Brian Eno – Making Space


In 2006 brengt Brian Eno 77 Million Paintings uit. Een applicatie die een diversiteit aan in elkaar overvloeiende digitale schilderijen produceert. Met op de achtergrond speciaal hiervoor door Eno geproduceerde muziek. Ambient. In het verlengde hiervan besteedt hij op diverse manieren aandacht aan het project. Zo exposeert hij regelmatig in diverse musea over de gehele wereld. Dit jaar nog in Madrid. Ook projecteert hij de afbeeldingen op allerlei bekende gebouwen. In het kader van het Luminous Festival zijn de beelden op het Opera House in Sydney te zien. Zes jaar geleden brengt Eno Making Space uit. Een verzameling van negen composities die eerder alleen te horen zijn tijdens diverse projecties in het verlengde van 77 Million Paintings. Ook zonder de visuals kunnen de klanken prima op zichzelf staan. Het mooie van Making Space is dat de diverse stijlen van Eno’s instrumentale muziek hier bij elkaar komen. Hopeful Timean Intersect en World Without Wind zijn vooral te typeren als Ambient. Aangevuld met een subtiel ritme en sporadische klanken van piano en gitaar. Met dank aan Leo Abrahams. Net als op Small Craft On A Milk Sea levert hij wederom een bijdrage aan een aantal composities. Ook Eno’s meer avantgardistische stijl komt terug op de plaat. Opener Needle Click ligt in het verlengde van zijn werk op Nerve Net. Voor de gehele plaat geldt dat hij een brug weet te slaan tussen Ambient en Avantgarde. Twee stijlen die hij tot in het perfecte beheerst. Delightful Universe is de heerlijke afsluiter. Nog niet eerder hoorden we Eno zo bombastisch te werk gaan. Ondertussen is 77 Million Paintings al een tijdje niet meer leverbaar. Aangezien het project nog steeds voortleeft, is het te hopen dat er snel een re-issue komt.

Hildur Gudnadóttir – Without Sinking


Hildur Gudnadóttir is een IJslandse celliste die in eerste instantie opvalt dankzij bijdragen op releases van Jóhann Jóhannson, Múm en op The Knife’s opera Tomorrow In A Year. Solo timmert ze ook al een tijdje aan de weg. Without Sinking is zeven jaar geleden haar tweede plaat. De cello staat centraal in haar werk. In diverse lagen schildert ze met dit instrument verstilde landschappen. Opener Elevation is op een intrigerende en bombastische manier bijna Ambient. Hier en daar refererend aan Klaus Schulze‘s experimenten met cello op Dune. Alleen komt er bij haar geen elektronika aan te pas. In sommige composities wordt de stilte wreed doorbroken door staccato te spelen. Hierdoor ritme toevoegend aan het geheel. Opaque is daar een mooi voorbeeld van. Ook andere instrumenten komen aan bod. In Aether hanteert ze de zither en is Gudni Franzson verantwoordelijk voor de betoverende klanken van de klarinet. De afwisseling tussen langgerekte klanktapijten en wat complexere composities komen de dynamiek van de plaat ten goede. De nummers op Without Sinking zijn geïnspireerd door de vele vliegreizen die ze in die tijd maakt. De ervaring van het neerkijken op allerlei indrukwekkende wolktapijten, heeft ze proberen te vangen in muziek. Dat is haar wonderbaarlijk goed gelukt. In Whiten en Unveiled zie je een glooiende witte deken voor je. Sporadische gaten in het wolkendek tonen een kalme zee. Ondanks het thema is het eindresultaat zeker niet zweverig. Het eerder genoemde Opaque is illustratief voor naderende onweersbuien. Spannend is daarom een veel beter woord. Muziek ter illustratie van een film die zich slechts in haar hoofd heeft afgespeeld.

Brian Eno – The Ship


Het komt niet vaak voor dat Brian Eno zijn stem toevoegt aan de composities die hij oplevert. In de samenwerking met collega’s wil hij nog wel eens zijn vocalen centraal stellen, maar op zijn eigen werk is het meer uitzondering dan regel. Before & After Science, Nerve Net en Another Day On Earth behoren tot die uitzonderingen. Platen die vaak niet het stempeltje Ambient opgeplakt krijgen. Het genre dat door Eno groot is gemaakt. Op Another Day On Earth doet hij een eerste poging om deze muziekstroming te combineren met zijn eigen vocalen. Al of niet vervormd. De ultieme synthese heeft hij vastgelegd op The Ship. Een plaat geïnspireerd door The Titanic en de daaropvolgende Eerste Wereldoorlog. In interviews geeft Eno aan dat zijn stem flink wat lager is geworden de afgelopen jaren. In het titelnummer maakt hij daar dankbaar gebruik van. Klassiek openend om vervolgens zijn lage stem de ruimte te geven een melodieus en hallucinerend mantra neer te zetten. Continu de sfeer uitademend van een schip dat op een kalme zee voor anker ligt. In het derde deel wordt er wat subtiele Noise aan toegevoegd. Inclusief samples van stemmen, zorgt het voor een spannend resultaat dat nergens verveelt. Het eerste deel van drieluik Frickle Sun gaat verder waar The Ship ophoudt. De stem van Eno neemt bij aanvang iets meer de overhand op een zachte en fijnzinnige beat. De plaat eindigt met een cover van Velvet Underground’s I’m Set Free. Mede dankzij de instrumentatie van Leo Abrahams en Jon Hopkins veel weghebbend van Eno’s werk met John Cale. Het blijft verbluffend hoe Brian Eno iedere keer weer een nieuw zijpad toevoegt aan de diverse paden die hij binnen de Ambient al heeft bewandeld. Een meesterwerk.

Masayoshi Fujita & Guy Andrews – Needle Six


Masayoshi Fujita is een bekende vibrafonist uit Japan. Het instrument is vergelijkbaar met xylofoon en marimba, maar bevat metalen toetsen. Hierdoor biedt het instrument wat meer mogelijkheden. Via dempingspedalen kun je als bespeler de lengte van de klanken beïnvloeden. Guy Andrews komt uit London en is vooral bekend als producer van Elektro waarin hij invloeden uit de Post-Rock en de Ambient verwerkt. Recentelijk treffend gedemonstreerd op zijn nieuwste release Our Spaces. Eerder dit jaar brengt de BBC ze bij elkaar in de studio in het kader van Late Junction. Een serie waarin twee muzikanten uit verschillende disciplines al improviserend worden uitgedaagd om het onbekende te verkennen. Met Needle Six als resultaat. Een compositie van bijna een half uur, waarin Ambient en Elektro met elkaar het duel aan gaan. Uitgebracht als 12″ op Record Store Day door Erased Tapes. Startend met een elektronische pulse, voegt Fujita er ijzige soundscapes aan toe door de zijkant van de vibrofoon te bespelen met een strijkstok. Vervolgens vult Andrews aan met warme keyboards die een extra fundament leggen. Melodieus toewerkend naar een middenstuk waarin de Ambient overheerst. Aangevuld met een beat die als een hartslag de stilte doorbreekt. Continu doorbreken aanslagen op de vibrafoon de stilte. Naar het einde toe evolueert het stuk naar subtiele Dance met een zacht klinkende sequencer op de achtergrond. Perfect de symbiose van de twee verschillende werelden illustrerend. Tenslotte overheersen wederom de omgevingsgeluiden. Opnieuw tevoorschijn getoverd door de wonderlijke combinatie van vibrafoon en Elektro. Needle Six is een heerlijke compositie, die van begin tot eind blijft boeien.

Good Weather For An Airstrike – Underneath The Stars


Veel platen die als Ambient worden bestempeld, borduren voort op een veelal uitgekauwd concept. Het principe van deze muziekstroming is op zich namelijk al redelijk beperkend. Toch zijn er enkele namen die baanbrekend zijn in het genre. Naast grondlegger Brian Eno hebben David Sylvian, Boards Of Canada en Biosphere hun stempel gedrukt op deze vorm van omgevingsmuziek. Ieder op hun eigen manier. Door het verder te minimaliseren, door er ethnische invloeden aan toe te voegen of door het te larderen met elementen uit de Dance. Good Weather For An Airstrike kiest voor de klassieke methode en borduurt daarmee voort op de basisprincipes. Toch leidt het nergens tot verveling. Achter de naam schuilt Tom Honey uit Engeland, die zelf aangeeft Sigur Rós als zijn grootste inspiratiebron te zien. Ondanks dat, hoor je geen echte invloeden vanuit de Post-Rock terug in zijn muziek. Ook op eerdere releases blinkt hij vooral uit in minimalisme en introspectiviteit in optima forma. Underneath The Stars is daarmee vergeleken veel contrastrijker, doordat er melodieuze aspecten worden toegevoegd aan het klankenspectrum. Another Way Out illustreert dit zeer treffend. Het doet denken aan het album Sleeps With The Fishes, dat Pieter Nooten en Michael Brook in 1987 uitbrengen. Op You’re Rendering Again en Cast Aside klinken in de verte zelfs verstilde klanken van een piano, waardoor de muziek ineens extra spanning en dynamiek krijgt. Meer emotie, maar nog steeds prima passend in het genre. Je moet er een liefhebber van zijn. Velen kijken wellicht veel liever naar groeiend gras. Als je echter geïnteresseerd bent in een muzikale ontdekkingsreis door beeldende soundscapes, ben je met deze release aan het goede adres.