Brolin – Nightdriving


Soms stuit je op een nummer dat op dat moment gewoon perfect bij je gemoedstoestand past, zonder dat je je daar direct van bewust bent. Nightdriving van Brolin behoort tot die categorie. Brolin debuteert drie jaar geleden met NYC. Een sfeervolle track, waarmee hij perfect de sfeer van een grote stad in de late uurtjes weet vast te leggen. Alhoewel het niet makkelijk is om hem in een hokje te positioneren, krijgt hij het label IDM op zich geplakt. Intelligent Dance Music. Hem typeren als een singer-songwriter die met zijn voeten stevig in het elektronische landschap staat, doet wellicht meer recht aan de klanken die hij voortbrengt. Soms geschikt voor de dansvloer, dan weer vooral uitnodigend om tot je te nemen vanuit een rustige huiskamer. Wellicht is dat het aspect van Nightdriving dat me zo pakt, als ik op ontdekkingsreis ben naar nieuwe muziek en pauze houdt om de klanken van de Londense producent Brolin tot me te nemen. Het vangen van het nachtleven in een enkele compositie. Of dat nu in een club is, of tijdens een rustige autorit op een verlaten snelweg. Aangevuld met zijn soulvolle vocalen weet hij beide werelden te verbinden. Dit wordt bevestigd door de bijbehorende video, waarin we een automobilist volgen die in de late uurtjes door Berlijn rijdt. Invloeden uit de Pop, Elektro en Dance komen samen in een single van ruim drie minuten. Aan het einde gekomen je uitnodigend om de plaat snel weer opnieuw op te zetten. Met de release van Nightdriving kondigt Brolin zijn debuut The Delta aan. Een plaat waarop ook zijn ondertussen al wat oudere werk een plek zal krijgen. Gepland voor eind oktober.

Four Tet – Morning Evening


Kieran Hebden, oftewel Four Tet, wordt vooral geassocieerd met Dance. Waarschijnlijk omdat hij veelvuldig gevraagd wordt om herkenbaar materiaal van anderen van een remix te voorzien. Denk hierbij bijvoorbeeld aan Radiohead, Bloc Party en Beth Orton. Zijn eigen werk bevat echter vaak fijnzinnig avantgardistische trekjes. Met invloeden uit de Ambient en de Elektro zorgt het ervoor dat je zijn muziek niet in iedere willekeurige club terug zult horen. Zijn nieuwe album past perfect in dat laatste plaatje. Morning / Evening bevat twee stukken die allebei ongeveer twintig minuten klokken en lijkt daarmee vooral gemaakt te zijn voor een release op vinyl. Wederom verloochent Four Tet zijn gedeeltelijk Indiase afkomst niet. In het eerste stuk wordt heel knap een sample van de Indiase zangeres Lata Mangeshkar verwerkt. Ook wel de Nachtegaal van India genoemd. Ondertussen zorgen de beats ervoor dat de vaart er lekker in gehouden wordt. In het begin redelijk eenvoudig, maar langzaam maar zeker worden ook deze patronen complexer. Het einde van Morning anticipeert alvast op de relatieve rust van Evening. Een compositie waarin Ambient en Dance op een voortreffelijke wijze worden gecombineerd. Later opnieuw aangevuld met samples van Mangeshkar’s vocalen. Het hoogtepunt van de plaat, dat wat meer tijd in beslag had mogen nemen. Uiteindelijk evolueert de melodie richting swingende sequences en beats. Alsof er weer toegewerkt wordt naar het eerste stuk. Twee ogenschijnlijk tegengestelde nummers worden op deze manier subtiel met elkaar verbonden. Een knap staaltje werk.

Prodigy – The Day Is My Enemy


Been there. Done that. Got the T-shirt. Dat is mijn eerste reactie als de single Nasty van The Prodigy wordt aangekondigd. Niets meer dan een opgepoetste leftover uit vervlogen tijden, dat het predikaat vers van de pers heeft gekregen. Fat Of The Land beschouw ik als het laatste positieve wapenfeit van de band. Alleen de single Baby’s Got A Temper kan me daarna nog verleiden tot een aankoop. Toch kan ik het niet laten om ook deze release van de heren te beluisteren. Het gaat tenslotte om mijn helden, die de Dance in de jaren negentig flink wat glans weten te geven. De titeltrack opent het bal en stuitert meteen heerlijk door de speakers. Onmiskenbaar Prodigy. Vanaf aanvang meteen mijn favoriete track. Het vervolg klinkt vaak als een nieuwe interpretatie van Smack My Bitch Up. In Medicine gelukkig in de positieve zin des woords. Inclusief een sample die rechtstreeks uit het Midden-Oosten lijkt te zijn geïmporteerd. Destroy opent met een lullige tune zoals we die kennen van de ouderwetse computerspelletjes. Waarmee ze ons weer transporteren naar de begindagen van de band. De tijd van Experience met knallers als Music Reach en Charly. Ook Rok-Weiler klinkt erg bekend, maar belandt wel aan de goede kant van de streep. Het instrumentaaltje Beyond The Deathtray is enorm verrassend. Heerlijk spannend en donker. The Day Is My Enemy klinkt vooral als een Best Of. Met als meevaller dat de schijf louter nieuwe nummers bevat. Zowel de hoogtepunten als de dieptepunten worden bezocht. Dit houdt in dat het album zowel pieken als enorme herhalingsoefeningen bevat. Tevens alles wat daar tussenin zit. Vergeleken met het meer recente werk, kun je dan toch spreken van een flinke stap vooruit.

Darkside – Psychic


Darkside wordt gevormd door Nicolas Jaar en Dave Harrington. Mede dankzij zijn debuut Space Is Only Noise, wordt Jaar gezien als een belangrijke vernieuwer van de elektronische muziek. Door de ruimte tussen de beats op te rekken en daar de spanning op te zoeken. Dave Harrington is een instrumentalist die zowel op bas als gitaar goed uit de voeten kan en zijn debuut Before This There Was One Heart But A Thousand Thoughts uitbrengt op het label van Jaar. Darkside ontstaat uiteindelijk tijdens een gezamenlijke tour door Europa. Psychic is het eerste resultaat van deze samenwerking. De plaat opent met Golden Arrow. Een monumentale track die het gehele album in elf minuten samenvat. Startend als een fata morgana gevangen in geluid, waarna een trage beat het te bewandelen pad ernaar toe lijkt te illustreren. Aangevuld met subtiele en melancholische strijkers, bouwen de heren de spanning mooi op. Eerst minimaal en vooral onderhuids, maar na een indrukwekkende stilte valt plots de beat in. Nog steeds langzaam. Vervolgens zorgen de repeterende riff van Harrington en de falsetto vocalen van Jaar ervoor dat je definitief plaatsneemt in het auditieve landschap dat de heren tevoorschijn toveren. Ook daarna creëert Darkside louter hoogtepunten. In Heart fabriceren ze dankzij het ritme en de gitaren bijna een bluessfeer. De combinatie met kale en dragende toetspartijen zorgen voor een zeer onverwachte synthese. Jaar en Harrington verwerken invloeden uit diverse genres en smeden daarmee hun eigen muzikale wereld. Een wereld waarin enorme uitgebalanceerdheid en een schijn van improvisatie met elkaar verweven worden. Een etiketje erop plakken blijft lastig. Het is geen Dance. Het is geen Elektro. Het is vooral prachtig.

Jon Hopkins – Immunity


Jon Hopkins zou je kunnen kennen als handlanger van Brian Eno en Coldplay. Op zowel Small Craft On A Milk Sea als Life In Technicolor II speelt hij een belangrijke rol. Immunity is ondertussen alweer zijn vierde soloplaat. Waar hij vier jaar geleden op Insides vooral de wat rustigere kanten van de Elektro verkent, kiest hij op Immunity voor een wat stevigere aanpak. Daardoor creëert hij meer ruimte voor intrigerende beats, met hier en daar invloeden uit de Dubstep. Steeds op een basis van onheilspellende soundscapes die rechtstreeks uit de Ambient zijn geïmporteerd. Opener We Disappear start met een deur die in het slot valt. Alsof je opgesloten wordt in een lege ruimte om de luistertrip van Jon Hopkins te ondergaan. Net als op Insides, geen straf. Vanaf de eerste noten nodigt Hopkins je nadrukkelijk uit om zijn digitale universum te betreden. Heerlijke beats, prachtige soundscapes en abstracte melodielijnen wisselen elkaar af. Het wordt pas vervelend als je, op het moment dat je de plaat opnieuw op wilt zetten, gesommeerd wordt om de kamer te verlaten. Form By Firelight slaat de brug tussen het rustigere werk en de wat robuustere composities. Nummers als Breathe This Air en Open Eye Signal zijn wellicht het best te omschrijven als gejaagde Techno vanuit een subtiele invalshoek. Abandon Window en Immunity refereren nog het meest aan zijn vorige release, door minimalistisch pianospel te koppelen aan fijnzinnige soundscapes. In Immunity vergezeld van een voorzichtige beat. De vocalen van King Creosote zorgen in het titelnummer voor een extra laag. Ze maken de compositie nog indringender. Een wonderschone en waardige afsluiter. Met Immunity bewijst Jon Hopkins wederom zijn waarde als componist en producer.