Johannes Schmoelling – 20181110


Johannes Schmoelling vervangt in 1979 Peter Baumann bij Tangerine Dream. Het begin van een nieuw tijdperk voor de Duitse synthesizerspecialisten, waarin ze evolueren van een improviserende band naar een componerende band. Mede dankzij de klassiek geschoolde Schmoelling, die meer melodielijnen introduceert. Na zijn vertrek uit Tangerine Dream brengt hij met enige regelmaat solowerk uit. Vandaag treedt hij op in Oirschot. Samen met Robert Waters. Het lijkt alsof dit dorp voor een paar uur het centrum van Europa is. Afgaande op de gesprekken om me heen, is er een internationaal gezelschap op het concert afgekomen. Uit nostalgische overwegingen heb ook ik een kaartje gekocht. Niet goed wetend wat te verwachten. Vanaf het begin maakt Johannes Schmoelling dat duidelijk. Hij neemt ons mee op een elektronische luistertrip die doet denken aan de hoogtijdagen van Tangerine Dream. Door de nadruk op zijn eigen werk te leggen. Het illustreert hoe belangrijk hij voor deze band is geweest. Hij kondigt zelf het thema van deze avond aan. Zeit. Als je je ogen dichtdoet, lijkt het alsof je dertig jaar terugreist naar een zaal waar hij samen met Chris Franke en Edgar Froese nummers van zichzelf speelt. Als blijk van waardering voor zijn oude kameraden speelt hij Going West, Streethawk en White Eagle. Na de pauze wordt deze lijn doorgezet. Opvallend is dat hij nog steeds het duel tussen melodie en sequencers treffend vormgeeft. Kwalitatief steeds van hoog niveau. Vergezeld van mooie beelden. De reguliere set wordt afgesloten met het prachtige Time and Tide. Tijdens de toegift trapt hij af met het eerste deel van Tangram. Het leidt tot een ovationeel applaus. Vervolgens zet hij zijn recente solowerk nog even in de schijnwerpers en bedankt hij via slides zijn oude kameraden en iedereen die heeft bijgedragen aan deze avond. Inclusief het publiek. Een concert dat alle verwachtingen overtreft.

Setlist:

  1. Zeit
  2. Going West
  3. Streethawk
  4. Electrified Bach
  5. Kneeplay No.9
  6. The Anteater
  7. Monochrome
  8. White Eagle
  9. Stigma
  10. Splendid Isolation
  11. Crying Elephant
  12. Matjora Is Still Alive
  13. Drop Anchor In Present Time
  14. Morning Walk
  15. Zero Gravity
  16. Time and Tide
  17. Tangram [Part 1]
  18. Amitié
  19. Day Without

Pieter Nooten – 20131109


Pieter Nooten is in eerste instantie vooral bekend als toetsenist van Clan Of Xymox. Nadat hij afscheid heeft genomen van deze band, brengt hij samen met Michael Brook het mooie Sleeps With The Fishes uit, waarmee hij een relatief groot publiek weet te bereiken. Hierna lijkt het stiller te worden rondom Nooten, maar hij blijft zeer actief. Hij experimenteert met Dance en produceert albums van anderen. Ook schrijft hij muziek voor commercials en gaat hij aan de slag met Ambient. In het verlengde van de laatste activiteit treedt Nooten vanavond op in de oude Sint Willibrorduskerk te Middelbeers. Daar wordt een Ambient Music Night georganiseerd. Een mooiere setting kun je je niet wensen. Ron Boots en Eric van der Heijden warmen de zaal op. Zij spelen ieder een set van een half uur. Na de pauze is het de beurt aan Pieter Nooten. Hij brengt werk van zijn nieuwste plaat Haven. Zeven afzonderlijke stukken. Nooten demonstreert feilloos hoe Ambient hoort te klinken. Door ogenschijnlijke tegenstrijdigheden met elkaar te verbinden, creëert hij muziek die zowel rustgevend als spannend is. Duisternis, melancholie en melodie wisselen elkaar af. Hier en daar aangevuld met subtiel repeterende ritmes die via aanslagen op de piano worden gecreëerd. Met improvaties op cello ondersteunt Lucas Stam hem in een drietal composities. Analoog en digitaal vinden elkaar. Omhelzen elkaar. Creëren prachtige klanken in een mooi verlichte kerk. Mede dankzij de abstracte videoprojecties. Na een uur dat voorbij gevlogen lijkt, zit het erop en nemen Pieter en Lucas een hartverwarmend applaus in ontvangst. Mochten er nog mensen zijn die denken dat Ambient gelijkstaat aan achtergrondbehang, dan heeft Pieter Nooten vanavond het tegendeel bewezen.

Remy & My Breath My Music – 20131019


Wat als je muziek wilt maken, maar daarin belemmerd wordt door een lichamelijke handicap? My Breath My Music heeft daar een oplossing voor bedacht. Deze organisatie legt zich toe op het ontwerpen van speciale muziekinstrumenten. De Magic Flute is er daar een van. Een instrument dat met de mond wordt bespeeld en bediend. Voor het doorlopen van het menu hoef je daardoor niet je handen te gebruiken. Remy Stroomer is een Nederlandse toetsenist die al een aantal jaren actief is in het wereldje van de elektronische muziek. Als hij in aanraking komt met het initiatief, ontstaat het idee om gezamenlijk een plaat uit te brengen. Remy op keyboards en synthesizers, aangevuld met bespelers van de Magic Flute. Tijdens E-live wordt het resultaat live gepresenteerd aan het publiek. In drie afzonderlijke sets. Remy featuring Glenn Nugteren, Christian Gouweleeuw en Karin van Dijk. Het mooie van elektronische muziek, aangevuld met gedigitaliseerde klanken van gitaar, cello en saxofoon. Gebracht door drie jonge mensen met een handicap. Dat laatste vergeet je al snel. Het gaat hier om drie jonge mensen die muziek willen maken. Dat zie je aan alles. Het oogcontact tussen Remy en de solisten om alles goed op elkaar af te stemmen. De geconcentreerdheid gedurende het spelen en de brede glimlach tijdens het in ontvangst nemen van het applaus. Tijdens de derde set besluit meer dan de helft van het publiek vroegtijdig te vertrekken om een goede plek te bemachtigen voor het volgende optreden. Daardoor missen ze de laatste solo van Karin. Alsof ze de verongelukte astronaut, die Jean Michel Jarre zo mooi vastlegt op Rendez-Vous, weer tot leven brengt. Kippenvel. Daardoor zitten we bij ARC achteraan. Met een mooie ervaring rijker.

ARC – 20131019


In 1977 ontdek ik als tiener de elektronische muziek dankzij Spiral van Vangelis. Met als gevolg een intrigerende ontdekkingsreis door het genre. Tangerine Dream en Kraftwerk worden mijn favorieten. Eind jaren 80 neem ik afscheid van de muziekstroming. Sporadisch koop ik nog wel eens wat, maar de meeste bands evolueren naar een soort van muzak die me vooral irriteert. Anderen blijven vastgeroest hangen in de hoogtijdagen van de sequencer. Ondanks dat, besluit ik naar het concert van ARC te gaan tijdens E-Live. Niet dat ik de band goed ken, maar het festival is vlak naast de deur. Een uitgelezen mogelijkheid om eens een concert in dit genre mee te kunnen maken. ARC maakt al sinds de jaren 90 muziek en bestaat uit Ian Boddy en Mark Shreeve. Zij sluiten het E-live festival af en kiezen ervoor om niet een lange doorlopende set te brengen, maar om vijf afzonderlijke stukken te spelen. Broddy praat het een en ander aan elkaar en geeft aan dat hij nog geen titels kan noemen. De tracks zijn allemaal nieuw en komen op een volgend jaar te verschijnen album. Hun sound borduurt voort op Tangerine Dream ten tijde van Rubycon en Stratosfear. ARC klinkt echter minder monotoon. De ritmes zijn speelser en dynamischer. Afwisselend dreigend en sprankelend. Inclusief de vintage geluiden die vroeger gereserveerd leken voor de Mellotron. Spookachtige intro’s en donkere soundscapes kondigen steeds de sequencer aan. Alsof ik 40 jaar terug in de tijd ben gereisd. Toch klinkt het niet gedateerd. Vooral in de laatste track tillen ze al het mooie van de muziekstijl naar het heden. Veel variatie in de ritmes, aangevuld met dragende melodieën. Met als beloning een daverend applaus van de volle zaal. Bewijzend dat het genre nog springlevend is.