Björn van der Doelen – 20170423


Eerder zie ik Björn van der Doelen al eens optreden tijdens Record Store Day. Daarna met Martijn Kuijten van Op Zoek Naar Johan. Een verhalenverteller met slechts een akoestische gitaar als gezelschap. Vandaag presenteert hij in Paradox zijn nieuwste album. De Cowboy, De Outlaw, De Sheriff & De Hoer. Gebaseerd op waargebeurde feiten. Een plaat die hij opneemt met De Huursoldaten. Hierdoor krijgen de liedjes van Björn, die overigens prima overeind blijven in een eenvoudige setting, nog meer diepte. Ook vanmiddag in Tilburg, waar het geluid voortreffelijk is. De toevoeging van viool, cello en slide gitaar voegen een extra dimensie toe aan nummers als Rust en Ge Zit Vast In Mijn Hoofd. Zijn vrouw Ellen, oftewel zijn meiske, zorgt ook live voor de achtergrondvocalen. Een tweede stem die vaak neuriënd wordt gebracht. Een extra gitarist biedt de mogelijkheid om hier en daar subtiel het duel aan te gaan met de akoestische basis van Van der Doelen. Ook de geraffineerde drumpartijen mogen niet onbenoemd blijven. Ondanks al deze toevoegingen, staan het liedje en het verhaal centraal. De teksten van Björn zijn immer raak en snijden soms dwars door de ziel. Levensliederen verpakt in Americana. Teksten met een lach en een traan. Praten over voetbal wil hij niet meer. Björn wil zich bezighouden met muziek. Hij heeft van zijn hobby een tweede beroep gemaakt. Een beroep dat bij hem past. Hij geniet zichtbaar van het applaus en de waardering. Ook na het optreden. De nieuwe plaat staat centraal, maar er is ook ruimte om Moederke en Fantini Farnese te spelen. Afkomstig van Caballero Zonder Filter. Als afsluiter speelt hij Het Regent Hard. Slechts begeleid door Alex Akela en Mirthe de Jonge op viool en cello. Een passend einde van een mooie middag.

Setlist:

  1. M’n Lief
  2. Fantini farnese
  3. Moederke
  4. De Cowboy, De Outlaw, De Sheriff en De Hoer
  5. Op Het Einde Van De Nacht
  6. Liedjes Over Liefde, Liedjes Over Eenzaamheid
  7. Zeven Zonden
  8. Dit Huis
  9. De Kerkklok Slaat
  10. Austin Texas
  11. Ge Zit Vast In Mijn Hoofd
  12. Rust
  13. Wie De Schoen Past
  14. Jimbo
  15. Het Regent Hard

Jesse Marchant – Jesse Marchant


Jesse Marchant is een Canadese singer-songwriter die eerder onder de naam JBM al twee platen uitbrengt. Zijn derde album wordt twee jaar geleden gereleased. Onder zijn eigen naam. In eerste instantie trekt vooral de afbeelding op de hoes mijn aandacht. Een eenzame auto in the middle of nowhere. Ongetwijfeld ergens in Noord-Amerika. Het portier aan de rechterkant geopend. Je aanzettend tot het bedenken van allerlei verhalen omtrent wat er aan de hand is. Alleen op grond van de hoes ben ik bijna geneigd om de plaat te kopen. Alhoewel ik dat met platen in de aanbieding wel eens doe, besluit ik deze toch eerst te beluisteren. Vanaf het begin weet Marchant me te pakken. Het lijkt alsof hij zich continu ten doel heeft gesteld om deze afbeelding in geluid te vangen. Vervreemding. Met betrekking tot de wereld. In relaties. Zoekend naar contact. Eenzaamheid. Toch bieden zijn melancholische nummers op een of andere manier vooral troost. Net zoals een lange rit in de auto je kan helpen je gedachten te ordenen. Ik zie me daar al rijden. Jesse Marchant op mijn oortjes. Voor en achter me een lege weg. Links en rechts van me de naar water snakkende prairie. Als Adrift start, stop ik de auto. Midden in het niks. Ik besluit uit te stappen en buiten beeld in het zand te gaan staan. In de verste verte is er geen teken van leven. Alleen ik ben er. Met mijn auto en mijn iPod. Een langzaam ritme en meanderende keyboards houden me gezelschap. Ik pak er een flesje water bij en luister naar de mooie pianoklanken in Reminders, Defeats. Het vleugje Americana in The Whip. Als de klanken van Lines On Shore uitsterven, bevind ik me weer in de platenzaak. Na te genieten van een prachtige reis. Me realiserend dat ik het album best blind had kunnen kopen.

The Civil Wars – The Civil Wars


Wat heb ik al veel muziek ontdekt dankzij de lokale platenboer. Laat ik hem eens met naam en toenaam noemen. Maarten Koehorst van Sounds. Gevestigd te Tilburg. Doordat ik er al vanaf het begin kom, heb ik er een eigen vakje. Daar legt hij mijn bestellingen klaar. Aangevuld met tips van zijn kant. In het begin vindt hij het maar moeilijk om mijn smaak te doorgronden. Waarom koop jij nou vorige week de nieuwe van Paradise Lost en bestel je nu die schijf van de Pet Shop Boys, terwijl je een maand geleden de box van de Zangeres Zonder Naam hebt aangeschaft? Ondertussen heeft hij de rode draad wel zo’n beetje te pakken, waardoor er meestal albums ter beluistering liggen die een schot in de roos zijn. Zo ligt vorige week de tweede plaat van The Civil Wars voor me klaar. Via Wikipedia kom ik erachter dat achter The Civil Wars Joy Williams en John Paul White schuil gaan. De eerste maakt al jarenlang religieuze popmuziek, terwijl de tweede een duidelijke voorliefde heeft voor ongepolijste Southern Rock. De synthese van deze schijnbare tegenstellingen, leidt tot een onverwacht mooi resultaat. Het rauwe randje, door af en toe dominant aanwezige gitaren, past perfect bij de doorleefde vocalen. Ook wanneer ze gas terug nemen en kiezen voor een ballad die erg naar de Country neigt, gieten ze er een saus overheen die het allemaal erg aangenaam maakt. De cover van Disarm Me van The Smashing Pumpkins is verrassend te noemen. Nog subtieler dan het origineel en met een prachtige samenzang. De tweede van The Civil Wars is een intense en indringende plaat. Een beauty die zijn weerga bijna niet kent. Vlak na deze ontdekking leg ik het verzoek bij Mister Sounds neer om het debuut Barton Hollow voor me te bestellen en klaar te leggen in mijn vakje.

Op Zoek Naar Johan – Weg Uit De Stad


Afgelopen weekend maak ik kennis met de muziek van Martijn Kuijten. Slechts begeleid door een akoestische gitaar brengt hij samen met Björn Van Der Doelen mooie liedjes over eenzaamheid en liefde. Een huiskamerconcert in de Cultuurboerderij te Westelbeers. Pas als ik na het optreden zijn plaat koop, realiseer ik me dat Martijn samen met Ad van Overdijk, Mark de Groot en Marc Lemmen de groep Op Zoek Naar Johan vormt. Thuisgekomen herken ik meteen de liedjes die hij die avond heeft gezongen. Dankzij de vollere instrumentatie winnen ze nog meer aan kracht. Evoluerend van Singer-songwriter naar doorleefde Americana met een vleugje Folk. Zonder de subtiliteit te verliezen. Centraal staan de mooie verhalen. Persoonlijk en intrigerend. Over het naderende afscheid. In De Laatste Keer. Met dat ene repeterende woord. Vandaag. Perfect gekozen. Over Toos. Een dementerende vrouw die weer helemaal opfleurt als de muziek begint. Mede dankzij de toevoeging van mandoline en viool illustreert de muziek perfect het vertelde verhaal. Herkenbaar. Over die plek waar je kunt kijken naar de nacht. In eerste instantie slechts begeleid door spannende akkoorden op de piano. Later aangevuld met repeterende gitaarpartijen. En dat alles in het Algemeen Beschaafd Brabants. Dus ook te verstaan voor degenen die niet uit de provincie komen. Uiteraard komt de liefde aan bod. Over thuiskomen en die nacht dat je je geliefde voor het eerst ontmoet. Beeldende miniatuurtjes. Vandaag weet Op Zoek Naar Johan me mee weet te nemen op hun muzikale reis. Terwijl ik zelf al reizend naar de passerende wolkenpartijen kijk, dwalen mijn gedachten af. Naar de plekken en de mensen die centraal staan op Weg Uit De Stad.

Björn Van Der Doelen – Caballero Zonder Filter


Als ik de platenzaak inloop, valt meteen de muziek op. Blues, Folk en Americana in de blender. Ongepolijst en puur. Nederlandstalig. Op zijn Brabants. Zowel gesproken als gezongen woorden wisselen elkaar af. Ik herken de stem, maar kom er maar niet op. Dan maar even vragen wie het is. Het blijkt om Björn van der Doelen te gaan. De ex-voetballer. Samen met begeleidingsband Allez Soldaat. De eigenaar vraagt of ik het album mee wil nemen. Eerst nog even aanhoren. Terwijl ik zoek naar de nieuwe platen van Steven Wilson en Purity Ring merk ik dat ik onbewust ook nog steeds aandachtig luister naar Caballero Zonder Filter. Stiekem wil ik gewoon horen waar elk liedje over gaat. Van der Doelen weet dus mijn aandacht te trekken. Uiteindelijk gaat ook dit album mee naar huis. Het is alweer Björn’s derde release. Als ik thuis ben gekomen, schijnt het zonnetje. Ik pak een pilsje en ga met mijn ouderwetse discman de plaat beluisteren. Het titelnummer is tevens de opener. Het frappeert me dat ik gepakt word door Van der Doelen de verhalenverteller. Omdat ik normaal gesproken eerst voor de muziek ga. Teksten volgen pas later. Dit keer niet. Het is juist die combinatie van tekst en muziek die me zo ontzettend aanspreekt. Zoals ik vroeger genoot van Caballero zonder filter is dit gelijknamige album net zo heerlijk. Naast het titelnummer zorgt ook Nieuwe Dag voor een hoogtepunt. Klinkend als een Brabantse variant op Jonathan Richman’s Egyptian Reggae. Met de verrassende tekstuele opening is Vriend enorm herkenbaar. Fantini Farnese ontroert. Eerder vertelt de eigenaar van de platenzaak me dat Björn van der Doelen op 18 april bij hem in de winkel optreedt. Die datum staat ondertussen genoteerd in mijn agenda.,/p>