Neuroticfish – A Sign Of Life


Zeven jaar geleden neemt Neuroticfish afscheid met verzamelaar A Greater Good. Henning Verlage gaat zich als schrijver en producent richten op Unheilig. Zanger Sascha Mario Klein lijkt definitief van de aardbodem verdwenen te zijn. Twee jaar geleden presenteert de band zich ineens via Soundcloud met achtereenvolgens Former Me en Illusion Of Home. Gevolgd door de aankondiging dat er een nieuw album in de maak is. Uiteindelijk verschijnt A Sign Of Life dit voorjaar. Tien jaar na Gelb is dat met recht een teken van leven te noemen. De thematiek is in al die jaren hetzelfde gebleven. In de muziek komen zowel tekstueel als qua sfeer thema’s terug als agressie, onbegrip, verdriet en de vergankelijkheid van alles. In tien jaar tijd is de wereld er nog steeds niet mooier op geworden. Het blijft dus hopen op een mooiere toekomst. Melancholie wordt via dreunende beats, rollende sequencers en donkere synthesizers van een mooie muzikale verpakking voorzien. De band krijgt het nog steeds voor elkaar om dit alles te voorzien van herkenbare melodieën, die zich snel in je hoofd nestelen. Dankzij de treffende combinatie van Klein’s vocalen en Verlage’s accenten op de keyboards. In nummers als Caliban en Opposite wordt er wat gas teruggenomen en valt de gelijkenis met bands als De/Vision en Mesh op. Neuroticfish weet in het genre nog steeds subtiel te verrassen. Met een onverwachte tempowisseling in Depend On You. Tot twee keer toe. Of door alle synthesizers en sequencers heel even stil te laten vallen in Silence en zo de geïsoleerde beat de titel te laten benadrukken. A Sign Of Life is een welkom teken van leven van Neuroticfish. Hopelijk hoeven we niet nog eens tien jaar te wachten op een vervolg.

VNV Nation – Transnational


Met Transnational presenteren de meesters van de Future Pop en de Dark Wave zich weer aan het front. Sinds Future Perfect brengen ze elke twee jaar een nieuwe plaat uit. Het hoogtepunt van toen hebben ze nooit weten te evenaren, alhoewel Automatic en Of Faith, Power And Glory aardig in de buurt komen. Transnational slaat de plank echter flink mis. Op een tweetal nummers na blinkt de plaat vooral uit in slechte herhalingsoefeningen. De stemmige opener lijkt vervangen te zijn door een track die wellicht al jaren op de plank ligt, maar nog nooit door Ronan Harris van een tekst is voorzien. Everything lijkt te veel op Space And Time van Automatic. Primary doet, dankzij de bijna identiek pompende sequencers, vooral denken aan Donna Summer’s I Feel Love. Ook de instrumental op dit album is tenenkrommend. Wederom klinkend als een leftover. Toevoeging van vocalen had deze compositie kunnen redden. Het tweeluik Teleconnect is qua melancholie wellicht perfect, maar wordt muzikaal nogal obligaat verpakt. Op eerdere albums al vele keren beter gedaan. Tel daarbij op dat Harris ook tekstueel niet echt uitblinkt en je hebt alle ingrediënten bij elkaar voor een ontluistertip. Niet alles is kommer en kwel. Retaliate klinkt als VNV Nation in vorm. Eindelijk vol power en met die heerlijke sequencers die we van ze gewend zijn. Ook If I Was belandt nog net aan de goede kant van de streep. Voor de rest geeft Transnational je het gevoel dat de heren tijdens het opnemen van de plaat meer de rem in hebben gedrukt dan het gaspedaal. Het wordt tijd dat Ronan Harris en Mark Jackson het stramien van minimaal elke twee jaar een plaat releasen eens loslaten. De opvolger mag best wat langer op zich laten wachten. Zeker als dat de kwaliteit ten goede komt.

De/Vision – Rockets And Swords


De/Vision is wereldberoemd in Duitsland, maar daarbuiten wil het allemaal nog niet echt lukken. En dat ondanks het feit dat Rockets And Swords ondertussen al weer hun twaalfde album is. Thomas Adam en Steffen Keth zijn de kern van de band. Ze opereren op het snijvlak van de Dark Wave en de Elektro en doen eigenlijk het meest denken aan Depeche Mode. Ze zitten wat dat betreft precies tussen de poppy en de donkere periode van hun Britse tegenhangers in. Iets melodramatischer, met meer melancholie en met refreinen die je vanaf eerste beluistering bij de strot pakken. Waar Depeche Mode de laatste jaren vooral door anderen geschikt wordt gemaakt voor de dansvloer, weten de heren van De/Vision luchtigheid en spanning perfect te koppelen aan dansbare beats. Opener Boy Toy zet wat dat betreft meteen de toon met lekker hakkende sequencers. Superhuman illustreert hoe goed deze Duitsers zijn in het mixen van spanning en verslavende melodieën. Een vleugje Twice A Man toevoegend aan het spectrum. In Beauty Of Decay horen we bombastische elementen in combinatie met ingetogenheid. Brotherhood Of Man is lekker abstract, terwijl Binary Soldier weer aangenaam toegankelijk klinkt. Door continu te spelen met het tempo van de composities, weten ze een afwisselend geheel op te leveren. Hier en daar refererend aan Mesh. Ook een band die vaak in een adem met Depeche Mode wordt genoemd. Alleen Kamikaze valt uit de toon. Het enige nummer dat Duitstalig is. Niets mis mee, maar met de muzikale omlijsting lijkt het wel alsof je middenin een timewarp zit. Terug naar de Neue Deutsche Welle van begin jaren tachtig. Gelukkig staat deze track alleen op de Deluxe Edition. Schaf dus vooral de reguliere schijf aan, mocht je geïnteresseerd zijn.

Destroid – 20120302


Meestal heb ik het niet op voorprogramma’s. Noodzakelijke vulling, vaak niet eens passend bij het hoofdprogramma en daardoor stomvervelend. Vandaar dat ze niet vaak aandacht krijgen in mijn recensies en al zeker geen aparte blog verdienen. Dit keer is dat anders. Het lijkt alsof de bands dit zelf ook realiseren. Vorig jaar verrastte Straftanz me al in het voorprogramma van VNV Nation. Vanavond hebben de vaandeldragers van de Future Pop het Duitse Destroid uitgenodigd om de zaal op te warmen. Deze band bestaat uit Daniel Myer en Sebastian Ullman en heeft tot nu toe twee albums uitgebracht. Future Prophecies en Loudspeaker. Recentelijk is de EP Silent World gereleased. Omdat de naam van de band bij mij geen belletje doet rinkelen, ga ik eerst maar eens online onderzoeken of het wat is. Op grond daarvan concludeer ik dat het de moeite waard kan zijn om het voorprogramma even mee te pikken. Destroid trapt af met het titelnummer van Silent World. Om de spanning op te bouwen wordt er een lang intro gesponnen waarin vooral het sporadisch overslaan van de sequencer opvalt. We zijn niet de enigen die geïnteresseerd zijn. Het is al aardig druk als Daniel Myer het podium betreedt. De muziek heeft niet de Trance en de Techno in zich, die je tegenwoordig wel bij VNV Nation hoort. Het zit meer tussen Neuroticfish en De/Vision in, met de thematiek van de Futute Pop. Naast veel elektronika, bespeelt Daniel ook bij tijd en wijlen het drumstel dat voor hem klaar staat. In krap een half uur, waarin de nadruk op hun laatste release ligt, laat Destroid zien waartoe ze in staat zijn binnen dit genre. En dat smaakt naar meer. Helaas zijn er geen albums te koop bij de merchandise. Een gemiste kans, maar dat lossen we op een andere manier wel op.

VNV Nation – 20120203


Nooit eerder bezocht ik Bibelot. Om een of andere reden kwam het er maar nooit van. Te druk. Te ver weg. Te veel moeite. Als ik verneem dat VNV Nation er een optreden gaat verzorgen, is dat de aanleiding om deze voormalige kerk toch met een bezoek te vereren. In het begin kijk ik mijn ogen uit. Wat een perfecte omgeving voor een concert van de grondleggers van de Future Pop. Ook Ronan Harris, de zanger van de band, is onder de indruk. Zou het voor hem de eerste keer zijn dat hij hier is? Het is bijna niet voor te stellen. Vanaf het moment dat hij het podium betreedt, is de zaal van hem. Zoals gewend doet hij alles om het publiek voor zich te winnen en gaat daarbij niet over een nacht ijs. Vanaf het eerste nummer wil hij grip op de zaal. De combinatie van zijn aansporingen en de donkere sequences die de zaal in worden geslingerd, zorgt ervoor dat het publiek vanaf het eerste moment bij de les is. Ondanks dat de tour in het teken staat van hun laatste album Automatic, worden er veel oudjes gespeeld. De muziek van VNV Nation is in de loop der jaren geëvolueerd naar een meer toegankelijkere vorm van Dark Wave met hier en daar wat invloeden uit de Trance en meer melodielijnen. Live merk je dat vooral de klassiekers van de band voor euforie zorgen. Tijdens nummers als Epicentre, Legion, Honour en Darkangel hoeft Ronan niets te doen om de zaal voor zich te winnen. Als het wat meer recentere werk aan bod komt, moet hij weer aan de bak om de mensen op te zwepen. Op het moment dat ze als afsluiter het prachtige Beloved spelen, afkomstig van Future Perfect, is het maar al te duidelijk. Dit is waar we voor komen en Ronan en Mark weten dat zelf maar al te goed. Door deze combinatie van oud en nieuw laten ze Bibelot in een opperbeste stemming achter.