Anneke Van Giersbergen – 20120301


Begin dit jaar brengt Anneke van Giersbergen haar derde album uit. Voor het eerst onder haar eigen naam en dus niet langer als Agua De Annique. In het verlengde van die release tourt Anneke door Nederland en doet ze vandaag De Effenaar aan. In de kleine zaal. Het maakt het concert lekker intiem. Net als vorig jaar tijdens Festival Mundial. Het concert is uitverkocht. Als ik haar blijdschap hierover hoor, blijkbaar geen vanzelfsprekendheid. Deze avond staat vooral in het teken van de nieuwe plaat Everything Is Changing. Vanaf het moment dat ze het podium opstapt, neemt ze bezit van de zaal. Het lijkt wel alsof ze alle aanwezigen erbij betrekt door iedereen gedurende de avond een keer aan te kijken. Zoals altijd, straalt ze. Dit is de plek waar ze zich het meest thuis lijkt te voelen. Op het podium. Als een vis in het water. De nieuwe nummers klinken heerlijk. De perfecte combinatie van Pop en Rock. Eindelijk heeft ze haar eigen stijl gevonden. Melodieuze, toegankelijke liedjes. Voorzien van een scherp randje. Gitaarpartijen zoals we ze kennen uit de periode dat ze de zangeres van The Gathering was. Door hier en daar wat rust in te lassen, via een subtiele ballad, etaleert ze haar vocale capaciteiten. Beautiful One, afkomstig van haar eerste release, wordt hierdoor nog spannender dan op de plaat. Gelukkig ontbreken de hitjes van haar vorige release in de setlist. Die hadden niet gepast in de nieuwe sound die Anneke van Giersbergen vanavond introduceert. Na een uur en een kwartier is de koek op. Zowel de duur van het optreden als de samenstelling van de setlist zijn perfect. Anneke laat een tevreden Effenaar achter, als ze van het podium stapt.

Setlist:

  1. Feel Alive
  2. My Boy
  3. Take Me Home
  4. Beautiful One
  5. Fury
  6. You Want To Be Free
  7. Circles
  8. Down So Low
  9. Saturnine
  10. Stay
  11. Slow Me Down
  12. Too Late
  13. 1000 Miles Away From You
  14. Everything Is Changing
  15. Hope Pray Dance Pray
  16. Hyperdrive
  17. Witnesses

Paper Fox – 20120301


Een dag voor het optreden van Anneke van Giersbergen in De Effenaar is er op de website nog geen sprake van een voorprogramma. Toch komt er vanavond eerst een band uit België het podium opgestapt. Paper Fox. Elektronische drums, viool, klokkenspel, toetsen, een sporadische gitaar en een zangeres. Vanaf het begin illustreren ze waarom ik de Belgische muziekscene zo interessant vind. Spannende composities, mede gedragen door de verrassende combinatie van elektronika en viool. Het klinkt erg vertrouwd. Er komen veel interessante groepen bij onze zuiderburen vandaan, die zich op een of andere manier prima weten te onderscheiden. Door een soort van herkenbare eigenzinnigheid, die ik vaak mis bij vergelijkbare bands uit Nederland. Luister maar eens naar Amatorski, Lyenn of Marble Sounds. Ondanks dat het altijd lastig is om als onbekende band het voorprogramma te zijn, zeker als de muziek niet echt aansluit bij het hoofdprogramma, kwijten ze zich goed van hun taak. Fire In Your House bevat een heerlijke melodielijn, die goed past bij de meteorologische lente die vandaag begonnen is. Een gemoderniseerde versie van The Days Of Pearly Spencer laat horen dat ze het eigen maken van covers ook goed onder de knie hebben. Verfrissend. Ook slim om een nummer te brengen, dat bijna iedereen wel zal kennen. Soms neigt hun sound zelfs een beetje naar The Knife, doordat ook Paper Fox vocalen vervormt en in elektronische laagjes opbouwt. Dit blijkt vooral in het nummer Wonderful. Uiteindelijk geeft het me genoeg reden om aan het eind van de avond hun EP There Was A Time aan te schaffen. Voorzien van de handtekeningen van de bandleden, ben ik nu in het bezit van een mooi collector’s item.

D.A.F. – 20111028


Dertig jaar geleden maakt Deutsch Amerikanische Freundschaft furore met een mix van elektronika, drums en zang. Na een lange periode van stilte brengen ze in 2003 een nieuw album uit. Het leidt tot hernieuwde belangstelling voor het Duitse duo. Acht jaar later gaan ze zelfs opnieuw optreden. Een kwestie van teren op vergane roem? Of hebben de heren nog iets te bieden? Voor we daar achter zullen komen, mag No More het publiek klaarstomen. Met hun elektronische Post-Punk transporteren ze ons alvast dertig jaar terug in de tijd. Daarna is D.A.F. aan de beurt. Robert Görl betreedt als eerste het podium. Met een big smile. De elektronika komt niet meer uit gestapelde cassettedecks, maar is op digitale schijfjes gebrand. Ook Gabi komt glimlachend uit de coulissen. De heren hebben er zin in en trappen af met Verschwende Deine Jugend. Als Delgado zijn kernachtige teksten tot ons brengt, is de glimlach verdwenen en herkennen we zijn bezeten blik. Alsof hij tot ons preekt. Nog steeds een indrukwekkende persoonlijkheid op het podium. Tussendoor bedankt hij het publiek. Steeds met die heerlijke, brede glimlach. Natuurlijk wordt het een avond vol bekende nummers van vooral hun eerste albums. Der Mussolini, Alle Gegen Alle. Noem ze maar op. Een feest der herkenning. Ook het latere werk komt aan bod. Na amper een uur is het voorbij, maar het publiek wil meer. Tot drie keer toe doet Robert een nieuwe schijf in het apparaat. Als eerste horen we het bekende, bijna sullige loopje van Der Räuber Und Der Prinz. Met veel gejuich wordt het ontvangen. Alles Ist Gut is de trage afsluiter van het concert. Wellicht een party killer na Kebab Träume, maar Gabi Delgado wil hiermee zeggen dat het zo goed is. En zo is het ook.

Setlist:

  1. Verschwende Deine Jugend
  2. Ich Und Die Wirklichkeit
  3. Der Mussolini
  4. Ich Will
  5. Muskel
  6. Die Lippe
  7. Mein Herz Macht Bum
  8. Algorithmus
  9. Rote Lippen
  10. Liebeszimmer
  11. Du Bist DAF
  12. Sato-Sato
  13. Alle Gegen Alle
  14. Nacht Arbeit
  15. Der Sheriff
  16. Liebe Auf Den Ersten Blick
  17. Als Wär’s Das Letzte Mal
  18. Der Räuber Und Der Prinz
  19. Kebab Träume
  20. Alles Ist Gut

Low – 20110524


Soms weet je meteen na afloop dat je deel hebt uitgemaakt van iets bijzonders, waar je jaren later nog met verwondering over spreekt. Het optreden van Low behoort tot die categorie. Het concert van vanavond vindt plaats in de Catharinakerk te Eindhoven. De klanken worden deze avond gecombineerd met prachtige lichtprojecties, waardoor de subtiel verlichte kerk een mooi decor vormt voor de muziek die tot ons komt. Er wordt afgetrapt met Nothing But Heart. In het begin staan de bassen nog wat vooraan in de mix. Wat erna volgt, is pure perfectie. De nadruk ligt op het recente album. De uitvoeringen worden griezelig perfect gespeeld. Door de eenvoudige setting van gitaar, drums en bas, aangevuld met keyboards in een slechts ondersteunende rol, komt de essentie van de composities naar boven drijven. De wonderschone samenzang tussen Sparhawk en Mimi Parker komt hierdoor nog beter tot zijn recht. Kronkelend met zijn lichaam probeert zanger Alan Sparhawk continu net dat beetje extra feedback en galm uit zijn gitaar te halen. Het werkt wonderwel. Ook het wat oudere werk komt aan bod, waarmee Low bewijst dat de nummers van The Great Destroyer en Drums And Guns in deze setting veel beter uit de verf komen. De gitaarerupties vullen de kerk met bombastische subtiliteit. Na een uur en een kwartier is het voorbij. De tijd is omgevlogen, maar de band komt nog terug voor drie extra nummers. Als afsluiter wordt het prachtige When I Go Deaf gespeeld. Op de plaat al mooi, maar in deze omstandigheden zorgt het voor kippenvel op het moment dat Alan zijn gitaar bedachtzaam laat scheuren. Dankbaar neemt de band afscheid van het publiek. Ons in hemelse sferen achterlatend. Een zeer indrukwekkend concert van een even memorabele band.

Setlist:

  1. Nothing But Heart
  2. You See Everything
  3. Nightingale
  4. Monkey
  5. Silver Rider
  6. Witches
  7. Especially Me
  8. $20
  9. Pissing
  10. Last Snowstorm Of The Year
  11. Try To Sleep
  12. Majesty/magic
  13. Something’s Turning Over
  14. California
  15. Murderer
  16. Violent Past
  17. Canada
  18. Two-step
  19. When I Go deaf

Tekst: Luistertips
Fotografie: Jan Mulders

Noto & Sakamoto – 20110525


Ryuichi Sakamoto is al sinds jaar en dag een begrip. Op schijnbaar eenvoudige wijze weet hij te manoeuvreren tussen de scheidslijnen van Avantgarde, Elektro en Pop. Altijd grensverleggend. Dit jaar staat in het teken van de hernieuwde samenwerking met de Duitse geluidskunstenaar Alva Noto. Naar aanleiding van het recent uitgebrachte album Summvs besluiten de heren op tournee te gaan. In Nederland treden ze op in de Catharinakerk te Eindhoven. Een initiatief van de Effenaar en het Muziekgebouw in het kader van Three Nights In Heaven. Meteen bij aanvang wordt de toon gezet. Adembenemende visuals die direct reageren op zowel het pianospel van Sakamoto als de samples van Noto. Hierdoor krijgen de composities geen namen. Ze worden gekoppeld aan cirkels in alle kleuren van de regenboog. Of aan een lichtblauwe achtergrond met zwarte blokjes. Het ziet er niet alleen fantastisch uit, maar is tegelijkertijd rustgevend. Hallucinerend. Een levend lichtorgel. Op vele momenten zijn beide instrumentalisten perfect in balans. Noto zorgt voor de subtiele tikjes en veegjes, hier en daar aangevuld met de knisperende geluiden die we ook kennen van Jan Bang. Zware, subtiele beats. Donkere baslijnen of een bak ruis die op geraffineerde wijze van een klankkleur wordt voorzien. Sakamoto bespeelt de piano. Iedere keer is het weer spannend wanneer hij de volgende noot zal plaatsen. Soms lijkt het echter alsof het een concert van Alva Noto is. Met Sakamoto als special guest. Juist op die momenten dat de Duitser in de meer ondersteunende rol zit en Ryuichi’s pianospel wat meer naar de voorgrond treedt, horen we hoe krachtig en subtiel dat spel is. Al met al een goed concert, maar een iets prominentere rol voor Ryuichi was meer dan welkom geweest.