Mike Oldfield – Return To Ommadawn


Het recyclen van oud materiaal en het voortborduren op oude successen. Menig muziekliefhebber zit er niet op te wachten. Mike Oldfield maakt in 1973 indruk met het instrumentale Tubular Bells. De eerste release bij Virgin van Richard Branson. Oldfield speelt alle instrumenten zelf en weet elementen uit de Symfo en de Folk te vermengen tot een unieke stijl. Het succes van Tubular Bells heeft Oldfield in de loop der jaren tot vervelens toe uitgebuit. De aankondiging van Return To Ommadawn doet in eerste instantie dan ook vooral wenkbrauwen fronsen. Gaat hij al het overige materiaal uit de jaren 70 nu ook herhalen? Toch valt na eerste beluistering de frisheid van het album op. Natuurlijk hoor je bekende thema’s voorbijkomen. Duidelijk refererend aan zijn eigen verleden. De leidende melodie in het eerste deel lijkt verdacht veel op de gitaren van Voyager. In aangepaste vorm hoor je zelfs thema’s van Tubular Bells en, uiteraard, Ommadawn terug. Aan de andere kant kun je net zo hard stellen dat dit juist de herkenbaarheid van deze Ierse troubadour illustreert. Als je probeert de plaat te beluisteren zonder de ballast van het verleden, dan is de conclusie dat Mike Oldfield herboren lijkt. Door een ode te brengen aan het album, waarvan hij altijd zegt dat hij die prefereert boven Tubular Bells. Deze muziek verdient het om op zichzelf te staan. Op Return To Ommadawn speelt Oldfield wederom alle instrumenten zelf, waarmee hij terugkeert naar zijn eigen roots. Hierbij valt op dat de akoestische gitaar een prominente rol heeft. Subtiel gaat hij continu met zichzelf in duel. Met als resultaat een van de beste platen van Mike Oldfield sinds Incantations. Ondanks de titel is het voor de liefhebbers raadzaam om deze release niet automatisch te negeren.

Op Zoek Naar Johan – Weg Uit De Stad


Afgelopen weekend maak ik kennis met de muziek van Martijn Kuijten. Slechts begeleid door een akoestische gitaar brengt hij samen met Björn Van Der Doelen mooie liedjes over eenzaamheid en liefde. Een huiskamerconcert in de Cultuurboerderij te Westelbeers. Pas als ik na het optreden zijn plaat koop, realiseer ik me dat Martijn samen met Ad van Overdijk, Mark de Groot en Marc Lemmen de groep Op Zoek Naar Johan vormt. Thuisgekomen herken ik meteen de liedjes die hij die avond heeft gezongen. Dankzij de vollere instrumentatie winnen ze nog meer aan kracht. Evoluerend van Singer-songwriter naar doorleefde Americana met een vleugje Folk. Zonder de subtiliteit te verliezen. Centraal staan de mooie verhalen. Persoonlijk en intrigerend. Over het naderende afscheid. In De Laatste Keer. Met dat ene repeterende woord. Vandaag. Perfect gekozen. Over Toos. Een dementerende vrouw die weer helemaal opfleurt als de muziek begint. Mede dankzij de toevoeging van mandoline en viool illustreert de muziek perfect het vertelde verhaal. Herkenbaar. Over die plek waar je kunt kijken naar de nacht. In eerste instantie slechts begeleid door spannende akkoorden op de piano. Later aangevuld met repeterende gitaarpartijen. En dat alles in het Algemeen Beschaafd Brabants. Dus ook te verstaan voor degenen die niet uit de provincie komen. Uiteraard komt de liefde aan bod. Over thuiskomen en die nacht dat je je geliefde voor het eerst ontmoet. Beeldende miniatuurtjes. Vandaag weet Op Zoek Naar Johan me mee weet te nemen op hun muzikale reis. Terwijl ik zelf al reizend naar de passerende wolkenpartijen kijk, dwalen mijn gedachten af. Naar de plekken en de mensen die centraal staan op Weg Uit De Stad.

The Slow Show – 20151128


Een van de opvallendste releases van dit jaar is White Water van The Slow Show. Elementen van Folk en Americana vermengd met een vleugje Post-Rock. Het resultaat is donkere en ingetogen muziek met een bijna bezwerend karakter. Mede dankzij bariton Rob Goodwin. De instrumentatie is veelal subtiel. Strijkers en blazers zorgen sporadisch voor licht bombastische hoogtepunten. Het doet je afvragen hoe ze al dat moois live gaan vertolken. Vanavond spelen ze in een uitverkocht Altstadt te Eindhoven. De band krijgt het voor elkaar om vanaf het begin de zaal bij de les te krijgen. De strijkers komen dit keer uit een doosje. Een gastmuzikant zorgt voor de blazers. Goodwin is oprecht blij met de grote belangstelling. In het begin is hij nog wat aftastend, maar dankzij de positieve feedback van het publiek groeit hij in zijn rol. Het geluid is uitstekend. Alle instrumenten komen prima tot hun recht. Bijna verontschuldigend worden er nieuwe nummers aangekondigd. Breaks Today en Hopeless Town laten horen dat de band na het debuut gegroeid is. Zonder het typische van de vocalen vaarwel te zeggen, proef je de toegenomen dynamiek in Goodwin’s stem. Het doet nu al uitzien naar nieuw werk. Hoogtepunt van de avond is de vertolking van Lucky You, Lucky Me. Met een hoofdrol voor tweede gitarist Joel Byrne-McCullough. Je kunt een speld horen vallen. Daarvoor bedankt de zanger ons dan ook. Sowieso stijgt The Slow Show vanavond boven zichzelf uit. De nummers maken live nog meer indruk. Met het prachtige God Only Knows nemen ze afscheid. Tijdens de introductie refereren ze nog even aan Brussel en Parijs. Twee steden waar ze de komende weken nog op zullen treden. Een memorabel optreden van een band waar we nog veel van gaan horen.

Setlist:

  1. Long Way Home
  2. Testing
  3. Dresden
  4. Brother
  5. Augustine
  6. Breaks Today
  7. Hopeless Town
  8. Lucky Me, Lucky You
  9. Paint You Like A Rose
  10. Flowers To Burn
  11. Bloodline
  12. Caroline
  13. God Only Knows

Björn Van Der Doelen – 20150418


Record Store Day. Het begint ondertussen al bijna een ingeburgerd fenomeen te worden. Het jaarlijkse evenement ter ere van de échte platenzaak, waarbij ook de muziekliefhebbers niet worden vergeten. Alhoewel de prijzen van alle speciale releases soms wel enige wenkbrauwen doen fronzen. Toch is Record Store Day nog steeds een dag dat de klanten al ruim voor openingstijd arriveren. De dag dat je ook jonge muziekliefhebbers ziet glunderen van plezier omdat ze hun felbegeerde plaatje uit de bakken hebben kunnen bemachtigen. Mooi om te zien dat de liefde voor muziek en het bezoek aan de speciaalzaak geen generatie overslaat en van alle tijden is. Vervolgens loont het altijd de moeite om langer te blijven. Vanwege de optredens in de winkel. In Sounds Tilburg is Björn van der Doelen een van de gasten. Zijn album Caballero Zonder Filter doet het goed. Niet voor niets geprezen als Brabantfolk op zijn best. Een combinatie van tekst en muziek die ontzettend aanspreekt. Vanmiddag demonstreert hij ook live een echte verhalenverteller te zijn. Slechts gewapend met een gitaar neemt Björn ons mee en vertelt hij ons over zijn moeder, zijn vader, zijn vriendin en zijn kinderen. Op sommige momenten kun je een speld horen vallen. Met Och Was Ik Maar Bruce Springsteen sluit hij af. Omdat de band die na hem gaat optreden nog niet gearriveerd is, kan hij nog snel een extra liedje doen. Hij geeft aan dat hij nog naar Veghel moet voor een volgend optreden en heeft dus niet alle tijd. Het wordt een eerbetoon aan Robert Johnson. Ook hij was 27 toen hij overleed. Helaas wordt Johnson bijna nooit genoemd in het rijtje Hendrix, Joplin, Morrison en Winehouse. Van der Doelen zet dat even recht. Een kort, maar heerlijk optreden.

Tekst: Luistertips
Fotografie: Whitevalley

∆ – This Is All Yours


Alt-J weet twee jaar geleden zowel de pers als het grote publiek voor zich te winnen met hun debuut An Awesome Wave. Een plaat die vervolgens alle eindejaarslijstjes domineert. De grote vraag is dan of je zo’n indrukwekkend debuut kunt evenaren. Om die vraag maar meteen te beantwoorden. Ja. Dat kan. De heren van Alt-J zijn daarin zelfs met vlag en wimpel geslaagd. Op This Is All Yours zetten ze versie 2.0 van zichzelf neer. De verschillende liedjes zijn nog steeds zeer divers, maar lijken nu meer een eenheid uit te stralen. Folk, Indie en Elektronika leveren wederom de basisingrediënten. Aangevuld met de ondertussen herkenbare en karakteristieke samenzang. Op opener Intro laten ze er weer een mooi staaltje van horen. In eerste instantie refererend aan de repetitieve elementen die we kennen van Philip Glass. Vervolgens horen we stemmen die doen denken aan Le Mystic De Voix Bulgare. Aangevuld met zich herhalende samples en de typische drumstijl van Thom Green. Zanger Joe Newman heeft een wat bescheiden rol in deze prelude, maar wat gebeurt er toch veel. En dan zijn we nog maar vier minuten onderweg. Ook de rest van de plaat staat vol met verrassingen. De opgeknipte zangpartij in Warm Foothills. Opzienbarende tempowisselingen in zowel The Gospel Of John Hurt als Hunger Of The Pine. Het lekkere ritme van Every Other Freckle. Een compositie met een hoog meezinggehalte. Kortom. Van begin tot eind is het alleen maar genieten. Bij iedere luisterbeurt ontdek je nieuwe dimensies. Als je het einde nadert, wil je niets liever dan weer opnieuw beginnen met Intro. This Is All Yours is een pracht van een plaat die alle hooggespannen verwachtingen meer dan waar maakt. Intelligente muziek met een enorm toegankelijk karakter.