Eyeless In Gaza – Picture The Day


Dankzij de mixtape The Scold’s Bridle van Blackest Ever Black stuit ik op Eyeless in Gaza. Opgericht begin jaren tachtig, maar vorig jaar uiteindelijk pas echt ontdekt dankzij verzamelaar Picture The Day uit 2016. Hun muziek is moeilijk in een hokje te plaatsen. In de beginjaren wordt er het label Post-Punk aan verbonden. Mede vanwege het donkere karakter en de wat hoekige beats. Een etiketje dat niet goed past. Eerste single Kodak Ghosts Run Amok, maar ook het latere One By One bevatten minimalistische elementen uit de Elektro die aan de experimentele kant van Orchestral Manoeuvres in The Dark doen denken. Vanaf het tweede album neemt de dynamiek toe en krijgt de elektronika meer ruimte. Vaak in de vorm van melodieuze en soms onheilspellende soundscapes. Kenmerkend door alle jaren heen blijft de avantgardistische insteek. Zelfs op latere albums, waar wat meer toegankelijkere structuren hun intrede doen. Picture The Day illustreert treffend de evolutie en tegelijkertijd de brede muzikale oriëntatie van deze band. Na een lange rustperiode aan het eind van de vorige eeuw uiteindelijk resulterend in een sound waarin zelfs op subtiele wijze invloeden vanuit de Folk en de Indie zijn verwerkt. Zonder hun karakteristieke eigenheid op het spel te zetten. Tamarisk is het enige nummer afkomstig van het op dat moment meest recente album Sun Blues. Illustrerend dat de experimenteerdrift nog steeds niet voorbij is. Wereldmuziek, Gothic en Post-Punk omarmen elkaar terwijl Martyn Bates zijn bezwerende vocalen op ons afvuurt. Sindsdien zijn Winter Sang en Ink Horn / One Star alweer aan het oeuvre toegevoegd. Verzamelaar Picture The Day is een hele prettige introductie voor degenen die nu pas instappen.

Kraftwerk – Remixes


Kraftwerk is tegenwoordig vooral bezig met het opnieuw uitbrengen van bestaand werk. In allerlei formaten. Soms leidt dat nog wel tot aangename verrassingen. Zoals de release van Der Katalog 3D. Een mooi aandenken voor iedereen die de afgelopen jaren een van hun concerten heeft bijgewoond. Een paar dagen geleden word ik getipt over een nieuw album van Kraftwerk op Spotify. Nou ja, nieuw. Het blijkt om een verzameling van remixes te gaan, die eerder al verschenen op diverse singles. Ook de versies van het nooit op een regulier album uitgebrachte Expo 2000 hebben er een plek op gevonden. Een handige verzamelaar dus voor degenen die de releases van al die singles gemist hebben. We moeten nog wel even wachten op een fysiek exemplaar. De plaat is op dit moment alleen via de digitale platforms te beluisteren. Een compositie in het bijzonder valt op. Non Stop. Een nog niet eerder uitgebrachte remix van Musique Non Stop. Oorspronkelijk afkomstig van het album Electric Cafe uit 1986. De reden voor het aanpassen van de titel zal vooral te maken hebben met het feit dat de compositie grondig verbouwd is. De melodielijn is in zijn geheel aangepast. Slechts de repeterende vocoder en de digitale percussie doen herinneren aan het origineel. Door de vertraging van het tempo wordt er een extra element van melancholie aan Non Stop toegevoegd. De gedigitaliseerde koortjes in de melodie dragen daar zeker aan bij. Het is een eerste teken van leven sinds het overlijden van Florian Schneider. Wellicht een verlaat eerbetoon aan hem? Hopelijk is het een opmaat naar nieuw werk.

Jóhann Jóhannsson – Retrospective I


Jóhann Jóhannson groeit in de loop van vijftien jaar uit tot een fenomeen binnen het genre van de moderne klassieke muziek. Tegelijkertijd wordt hij een veelgevraagd componist voor het leveren van soundtracks, omdat hij op unieke wijze klassieke elementen weet te combineren met elektronika. Schijnbare tegenstellingen die dankzij zijn synthese uitgroeien tot een imponerend geheel. Gevuld met emotie en melancholie. Zijn overlijden vorig jaar slaat in als een bom, met als resultaat hernieuwde belangstelling voor zijn oeuvre. Veel van zijn eerste platen zijn al jaren moeilijk te verkrijgen of worden tegen woekerprijzen te koop aangeboden. Na de re-issue van zijn debuut Englabörn brengt Deutsche Grammophon nu een eerste retrosepectief uit. De box opent met het prachtige Virðulegu Forsetar. Een blauwdruk van zijn werk. Tuba, hoorn en trompet op een fundament van zware elektronische soundscapes. Minimaal en euforisch tegelijkertijd. Op Copenhagen Dreams wordt de basis vooral gelegd door pianoklanken, aangevuld met elektronika en strijkers. Je als luisteraar transformerend naar een nietig individu dat het drukke stadsleven vanaf een afstand observeert. Op And In The Endless Pause There Came The Sound Of Bees werkt Jóhannsson samen met Dustin O’Halloran en het Budapest Art Ochestra. Vooral de vocalen en cello op het wonderschone Escape illustreren treffend het wezen van zijn muziek. Genoeg materiaal dus om van te genieten. Naast The Miner’s Hymns, Free The Mind en Dis bevat de box ook nog de nooit eerder uitgebrachte soundtrack van White Black Boy. Daarmee is Retrospective I een indrukwekkend en vooral waardig eerbetoon aan Jóhann Jóhannsson geworden.

Edgar Froese – Solo 1974-1983


Edgar Froese is als pionier in het genre van de elektronische muziek vooral bekend vanwege zijn werk met Tangerine Dream. In de hoogtijdagen van de band brengt hij ook regelmatig materiaal onder zijn eigen naam uit. Een selectie hiervan wordt bij de intrede van de Compact Disc al eens opnieuw uitgebracht. Al snel slecht verkrijgbaar. Daarom wil Froese zijn platen begin deze eeuw graag opnieuw releasen als digitale remaster. Helaas beschikt niet hij, maar Virgin over de rechten. Daardoor is hij genoodzaakt om zijn eigen werk van een herinterpretatie te voorzien. Het leidt tot nieuw opgenomen versies en het bewerken van zijn eigen oeuvre. Het resultaat is veelal bedroevend. Absolute dieptepunt is het desastreus inkorten van Pinnacles en het opnieuw inspelen van onderdelen van Epsilon In Malaysian Pale. In 2012 besluit Virgin alsnog om het materiaal van Froese opnieuw uit te brengen en digitaal te remasteren. Dit keer leidt het tot een release die geen afbreuk doet aan de originelen. Daarmee is Solo 1974-1983 de ultieme verzamelaar van Edgar Froese’s werk. Ook omdat Golgatha and The Circle Closes nu eindelijk in de oorspronkelijke versie digitaal verkrijgbaar is. Deze compositie paste tot nu toe namelijk niet op een enkele schijf; want afkomstig van de dubbelaar Ages. Ook de aangepaste nummers van de eerdere compilatie Solo 1974-1979 maken onderdeel uit van deze box. Het enige gemis, is het ontbreken van Macula Transfer uit 1976. De verklaring hiervoor is simpel. Deze plaat brengt hij niet uit bij Virgin, maar bij Brain. Voor de rest is het louter genieten, voor iedere liefhebber van elektronische muziek uit de begintijd van deze muziekstroming.

Killing Joke – The Singles Collection


Killing Joke wordt in 1979 opgericht door Jaz Coleman in de hoogtijdagen van de Post-Punk, waarbij de band in de beginjaren wat meer naar de Punk neigt dan naar de New Wave. Vooral door het hoge tempo dat in de composities wordt verwerkt. Luister maar eens naar Birds Of A Feather en hoor waar Green Day de mosterd vandaan haalt. Dankzij single Love Like Blood dreigen de heren midden jaren tachtig definitief door te breken naar het grote publiek. De albums in die periode bevatten dan ook beduidend meer elementen uit de Pop. Bassist Martin Glover, oftewel Youth, wordt vervolgens een gerenommeerde naam in het circuit der producers. Denk aan Depeche Mode en U2. Killing Joke als band blijft gedurende hun gehele carrière een soort van compromisloos anarchisme uitstralen, waardoor ze nooit echt een gevestigde naam worden. Dat ze de laatste twintig jaar vooral opzien baren als ze weer eens een sporadisch teken van leven geven, versterkt dat alleen maar. In de jaren negentig beschuldigen ze zelfs Nirvana van plagiaat. Come As You Are zou erg veel weg hebben van Eighties. Het wordt ze op dat moment niet in dank afgenomen. Luister en oordeel zelf. Deze Singles Collection geeft een mooi beeld van hoe de band in ruim dertig jaar vanuit de Post-Punk, via een aanval op de charts, evolueert naar een industriële variant op de Metal met een zeer donker randje. Naast alle singles die ze in de loop der jaren hebben uitgebracht, bevat de limited edition een gigantische hoeveelheid aan edits, remixes en obscuur materiaal dat nog niet eerder op een handzame verzamelaar is uitgebracht. The Singles Collection is de perfecte manier om als liefhebber van het genre kennis te maken met Killing Joke. Zelfs voor de doorgewinterde fan valt er nog genoeg te beleven.