Naakte Man In Kerstnacht


Geen pasteitjes meer. Blijkbaar is hij nu echt door de voorraad heen, die in de loop der jaren middels diverse kerstpakketten is opgebouwd. Dit betekent dat hij alsnog naar de supermarkt moet. Iets wat hij juist vandaag hoopte te vermijden. Niets is namelijk erger dan winkelen op de dag voor kerstmis. Het lijkt wel alsof het hele dorp juist dan alle boodschappen meent te moeten doen. Hij heeft zijn inkopen al gedaan. Verspreid over de afgelopen dagen. Rond etenstijd is het namelijk opvallend rustig in de supermarkt. Terwijl hij met frisse tegenzin naar het centrum loopt, ziet hij dat de winkelwagentjes ineens te klein lijken te zijn voor alle boodschappen die iedereen mee wil nemen. Zouden de winkels de hele week dicht zijn? Het lijkt er wel op. Of moet alles op het laatste moment nog worden ingekocht? Hij verbaast zich erover. Twee dagen voor kerst kun je tenslotte ook allerlei verse groenten halen, die heel gemakkelijk vier dagen kunnen overleven. Terwijl hij geïrriteerd de drukte inloopt, komen de kerstdeuntjes hem tegemoet. Kan nou niemand eens bedenken dat er meer nummers zijn dan altijd maar weer Jona Lewie en John Lennon? Thuis heeft hij een hele verzameling. Helaas hoor je die nooit over de lullige speakertjes in de supermarkt. En wat te denken van al die muziek die niet per sé voor kerst geschreven is, maar wel perfect past bij dit jaargetijde? In verband met de drukte moet hij het dit keer extra lang aanhoren. Zelfs Cliff Richard komt voorbij. Mistletoe and Wine. Het vervelendste kerstnummer allertijden. Geërgerd loopt hij naar huis. Ter voorbereiding op een mooie kerstavond met zijn tweeën, zet hij thuis Naakte Man In Kerstnacht op van de Raggende Manne. Met een glimlach op zijn gezicht steekt hij de kaarsen aan.

Juristischen Ärger


Ik ben iemand die altijd netjes toestemming vraagt. Als ik een foto van een fotograaf wil gebruiken bij een recensie op deze website, dan vraag ik eerst of dat mag. Bijna iedereen geeft meestal toestemming. Ook de grote jongens. Ze bedanken je zelfs voor het feit dat je het simpelweg aan ze vraagt. Als ik een eigen bewerking van een nummer van Klaus Schulze op YouTube zet, meld ik dat ook netjes. Wellicht dom en naïef, maar ik vind dat dat zo hoort. De reactie is echter stuitend. Uiteraard wordt er totaal niet gereageerd op de muziek. De mail bevat slechts juridische dreigementen. Ik had voordat ik het nummer plaatste toestemming moeten vragen en ik dien ‘sofort’ de video te verwijderen. Het feit dat ik er bewust voor gekozen heb om het nog niet openbaar te zetten, telt niet mee. Uiteraard heb ik het allemaal netjes verwijderd. Ik heb geen zin in gedoe. Vervolgens ga ik eens zoeken naar video’s van de heer Schulze. Er blijken bijna 60.000 filmpjes online te staan. Soms complete albums. Meestal geen eigen bewerkingen, maar het originele materiaal. Zouden al die lui toestemming hebben gevraagd aan de platenmaatschappij? Ik geloof er niks van. Zou de juridische meneer die het copyright van meneer Schulze beschermt al die mensen ook gaan mailen? Ik geloof er niks van. Worden alleen diegenen aangepakt die netjes om toestemming vragen? Ik heb het hem gevraagd en kreeg slechts een juridische preek. Hij zal ongetwijfeld in zijn recht staan. Niet voor niets citeert hij uit het wetboek van strafrecht. Het voelt alleen niet lekker. Vooral niet omdat er ondertussen heel veel ander materiaal ongemoeid wordt gelaten en je elders met één druk op de knop het gehele oeuvre van Klaus Schulze gratis kunt downloaden. Vraag me in dit soort gevallen ook af wat de heer Schulze er zelf van zou vinden.

Geachte heer Lennon


Geachte heer Lennon. Heeft u het al meegekregen? Imagine staat dit jaar bovenaan in ‘de lijst der lijsten’. Gefeliciteerd. De Top 2000 is de laatste jaren een fenomeen in Nederland. Iedereen stuurt zijn favoriete songs allertijden in en vervolgens komt daar een compilatie van 2000 nummers uit. Die wordt dan tijdens de feestdagen integraal uitgezonden. Bohemian Rhapsody staat bijna altijd standaard op 1. Twee weken terug gebeurt er iets verschrikkelijks in Parijs. Misschien heeft u er iets van vernomen. De dag erna zet iemand een piano neer bij de concertzaal waar de meeste doden vallen. Spontaan speelt hij uw nummer. Ontroerend. Sowieso krijgt Imagine de laatste tijd veel aandacht. Waarschijnlijk dat het daardoor op de eerste plaats terecht is gekomen. Ik moet eerlijk zeggen, dat ik liever een ander nummer op die plek had gehad. Maar ik heb er vrede mee. Het blijft tekstueel toch een tijdloos lied. Helaas heb ik ook slecht nieuws voor u. Ruim veertig jaar geleden spreekt u de hoop uit dat we als mensheid ooit gezamenlijk in vrede op deze aardbol zullen leven. Als ik naar de toestand in de wereld kijk, blijkt maar weer eens dat dat nog niet het geval is. Helaas wordt het nu zelfs geïllustreerd door alle commotie die losbarst omdat u de lijst aanvoert. De wereld staat in de hens, maar online klaagt men over het feit dat hun keuze niet op 1 staat. Vanachter het beeldscherm is polarisatie troef. Sommigen spreken zelfs van schande omdat de terroristen nu ook de positionering van liedjes in de Top 2000 bepalen. Elke nuance is zoek. Online discussies en ruzies naar aanleiding van een lied dat vrede predikt. U ziet, we hebben nog een lange weg te gaan.

Don’t Let The Bastards Grind You Down


Heel even probeer ik me te mengen in de discussie die losbarst na het geweld in Parijs. Al gauw besluit ik dat er maar een antwoord kan zijn. Muziek. Hoe verschillend en divers onze opvattingen ook zijn. Muziek weet te verbinden. Muziek verleidt ons in al onze diversiteit om gezamenlijk naar een concertzaal te gaan. Klanken en teksten roepen bij ieder individu hele specifieke gevoelens op. Muziek om op te feesten. Muziek om op te somberen. Muziek in alle soorten en maten. Waarin alle aspecten van het leven worden bezongen. Met ruimte om je mening te ventileren. Vrijdagnacht ben ik gekluisterd aan het beeldscherm. Door het nieuws dat in Le Bataclan tientallen mensen zijn doodgeschoten. Tijdens een concert. Het bezoeken van een optreden is voor mij bijna maandelijkse kost. Nog maar pas geleden geniet ik samen met honderden anderen van het concert van IAMX in Ancienne Belgique. Net zoals al die mensen in Parijs slechts aan het genieten zijn van The Eagles Of Death Metal. Na het verschrikkelijke nieuws kan ik alleen maar luisteren naar As It Fades van VNV Nation. Een inktzwarte melodie, die aan het einde toch nog iets van hoop in zich heeft. Op standje repeat. Ondertussen nog steeds de ontwikkelingen volgend. Vanmorgen zie ik op Twitter een kort bericht. Don’t Let The Bastards Grind You Down. Een zin die vandaag prima bij me past. De machteloosheid voorbij. Ik loop naar mijn platenkast om Achtung Baby van U2 te zoeken. Acrobat. Het een na laatste nummer. Terwijl de naald zich positioneert in de groef, besef ik me dat ik slechts die ene passage nodig heb. Don’t Let The Bastards Grind You Down, waarna The Edge dat gevoel met een alleszeggende gitaarsolo verder verwoordt.

MH17


Nee. Ik heb mijn avatar niet op zwart gezet. Ook heb ik mijn profielfoto niet vervangen door een afbeelding van de Nederlandse vlag. Het betekent niet dat ik op geen enkele wijze heb stilgestaan bij de slachtoffers van vlucht MH17. Ik ben op weg naar huis. In de trein. Tijd genoeg dus om met mijn tablet te spelen. Vandaag volg ik via een app de lokatie van de vliegtuigen met de stoffelijke overschotten. Op weg naar Eindhoven. Mijn iPod voorziet me van muzikaal gezelschap. Dagelijks begeleiden duizenden liedjes me tijdens de reis van en naar mijn werk. Ook nu. Klokslag vier uur stopt de trein. Deze woensdag is tot nationale rouwdag uitgeroepen. Alle treinen in Nederland staan daarom een minuut lang stil. Op het moment dat de vliegtuigen landen in Eindhoven. Uit respect voor de slachtoffers. Ik zet mijn iPod af en doe mijn oortjes uit. Net als op de dag dat we de gevallenen herdenken, wil ik deel uitmaken van de minuut stilte. Rechts van me wappert een Nederlandse vlag in de wind. Halfstok. De stilte is hoorbaar. Voelbaar. De trein zet zich weer in beweging. Het teken dat de minuut voorbij is. Thuisgekomen zie ik de beelden van de rouwwagens. Dwars door een haag van duizenden mensen rijden ze van Eindhoven naar Hilversum. Indrukwekkend. Vlak voor het einde van de uitzending, wordt er een korte samenvatting van de dag uitgezonden. Meteen herken ik de muziek die eronder zit. Says van Nils Frahm. Het nummer doorbreekt de stilte, maar geeft tegelijkertijd extra betekenis aan de gebeurtenissen van de laatste paar uren. Zonder woorden. Met muziek maak je de soundtrack van je leven. Die is nu aangepast. Says is niet langer verbonden aan het optreden in Ancienne Belgique te Brussel, maar aan deze dag van nationale rouw.