuvre toe te voegen.

Richard Barbieri – 20190323


Of je nu luistert naar Japan of Porcupine Tree. Altijd is de signatuur van toetsenist Richard Barbieri herkenbaar. Vanwege het atmosferische en filmische karakter. Ondersteunend, maar steeds een stempel drukkend op het geheel. Ook op de platen die hij solo of met Steve Jansen en Mick Karn maakt. Instrumentale muziek waarin hij Ambient, Jazz en Elektro ingenieus met elkaar combineert. Er doet zich niet vaak een gelegenheid voor om hem live aan het werk te zien. De Cacaofabriek in Helmond heeft hem echter weten te strikken voor een eenmalig optreden op het Europese vasteland. Op zijn recente platen werkt hij samen met Lisen Rylander Löve van Midaircondo. Ook vanavond is ze erbij. Ze ondersteunt het klankenpalet van Barbieri via saxofoon en met subtiele, percussieve elementen. Daarnaast stapelt ze Spoken Word en elektronisch vervormde zang met een delay in laagjes op elkaar. De nadruk ligt vanavond op het materiaal van Planets + Persona met nummers als Unholy, New Found Land en Solar Sea. Uiteraard brengt hij werk van Japan. Verrassend genoeg speelt hij The Experience Of Swimming. Afkomstig van de single Gentlemen Take Polaroids. Tussen de nummers door geeft Barbieri kleine inkijkjes in zijn leven als muzikant. Zo heeft hij de originele synthesizer meegenomen waarmee Ghosts is opgenomen. Hoogtepunt van de avond zijn de nummers die hij speelt van (Other) Worlds in a Small Room. Breaking The Silence en Toys illustreren namelijk het treffendst zijn muziek. Laat een beetje muziekkenner deze miniatuurtjes horen en hij weet meteen dat hij naar Richard Barbieri luistert. Na anderhalf uur zit het erop. Als toegift speelt hij nog Idiot Prayer van Porcupine Tree, om vervolgens definitief afscheid te nemen met het vriendelijke verzoek om gemaakte filmpjes niet op YouTube te plaatsen. Memorabel optreden.

Setlist:

  1. Night of the Hunter
  2. Solar Sea
  3. New Found Land
  4. Ghosts
  5. Toys
  6. Hypnotek
  7. The Experience of Swimming
  8. Breaking the Silence
  9. Hybrid
  10. Unholy
  11. Idiot Prayer

Brian Eno – Reflection


Op de eerste dag van 2017 brengt Brian Eno zijn nieuwe plaat Reflection uit. Vorig jaar voegt hij met The Ship nog nieuwe zijpaden toe aan het genre dat hij mede groot heeft gemaakt. Met Reflection gaat hij terug naar de oorsprong en geeft hij een passend vervolg op releases als Discreet Music, Neroli en Thursday Afternoon. Zonder in herhaling te vervallen. Al zullen degenen die niets van deze muziekstijl begrijpen dat ongetwijfeld betwisten. Die noemen Ambient nog steeds achtergrondmuziek. Reflection eist juist je volle aandacht om tot de kern door te dringen. Eno nodigt de luisteraar uit om in volle concentratie zijn auditieve wereld te betreden. Ontspanning en verwondering volgen als beloning. In al zijn eenvoud is de muziek continu spannend. Alsof je in een landschap van langzaam smeltende gletsjers loopt. Met beekjes die continu stromen, maar er op elk moment anders uitzien en continu anders klinken. Het vastleggen van een enkele track doet onrecht aan hetgeen Eno voor ogen heeft. Hij wil muziek maken die niet eindigt vanwege een limiet aan beschikbare opslagruimte en benadrukt dat Reflection in deze vorm slechts een enkele incarnatie is van een compositie die veel meer behelst. Daarom is Reflection er ook in de vorm van een app. Zolang de luisteraar dat wil, genereert de software muziek. Uitgaande van de basiselementen die ook op de schijf terug te vinden zijn. Met behulp van speciale algoritmes. Waar hij zich met 77 Milion Paintings richt op het creëren van een oneindig aantal digitale schilderijen met muziek als ondersteuning, doet Reflection precies het omgekeerde. Dit keer staat de muziek centraal. Waarschijnlijk meteen de belangrijkste reden om die ene incarnatie toch vast te leggen op een fysiek opslagmedium.