The Rolling Stones – Blue & Lonesome


Het is 1981. Tattoo You wordt gereleased. De laatste keer dat ik echt enthousiast ben over een plaat van The Rolling Stones. Bijna twee decennia later kan Bridges To Babylon me nog wel bekoren. Daarna schudt alleen de re-issue van Some Girls me nog enigszins wakker. De aankondiging van Blue & Lonesome zorgt er in eerste instantie niet voor dat mijn hart sneller gaat kloppen. Als ik de eerste achtergrondverhalen lees, word ik al wat enthousiaster. Vanaf het moment dat ik in de platenzaak de eerste tonen van Just Your Fool hoor, ben ik definitief verkocht. Het plezier spat ervan af. Alsof de vier krasse knarren elkaar zojuist voor het eerst hebben ontmoet en ontdekken dat ze een gezamenlijke liefde voor de Blues hebben. Het was de bedoeling om aan nieuw materiaal te werken, maar als Keith Richards Blue & Lonesome inzet, is de toon gezet. Samen Met Mick Jagger, Ron Wood en Charlie Watts ondergaat de band in de studio een opvallende transformatie. Ineens zijn ze weer het bandje dat meer dan een halve eeuw geleden start met het spelen van klassiekers uit de Blues. In drie dagen worden vervolgens twaalf covers van artiesten als Howlin’ Wolf, Willie Dixon en Jimmy Reed opgenomen. Uitgroeiend tot het ultieme eerbetoon aan hun helden. Stuk voor stuk stijgen de heren boven zichzelf uit. Ron Wood en Keith Richards hoorde je lang niet meer zo heerlijk duelleren op gitaar. Jagger is vocaal en op de mondharmonica in bloedvorm. Zelfs Charlie Watts weet het plichtmatige van zijn drumwerk te omzeilen door losjes en swingend te drummen. De vertegenwoordigers van de Rollator Rock weten de klassiekers vakkundig aan de vergetelheid te ontrukken. Met Blue & Lonesome leveren ze bovendien een van hun vitaalste en meest indrukwekkende platen sinds jaren op.

Joe Bonamassa – Live From New York


Het gesprek gaat over muziek. Allerlei namen passeren de revue. We richten ons op het wat stevigere genre, waarbij de gitaren de hoofdrol spelen. Joe Satriani, Steve Vai, Tool. Dat soort werk. Mijn collega noemt Joe Bonamassa. Ik heb daar wel eens van gehoord, maar ken zijn muziek niet echt. Hij kijkt me verbaasd aan. Hoe kun je die nou niet kennen als je zo van gitaarmuziek houdt? Gisteren loop ik bij de lokale platenboer binnen en meteen wordt mijn aandacht getrokken door de muziek die via de televisie tot me komt. Als ik vraag wie het is, wordt voor de tweede keer binnen een week Joe Bonamassa genoemd. Het gaat om een registratie van een optreden in New York. Opener Slow Train zet meteen de toon. Trage Blues Rock met spetterend gitaarwerk. Gedurende het concert wordt regelmatig het gaspedaal ingedrukt en weer losgelaten, maar de kaders zijn duidelijk. Blues in optima forma. De gastoptredens van Beth Hart, Paul Rodgers en vooral John Hiatt zijn indrukwekkend te noemen en geven het concert extra glans. Het intro van Mountain Time lijkt wel een ode aan Jeff Beck. Een van zijn helden. De rest van de avond is de hoofdrol weggelegd voor Joe Bonamassa zelf. Zijn arsenaal aan gitaren lijkt onuitputtelijk en op elk exemplaar laat hij zijn proeve van bekwaamheid horen. Het gebruik van subtiele effecten geeft extra afwisseling. De band oogt als een geoliede machine en is perfect op elkaar ingespeeld. Bas, drums, keyboards en gitaar. Dat is het. Bij elkaar opgeteld klinkt het overweldigend. Na bijna twee uur concludeer ik dat het inderdaad erg vreemd is dat ik deze gitarist de afgelopen jaren gemist heb. Met deze registratie beschik ik in ieder geval over een mooie bloemlezing uit zijn carrière, die ondertussen al meer dan een decennium voortduurt.

Jeff Beck – Performing This Week


Jeff Beck is een van de weinige gitaristen ter wereld die een unieke stijl van gitaarspelen heeft ontwikkeld, met als resultaat een zeer herkenbaar geluid. Op Performing This Week, een registratie van het optreden dat hij vorig jaar geeft in Ronnie Scott’s Jazz Club te London, bewijst hij dat nog maar eens. Waar de ene gitarist al pielend op de vierkante millimeter een brei van gitaarnoten produceert, weet Jeff in één simpele aanslag zijn hele ziel en zaligheid te leggen. Omdat hij zeer melodieus is ingesteld, mis je op deze instrumentale schijf geen moment het ontbreken van een zanger of zangeres. In al de jaren dat ik Jeff Beck volg, valt op dat hij steeds weer opnieuw elementen uit de Jazz, Funk, Rock en zelfs de Dance weet te combineren. Er is steeds één stabiele factor. De typische sound die Jeff Beck uit zijn gitaar weet te halen. Voor degenen die hem niet kennen, is dit een prima instapalbum. Een soort Greatest Hits, maar dan live. Het geluid is uitstekend en het publiek is in de mix nergens storend aanwezig. Ook voor de fans valt er nog genoeg te genieten. Wat dacht je van een instrumentale versie van A Day In The Life van The Beatles? Of Led Boots, ontdaan van zijn gedateerdheid? Uiteindelijk gaat het natuurlijk om de in een bloedvorm verkerende Jeff Beck, die Live zijn kunsten vertoond. Mocht dat niet voldoende zijn, ga dan voor de DVD. Zeker voor de gitaarspelende liefhebber een mogelijkheid om je op je gemak nog eens te verbazen over en te vergapen aan Jeff Beck’s techniek. Als extraatje zijn de bijdragen van Eric Clapton, Imogen Heap en Joss Stone toegevoegd. Het geeft je ook nog eens de mogelijkheid om te zien hoeveel plezier Jeff Beck, Vinnie Colaiuta, Jason Rebello en Tal Wilkenfield samen op het podium hebben.