Yuka Fujii – Like Planets


David Sylvian doet al jaren waar hij zelf zin in heeft. De laatste tijd lijkt hij zich vooral te focussen op het uitbrengen van experimenteel materiaal of speciale releases in kleine oplagen. Hier en daar draagt hij vocaal bij aan muziek van anderen, wat dan weer leidt tot mooie compilaties zoals A Victim Of Stars. De foto die op die hoes prijkt, is afkomstig van Yuka Fujii. Ten tijde van Japan de vriendin van Mick Karn. Tot ze later voor een amoureuze verhouding met David Sylvian kiest. Gedurende de jaren tachtig is ze zo’n beetje de huisfotograaf van Sylvian. Het artwork rondom zijn releases wordt dan ook regelmatig verrijkt met haar beeldmateriaal. Like Planets vat deze periode treffend samen in beelden. Hier en daar zijn foto’s terug te vinden die herkenning oproepen. Daarnaast is het boek vooral een persoonlijk verslag van hun tijd samen. Ver van de hectiek van het leven van Sylvian als artiest. Juist gefotografeerd op momenten dat hij niet op het podium staat. Treffend legt Fujii de verandering die David doormaakt vast in foto’s. Een wijziging die je ook bemerkt in zijn muziek. De evolutie is duidelijk hoorbaar als je na het beluisteren van Japan’s Tin Drum zijn eerste soloplaten opzet. Brilliant Trees, Gone To Earth en Secrets From The Beehive. Fujii reist uiteraard regelmatig met hem mee en legt diverse indrukken vast. Ook van de omgeving waarin ze op dat moment resideren. Afbeeldingen in stille hotelkamers en desolate landschappen wisselen elkaar af. Dat Yuka Fujii prachtige foto’s kan maken, weten we natuurlijk al wel een tijdje. Dat een verzameling van foto’s ook een mooi verhaal kan vertellen om zowel de muzikant als de mens David Sylvian te duiden, illustreert het bijzondere van dit boek. Like Planets is het eerste deel in een serie van drie. Ik kijk nu al uit naar het vervolg.

Nooit Ziek Geweest


Daar zit hij dan. Met zijn karakteristieke kop. Het haar in de typerende, nonchalante dracht. Een spitse glimlach. Alsof hij een humoristisch gedicht voor gaat dragen. Reflecteren op de gasten bij De Wereld Draait Door. Er staat echter iets anders te gebeuren. Het is dinsdag. Hij zit dit keer aan de gesprekstafel. Heeft het iets met muziek te maken? Een passie die we samen delen? Nee. De man met de vlijmscherpe pen heeft een roman geschreven. In de hoofdrol zijn vader Klaas. Geen fictie. Ineens ontdek ik een hele andere Nico Dijkshoorn. Het onbeholpene is een beetje terug. Achter je bureau stukjes schrijven is iets heel anders dan met je smoel op televisie komen. De tijd lijkt stil te hebben gestaan. Hij vertelt het verhaal over zijn vader en verandert even in een knuffelbare nerd. Zijn oude heer heeft hem het leven zuur gemaakt. Continu kleine pesterijen. Categorisch. Toch voelde het als een gelukkige jeugd. Nico had een drang om zijn versie van het verhaal op te schrijven. Het idee wordt geboren op het moment dat hij voor het eerst bij zijn vader op bezoek gaat in het verzorgingstehuis. Hij voelt niets. Een kwartier lang zorgt het voor ontroerende televisie. Bijna tragikomisch. Met een zure kern van waarheid. Het verhaal van het aquarium bij Artis. De champagne op de nieuwe vloer. Niet iedereen zal zijn motivatie of de situatie herkennen. Gelukkig maar. Zonder er bij na te denken, loop ik naar de computer. Om het boek te bestellen. Een steuntje in de rug voor al die jongens die nu met zo’n egoïstische vader te maken hebben. Een man die vindt dat hij aan het hoofd van het gezin staat. Ten koste van alles en iedereen. Respect is een woord dat niet in het vocabulair van hem voorkomt. Herkenning voor hen die het hebben meegemaakt.

Roger Dean – Views


En zo was bijna een van de mooiste illustraties ten behoeve van een release van Yes mislukt. Als ik tenminste het verhaal van Roger Dean in zijn boek Views mag geloven. Terwijl het doek op de grond ligt te drogen, vindt zijn kat het nodig om er een keer overheen te lopen. Uren is hij bezig geweest om de pootafdrukken weg te werken. Als je goed kijkt, kun je nog precies zien waar ze hebbben gestaan. Roger Dean is een Engelse architect en industrieel ontwerper die zich eind jaren zestig ook toe gaat leggen op het ontwerpen van LP-hoezen. Een van zijn eerste illustraties maakt hij voor Earth And Fire. In de jaren die volgen levert hij werk op voor Osibisa, Uriah Heep en Asia. Het meest bekend wordt hij echter door de afbeeldingen die hij maakt voor de albums van Yes. Als tiener fascineert zijn werk me uitermate. Close To The Edge en Tales From Topographic Oceans hangen in die tijd als poster op mijn kamer. Vooral op de illustraties van Yessongs kan ik me helemaal uitleven. Wegmijmerend op de muziek, dagdroom ik er hele verhalen bij. Nu sta ik in een boekwinkel te Rotterdam. Acht verdiepingen hoog. In de kelder is de afdeling met muziekdragers. Normaal mijn favoriete plek, maar dit keer besluit ik die te negeren en me te richten op de vele boeken die ik hier in alle soorten en maten zie. Ze blijken ook muziekboeken te hebben. Terwijl ik er nonchalant, bijna onverschillig, zonder iets speciaals te zoeken een kijkje ga nemen, valt mijn oog op het boek van Roger Dean. Uitgebracht in 1976, maar helaas nooit gevonden. Het blijkt opnieuw uitgegeven te zijn in 2008. Ik kan mijn enthousiasme bijna niet onderdrukken. Terwijl ik afreken, flitst And You And I van Yes door mijn hoofd. Glimlachend verlaat ik de winkel, met mijn nieuwe aanwinst onder de arm.

Tekst: Luistertips
Illustratie: © Roger Dean 2009 [www.rogerdean.com]