Japan – Tin Drum


Tim Burgess, zanger van The Charlatans, lanceert het concept tijdens de eerste lockdown. Tim’s Listening Party op Twitter. Het idee is simpel. Samen tegelijkertijd naar muziek luisteren. Thuis op de bank, terwijl de artiest in kwestie je op Twitter meeneemt door het album. Lied voor lied. Tweet voor tweet. Op 6 maart krijgen we de kans om samen met Steve Jansen te luisteren naar Tin Drum van Japan. Wat mij betreft een van de meest innovatieve albums van de jaren tachtig. Voor degenen die altijd op zoek zijn naar nieuwe muziek en daar ook daadwerkelijk voor openstaan, werkt Tin Drum in 1981 enorm verfrissend. Als ik de plaat als tiener voor het eerst beluister, denk ik in eerste instantie nog dat deze muziek van een ander continent afkomstig is. Het klinkt allemaal zo anders en zo vreemd, maar tegelijkertijd intrigeert het me enorm. Sommige nummers zijn zelfs geschikt voor de dansvloer, alhoewel velen daar met mij van mening over zullen verschillen. Mick Karn introduceert het structureel gebruik van de fretloze bas in hun muziek. De subtiele soundscapes van Richard Barbieri maken indruk. Vaak mysterieus, dan weer Oosters getint. Steve Jansen laat zijn drums, naar analogie van het gelijknamige nummer op de plaat, werkelijk spreken. Gezamenlijk creëren ze het fundament voor de prachtige vocalen van David Sylvian. De band lijkt beïnvloed door Ryuichi Sakamoto, die op hun eerdere album Gentlemen Take Polaroids nog met ze samenwerkt. Achteraf blijkt het hun laatste album te zijn. De latere reünie onder de naam Rain Tree Crow levert nog mooi materiaal op, maar illustreert vooral dat de heren het niveau van Tin Drum niet meer evenaren. Samen met Steve Jansen gaan we op 6 maart 40 jaar terug in de tijd.

Eyeless In Gaza – Picture The Day


Dankzij de mixtape The Scold’s Bridle van Blackest Ever Black stuit ik op Eyeless in Gaza. Opgericht begin jaren tachtig, maar vorig jaar uiteindelijk pas echt ontdekt dankzij verzamelaar Picture The Day uit 2016. Hun muziek is moeilijk in een hokje te plaatsen. In de beginjaren wordt er het label Post-Punk aan verbonden. Mede vanwege het donkere karakter en de wat hoekige beats. Een etiketje dat niet goed past. Eerste single Kodak Ghosts Run Amok, maar ook het latere One By One bevatten minimalistische elementen uit de Elektro die aan de experimentele kant van Orchestral Manoeuvres in The Dark doen denken. Vanaf het tweede album neemt de dynamiek toe en krijgt de elektronika meer ruimte. Vaak in de vorm van melodieuze en soms onheilspellende soundscapes. Kenmerkend door alle jaren heen blijft de avantgardistische insteek. Zelfs op latere albums, waar wat meer toegankelijkere structuren hun intrede doen. Picture The Day illustreert treffend de evolutie en tegelijkertijd de brede muzikale oriëntatie van deze band. Na een lange rustperiode aan het eind van de vorige eeuw uiteindelijk resulterend in een sound waarin zelfs op subtiele wijze invloeden vanuit de Folk en de Indie zijn verwerkt. Zonder hun karakteristieke eigenheid op het spel te zetten. Tamarisk is het enige nummer afkomstig van het op dat moment meest recente album Sun Blues. Illustrerend dat de experimenteerdrift nog steeds niet voorbij is. Wereldmuziek, Gothic en Post-Punk omarmen elkaar terwijl Martyn Bates zijn bezwerende vocalen op ons afvuurt. Sindsdien zijn Winter Sang en Ink Horn / One Star alweer aan het oeuvre toegevoegd. Verzamelaar Picture The Day is een hele prettige introductie voor degenen die nu pas instappen.

John Maus – 20180610


Op grond van de omschrijvingen op de website van Best Kept Secret voeg ik John Maus toe aan mijn timetable. Niet alleen omdat hij deel uit heeft gemaakt van de band van Ariel Pink, maar ook omdat hij omschreven wordt als een componist met een voorliefde voor vintage synthesizers en Elektro. Na het releasen van een aantal bootlegs, brengt hij twaalf jaar geleden zijn eerste plaat uit. Pas met zijn derde release We Must Become the Pitiless Censors of Ourselves weet hij enige bekendheid te genereren. Vanaf de eerste minuut dat hij op het podium staat, doet Maus me denken aan Ian Curtis van Joy Division. Versie 2.0. Vanwege zijn hysterische bewegingen, die in het begin enorm afleiden. Het blijkt echter dat zijn optredens altijd zo intens zijn. De muziek lijkt vanuit de donkerste krochten van zijn ziel te komen. Klinkend alsof het in de grotten van Valkenburg is opgenomen. Het creëert een typische sfeer, waarbij het daglicht vooral storend is. Met een ietwat chaotische blik, kijkt hij het publiek aan. Op een vreemde manier ervoor zorgend dat we blijven staan. Ons zijn universum intrekkend. Er komen zelfs steeds meer mensen de tent in. Maus zegt niets. Hij laat de muziek spreken. Gedurende het gehele concert vallen de klanken van de synthesizers op. Simpele door merg en been gaande akkoorden en bombastische klanktapijten wisselen elkaar af. Ze geven vorm aan respectievelijk Bennington en The Combine. Hoogtepunt is het macabere Do Your Best. Tevens een moment dat Maus even tot rust komt. Met een donkere stem verhaalt hij over het eenzame leven in de stad. Na ruim drie kwartier is het concert ineens afgelopen. Het lijkt zelfs zijn band te verrassen. Op een eigenaardige manier perfect passend bij dit optreden, dat een enorme indruk op me heeft achtergelaten.

Setlist:

  1. Castles in the Grave
  2. The Combine
  3. Maniac
  4. Pure Rockets
  5. Streetlight
  6. …And The Rain
  7. Cop Killer
  8. We Can Breakthrough
  9. Bennington
  10. All Aboard
  11. Outer Space
  12. Don’t Worship The Devil
  13. Touchdown
  14. Pets
  15. Do Your Best
  16. Rights For Gays

Ryuichi Sakamoto – Async


Ryuichi Sakamoto opereert ondertussen al een aantal decennia op het snijvlak van Pop, Avantgarde, Ambient en Elektro. Daarnaast is hij door de jaren heen verantwoordelijk voor diverse soundtracks zoals The Sheltering Sky, Merry Christmas Mr. Lawrence en vele anderen. Het nieuws dat Sakamoto zijn activiteiten op een laag pitje zet omdat er keelkanker bij hem is geconstateerd, slaat drie jaar geleden in als een bom. Gelukkig is er in 2015 alweer een eerste teken van leven. Als hij de muziek levert voor de film The Revenant. Tevens brengt hij Perpetual uit. Samen met Taylor Deupree en Illuha. Async is de eerste reguliere soloplaat sinds deze ingrijpende gebeurtenis in zijn leven en doet daardoor aan als een beschouwende luistertrip. Sakamoto lijkt alle elementen uit zijn omvangrijke oeuvre opnieuw te verkennen. Leidend tot nieuwe combinaties, die vervolgens sporadisch tot in detail worden ontleed. Geïnspireerd door filmmaker Andrei Tarkovsky. Met treffend pianospel, waarin minimalisme en melodie elkaar ontmoeten. Mistige soundscapes, die een stille en desolate omgeving in klank vastleggen. Hier en daar geeft een repetitief element een voorzichtig ritme aan. Voortbouwend op de experimenten met Fennesz en Alva Noto. Andata bevat prachtig orgelwerk. Repeterende soundscapes domineren op Disintegration. Melancholie en melodie omarmen elkaar in Solari. In Life, life is ook David Sylvian van de partij. Een elektronische pulse genereert een digitale hartslag over ijzige synthesizers, waarna Sylvian het gedicht All This I Dreamt and This I Dream van Arseny Tarkovsky voorleest. Indrukwekkend. Op Async herinterpreteert Sakamoto zijn eigen werk op opzienbarende wijze. Zonder in herhaling te vervallen.

Brian Eno – Making Space


In 2006 brengt Brian Eno 77 Million Paintings uit. Een applicatie die een diversiteit aan in elkaar overvloeiende digitale schilderijen produceert. Met op de achtergrond speciaal hiervoor door Eno geproduceerde muziek. Ambient. In het verlengde hiervan besteedt hij op diverse manieren aandacht aan het project. Zo exposeert hij regelmatig in diverse musea over de gehele wereld. Dit jaar nog in Madrid. Ook projecteert hij de afbeeldingen op allerlei bekende gebouwen. In het kader van het Luminous Festival zijn de beelden op het Opera House in Sydney te zien. Zes jaar geleden brengt Eno Making Space uit. Een verzameling van negen composities die eerder alleen te horen zijn tijdens diverse projecties in het verlengde van 77 Million Paintings. Ook zonder de visuals kunnen de klanken prima op zichzelf staan. Het mooie van Making Space is dat de diverse stijlen van Eno’s instrumentale muziek hier bij elkaar komen. Hopeful Timean Intersect en World Without Wind zijn vooral te typeren als Ambient. Aangevuld met een subtiel ritme en sporadische klanken van piano en gitaar. Met dank aan Leo Abrahams. Net als op Small Craft On A Milk Sea levert hij wederom een bijdrage aan een aantal composities. Ook Eno’s meer avantgardistische stijl komt terug op de plaat. Opener Needle Click ligt in het verlengde van zijn werk op Nerve Net. Voor de gehele plaat geldt dat hij een brug weet te slaan tussen Ambient en Avantgarde. Twee stijlen die hij tot in het perfecte beheerst. Delightful Universe is de heerlijke afsluiter. Nog niet eerder hoorden we Eno zo bombastisch te werk gaan. Ondertussen is 77 Million Paintings al een tijdje niet meer leverbaar. Aangezien het project nog steeds voortleeft, is het te hopen dat er snel een re-issue komt.