IAMX – 20151107


Met Metanoia is IAMX na een noodzakelijke pauze weer helemaal terug en dus volgt een uitgebreide wereldtournee. Vanavond is Ancienne Belgique aan de beurt. Een goed gevulde zaal ziet IAMX aftrappen met I Come With Knives. Chris Corner wordt geflankeerd door Janine Gezang. Verantwoordelijk voor toetsen en sporadisch wat beukwerk op de bas. Dat laatste wordt meteen gedemonstreerd als ze na de opener het begin van The Alternative inzet. Tweede toetseniste is Sammi Doll, die vanavond oogt als een soort reïncarnatie van Pris uit Blade Runner. Jon Siren op drums maakt het kwartet compleet. Vier kleine schermen op het podium voorzien de muziek van treffende beelden. De band presenteert een mooie dwarsdoorsnede van hun werk. Hierdoor komt het nieuwe album niet in zijn geheel aan bod. Daar staat tegenover dat er ruimte is voor oudjes als Bernadette en Volatile Times. Live wordt het minder recente werk van een aangepast arrangement voorzien. Dat maakt het optreden continu verrassend en spannend. Waar Bernadette in de kern een wals is, transformeert Chris het vanavond naar pulserende Elektro. In Tear Garden wordt een mooi rustpunt ingelast. De samenzang met de dames op het podium voegt steeds een nieuwe en subtiele dimensie toe. Vanaf het begin is het duidelijk. IAMX is gekomen om deze zaal te veroveren en slaagt daar wonderwel in. Zowel op het podium als in het publiek is sprake van een tomeloos enthousiasme. Tijdens Your Joy Is My Low mogen een aantal mensen uit het publiek zelfs meedansen op het podium. Eerste toegift Bring Me Back a Dog zweept de zaal verder op. Met I Am Terrified neemt IAMX uiteindelijk definitief afscheid. Een memorabel concert. Dankzij de combinatie van een uitzinnig publiek en een band in topvorm.

Setlist:

  1. I Come With Knives
  2. The Alternative
  3. Happiness
  4. Mercy
  5. Kiss + Swallow
  6. Bring Me Back a Dog
  7. Your Joy Is My Low
  8.  Aphrodisiac
  9. After Every Party I Die
  10.  Surrender
  11.  Bernadette
  12. Spit It Out
  13. Oh Cruel Darkness Embrace Me
  14. Tear Garden
  15. Volatile Times
  16. No Maker Made Me
  17. I Am Terrified

A Winged Victory For The Sullen – 20120531


Adam Wiltzie en Dustin O’Halloran maken in 2011 grote indruk met hun eerste release als A Winged Victory For The Sullen. Voor hun optreden in het kader van Silence Is Sexy hebben ze gekozen voor extra ondersteuning middels een uitgebreid kamerorkest. Bijna twintig personen die de pianoklanken van O’Halloran en de soundscapes van Wiltzie aanvullen met viool, cello en hoorn. Op voorhand moet deze combinatie bijna garant staan voor een enorm spannend optreden. Helaas blijft de magie grotendeels uit. Het orkest is vooral aanwezig om de atmosferische klanken van de muziek verder te benadrukken, waardoor er geen sprake is van een extra verrijkende laag. Ze spelen letterlijk de tweede viool. Dat is vooral jammer en een gemiste kans. Hoe mooi de muziek ook klinkt, in deze samenstelling verwacht je meer. Je voelt dat de zaal er ook zo over denkt, omdat het applaus duidelijk wat lauwer is dan bij voorganger Nils Frahm. Mooie achtergrondprojecties van opkomende manen en zwevende weekdieren kunnen hier niets aan veranderen. Natuurlijk is een compositie als Requiem For The Static King ook nu prachtig, maar als Wiltzie dan vervolgens niet in de gaten heeft dat zijn installatie aan het rondzingen is, valt zelfs in de basis een stuk van de magie weg. Heel even lijkt het concert op te bloeien doordat er via de viool spannende arrangementen worden toegevoegd. Bijna iets weghebbend van de repetitieve elementen die de muziek van Philip Glass kenmerken. Die paar minuten kunnen het concert niet redden. Een mooi optreden van een band die wonderschone muziek maakt, maar ook zonder het orkest hadden de heren deze klanken kunnen brengen. Hierdoor krijgt een gevoel van lichte teleurstelling uiteindelijk toch de overhand.

Nils Frahm – 20120531


Silence Is Sexy. Onder deze noemer bezoekt Nils Frahm Ancienne Belgique in Brussel. Een thema dat prima past bij de verstilde klanken van deze jonge Duitser. Hij start met een improvisatie, die meteen typerend is voor het klankenpalet dat hij op al zijn platen etaleert. Altijd een basis van piano, aangevuld met moderne technieken. Deze aftrap is in eerste instantie vooral elektronisch van aard. Zacht rollende sequencers zorgen voor een betoverende melodie, waarna zijn imponerende pianospel het geleidelijk overneemt. De hele avond is Nils een verlengstuk van elk instrument dat hij bespeelt. Kronkelend achter de toetsen tovert hij de mooiste auditieve landschappen tevoorschijn. Dankzij het subtiel gebruik van delay, speelt hij regelmatig een duet met zichzelf. Het korte Said & Done groeit uit tot een hoogtepunt van bijna tien minuten. Gedurende het hele optreden kun je een speld horen vallen. Tijdens het subtiele Ambre bijvoorbeeld. Laatkomers zijn dan ook erg storend. Vervolgens wordt de zaal gevuld met de bombastische baslijnen van Peter. Nils Frahm geeft in een set van een uur een mooie bloemlezing uit zijn oeuvre. Invloeden uit Jazz, Klassiek en Elektro worden moeiteloos omgesmeed tot een tapijt van Ambient waar hij patent op lijkt te hebben. Gejoel en gejuich vallen hem ten deel, aangevuld met staande ovaties. Terecht. Voor het laatste nummer heeft hij een vrijwiller uit het publiek nodig. Een meisje meldt zich. Ze moet in het hoge spectrum van de piano de zwarte toetsen gebruiken. Ze kwijt zich goed van haar taak, waarmee de avond eindigt zoals hij begon. Met een improvisatie. Van silence is dan al lang geen sprake meer. Met een staande ovatie neemt het publiek afscheid van hem.