Hunter and The Hunted


Wat is eigenlijk jullie nummer? De vraag wordt me terloops gesteld als we nostalgisch aan het mijmeren zijn over de muziek uit onze jeugd. Ontelbare fragmenten schieten me te binnen. Met muziek schrijf je tenslotte de soundtrack van je eigen leven. Als ik The Reflex van Duran Duran en Bronski Beat’s Smalltown Boy hoor, denk ik terug aan onze eerste fietsvakantie. Een jaar later worden we gegrepen door Absolute van Scritti Politti. Sowieso loopt de muziek van David Sylvian‘s Brilliant Trees als een rode draad door ons leven en leren we elkaar kennen op The Unforgettable Fire van U2. In de loop der jaren zijn er heel veel gezamenlijke belevenisen aan toegevoegd. Vaak gekoppeld aan concerten en popfestivals. Naast de vele magische momenten die onze bezoeken aan Rock Werchter opleveren, staan een aantal momenten in mijn geheugen gegrift. De ontroering tijdens het eerste optreden van Herbert Grönemeyer, waarvoor we speciaal naar Duitsland zijn afgereisd. De humor van Arno tijdens al zijn concerten die we in de loop der jaren hebben bijgewoond. De verwondering over de schoonheid van het album Hats van The Blue Nile. Als ik dan toch moet kiezen, dan ga ik voor Simple Minds. Uit de tijd dat ze er nog toe doen. Hunter and The Hunted. Niet eens het mooiste nummer van New Gold Dream, maar op dat nummer dansen we voor het eerst met elkaar. Het typische baswerk van Derek Forbes, de subtiele solo van Herbie Hancock op keyboards en de soms wat cryptische teksten van Jim Kerr. Een volle dansvloer waar wij alleen maar oog voor elkaar hebben. Haar bewegingen en haar stralende lach staan op mijn netvlies gebrand. Only With You Life Moves So Fast. Een volgende keer zal ik ongetwijfeld een ander antwoord geven.

Sounds Like Twitter


Tim Burgess lanceert het idee als eerste. De zanger van The Charlatans start met Tim’s Listening Party op Twitter. Het idee is simpel. Samen tegelijkertijd naar muziek luisteren. Niet lang erna omarmt ook Sounds uit Tilburg het idee. Thuis op de bank naar muziek van Nederlandse bodem luisteren, terwijl de artiest in kwestie je op Twitter meeneemt door het album. Lied voor lied. Tweet voor tweet. Aanvang steeds ‘s avonds om 21:00 uur. Diverse artiesten doen mee. Zo nemen Anneke van Giersbergen, Hallo Venray, Ella van der Woude, Pip Blom en Poppel ons eerder al mee op reis. Gisterenavond is het de beurt aan Chantal Acda. Samen luisteren naar The Sparkle In Our Flaws. Haar tweede release, als je al het overige werk met Nu Nog Even Niet, Sleepingdog en Distance, Light & Sky niet meetelt. Vijf jaar oud alweer. Het is een vreemd, maar toch prettig gevoel van samenzijn. Na het teken van Sounds zet ik de plaat op, om vervolgens achter de computer plaats te nemen en op Twitter mee te lezen met de verhalen achter de muziek. Peter Broderick die ‘fuck’ roept tijdens de start van de opname van Up and Down. Een schreeuw die gewoon op de plaat terechtgekomen is. Tussen de duiding van de intuïtief geschreven teksten door, vernemen we dat de plaat in vijf dagen is opgenomen. Alsof we in de huiskamer van Chantal zitten en een gesprek met elkaar voeren. In tweets van maximaal 280 tekens. Als de luistertrip voorbij is, realiseer ik me hoe heerlijk het is om gewoon van begin tot eind een plaat te beluisteren. Iets dat ik voor het digitale tijdperk veel meer deed dan nu. Niet omdat ik geen platen meer koop, maar omdat je nu via Spotify en iTunes je eigen afspeellijsten kunt maken en daardoor heel anders muziek beleeft. Met Tröckener Kecks, Bettie Serveert en MAM nog in het verschiet, neem ik me voor om weer meer in zijn geheel naar platen te gaan luisteren.

Easter


Vroeger was Pasen net zo’n feest als Kerstmis. Eerste Paasdag was speciaal. Dan kleedde je je op zijn Paasbest. Je moest naar de kerk, waarna je er met de hele familie op uit trok. Naar opa en oma, of naar de bossen. Ieder jaar weer vroeg ik me af waarom ik die nette kleren aan moest, als we toch naar buiten gingen. De dag werd altijd afgesloten met een gezamenlijk diner. Moeder maar mopperen waarom we onze kleren vuil hadden gemaakt. Vervolgens mocht je de rest van de week van een lange vakantie genieten. Nu ik zelf volwassen ben, is Pasen anders. Het is een zondag als alle andere geworden. Een dag waarop je vrij bent. Een dag waarop je leuke dingen gaat doen. Mooi weer. Alhoewel dat van jaar tot jaar kan verschillen. Dagen die, in mijn geval, helemaal niet meer verbonden zijn met kerk of religie. Toch heb ook ik mijn eigen traditie gecreëerd. Als ik kinderen zou hebben, zouden zij wellicht een generatie later schrijven dat Pasen vroeger heel anders was. Eerste Paasdag was nog speciaal. Je had vervolgens een extra dag vrij waarop je allerlei leuke dingen met elkaar ging doen. Meestal mooi weer. Vader draaide op een van die dagen altijd Easter van Marillion. Ik herinner me vooral de gitaarsolo. Jaar in jaar uit werd het nummer opgezet. Het begin van het lied kon ik op een gegeven moment bijna niet meer horen. Te zoetsappig. Tot het moment gekomen was dat we hem vroegen om maar meteen het middenstuk op te zetten. Waarop Steve Rothery een van zijn mooiste solo’s ten gehore bracht, gedragen door de keyboards van Mark Kelly en de baspedalen van Pete Trewavas. Dan mocht de muziek even wat harder. Hoefde de koptelefoon niet op. Die bassen kwamen namelijk zo heerlijk uit de speakers. Misschien zouden ze dat schrijven, naar aanleiding van Pasen.

10 Jaar Luistertips


Time Flies. Tijdens onderhoudswerkzaamheden aan de website, realiseer ik me ineens dat Luistertips 10 jaar bestaat. Het begint met het verspreiden van tips via email, naar aanleiding van de release van Interpol‘s Turn On The Bright Lights. Daarna wordt Luistertips.com een feit. Een zelf gepunnikte website uit de tijd dat er nog geen eenvoudig beheer via een contentmanagementsysteem mogelijk is. Tien jaar geleden wordt Luistertips in zijn huidige vorm geboren. Inclusief een account op Twitter. Jarenlang gedistribueerd via Blogger. Sinds enkele maanden vanaf een eigen domein. Vanwege de knellende beperkingen. Terwijl ik de berichten uit het eerste jaar bekijk, realiseer ik me hoe de tijd voorbij vliegt. Is het echt alweer 10 jaar geleden dat we op Cross Linx Michael Nyman zagen? Dat ik met pijn in mijn hart afscheid moest nemen van het cassettebandje waarop het legendarische concert van Simple Minds op Rock Werchter stond? Het is ook het jaar dat Wixel elke maand een plaat uitbrengt. Een ambitieuze klus, die ik met veel plezier volg. Terugkijkend constateer ik dat de frequentie van berichten is afgenomen. Helaas heeft dat zowel met motivatie als met beschikbare tijd te maken. Daardoor is er wel een periode geweest dat ik heb overwogen om ermee te stoppen. Wie zit er te wachten op de mening van de zoveelste muziekliefhebber over allerlei plaatjes die worden uitgebracht. Mede dankzij de feedback op Twitter en de good old statistieken op de website, blijkt dat ik er goed aan heb gedaan om Luistertips te continueren. De berichten worden nog steeds goed gelezen. Bladerend door alle blogs en recensies, lijkt het of ik een film aan het terugkijken ben. Aangevuld met een gedeeltelijke soundtrack van mijn leven. Een soundtrack die ik graag nog wat verder uitbreid.

A Few Words For The Dead


Muziek blijft toch iets wonderbaarlijks. Teksten van liedjes die je al jaren meezingt, zonder dat ze betekenis voor je hebben. Tot het moment dat die ene zin je ineens bij de lurven pakt en de compositie een geheel nieuwe dimensie toevoegt aan je luisterervaring. Een album dat om een onverklaarbare reden op een bepaald ogenblik wel bij je binnenkomt, ondanks dat je het al een hele tijd in je bezit hebt. Hetzelfde overkomt me regelmatig tijdens het bezoeken of terugkijken van concerten. Een paar jaar geleden treedt Marillion op in Eindhoven. De eerste toegift kan ik niet plaatsen. Hier en daar herken ik wel wat flarden en weet ik zeker dat ik het nummer ooit eerder heb gehoord. Ik heb echter geen idee van welke plaat het afkomstig is. Ongetwijfeld zal het op Radiation of Happiness Is The Road staan. Twee releases van Marillion, die geen indruk op me hebben gemaakt. Na het optreden luister ik in de auto naar Sounds That Can’t Be Made, maar eenmaal thuisgekomen ga ik eerst op zoek naar die ene track. Uiteindelijk blijkt het om de afsluiter van Radiation te gaan. A Few Words For The Dead. Op dat moment al veertien jaar oud en ongetwijfeld ooit eens beluisterd, maar pas dan maakt het een enorme indruk op me. Als ik de ijzige keyboards hoor, bevind ik me weer in het Muziekgebouw te Eindhoven en zie ik Steve Hogarth met een Kalashnikov op het podium staan. Oosters aandoende klanken die langzaam maar zeker transformeren naar een soort van variant op The Last Post. Een mantra vormgegeven door een zacht pulserende en repeterende beat. Een subtiele aanklacht tegen wraak en wapenbezit. Hogarth heeft een eenvoudig en doeltreffend tegenvoorstel. Or you could love. Vier woorden die jaren na dato ineens keihard binnenkomen.