Beachy Head


Leden van Slowdive, The Flaming Lips, The Soft Cavalry en Casket Girls vormen de nieuwe band Beachy Head. Genoemd naar de hoogste kalkrots van Engeland in East Sussex. Beroemd vanwege het mooie uitzicht. Berucht als zelfmoordlocatie. Op 30-4 komt het titelloze debuut uit. Eerder stond 2019 in het teken van een pauze voor Slowdive. Zangeres Rachel Goswell gebruikte die tijd om samen met echtgenoot Steve Clarke het debuut van The Soft Cavalry op te nemen. Gitarist Christian Savill ging zelf weer eens muziek schrijven, zoals hij eerder al deed met Sean Hewson onder de naam Monster Movie. Deze keer besluit hij echter de eerste resultaten te delen met goede vrienden Steve Clarke en Ryan Graveface van The Casket Girls. Laatstgenoemde beheert tevens het label Graveface Records. Zij kleden de demo’s verder aan in de studio in Savannah. Matt Duckworth van Flaming Lips wordt gevraagd voor de drumpartijen, waarna Clarke de eerste vocalen toevoegt. Ondertussen wordt de band geconfronteerd met de periode van lockdowns, waardoor er noodgedwongen op afstand met elkaar wordt samengewerkt. Als laatste worden de zangpartijen van Rachel Goswell toegevoegd. Destroy Us is de eerste single. Het lijkt erop dat de band hiermee een brug slaat tussen de muziek van Slowdive en The Soft Cavalry. Ervan uitgaande dat de overige zeven nummers op dit album van vergelijkbaar niveau zijn, kan Beachy Head wel weer eens een onverwachte kandidaat voor mijn jaarlijst worden. Net als The Soft Cavalry dat in 2019 was. Die plaat belandde uiteindelijk zelfs op de eerste plaats in mijn Top 10 van dat jaar.

Sun June – Somewhere


De vijf leden van Sun June komen uit alle uithoeken van de Verenigde Staten, maar ontmoeten elkaar in Texas. Vanuit Austin brengen ze sinds drie jaar met enige regelmaat singles uit. Na een eerste EP releasen ze in 2018 het debuut Years. Een plaat die gekenmerkt wordt door ingetogenheid en sporadisch herinneringen oproept aan de eerste platen van Low. Onlangs is opvolger Somewhere uitgebracht. Vergeleken met de eerste plaat is er wat optimisme toegevoegd aan de ingetogen melancholie. De Dream Pop invloeden zijn wat weelderiger en hier en daar worden ze zelfs voorzien van een dun laagje Americana. Sun June karakteriseert hun muziek als Regret Pop. Een treffende benaming. Zeker als je hun teksten wat nader bestudeert, waarin spijt en falen prominent aan de orde zijn. Toch word ik er zelf vooral heel erg blij van. Omdat hun muziek klinkt als een ontluikende lente na een regenachtige winter. In Seasons wordt dat treffend vormgegeven. Ook eerdere singles Singing en Everything I Had, illustreren dit op wonderbaarlijke wijze. Vervolgens beland je met Bad Girl weer op het snijvlak van herfst en lente. Met teksten als “Driving down to New Orleans, spending all of my cigarettes” visualiseert de plaat bovendien de belofte dat we straks weer onderweg kunnen zijn. Ik visualiseer mezelf tijdens autoritten met het raampje open. De wind die naar binnen blaast. Op weg naar Everywhere. Somewhere is van begin tot eind enorm goed te verteren. De sleutel tot het album is uiteindelijk het voortreffelijke Karen O, vernoemd naar de zangeres van Yeah Yeah Yeahs. Een compositie die de plaat mooi samenvat.

Tropic Of Cancer – Stop Suffering


Via een mixtape ontdek ik het label Blackest Ever Black. Tien jaar geleden opgericht in London. De laatste jaren uitgegroeid tot een plek waar diverse bands de gelegenheid krijgen om hun muziek uit te brengen. Omdat ze zich toeleggen op het meer obscure en donkere werk, zullen vele namen niet direct een belletje doen rinkelen. Dat maakt de speurtocht naar nieuwe muziek alleen maar interessanter. Tropic of Cancer is een band die draait om Camella Lobo. Zeven jaar geleden debuterend op het label met Restless Idylls. Kenmerkend zijn de in galm ondergedompelde vocalen, donkere fundamenten van synthesizers en droge beats uit een ritmebox. Aangevuld met subtiele aanslagen op gitaar, die vaak aan het oudere werk van The Cure doen denken. Met Stop Suffering zet Lobos een volgende stap. De eerder genoemde kenmerken zijn nog steeds aanwezig, maar het devies is nu vooral om niet te blijven hangen in somberheid. Begin opnieuw. Stop suffering. Het resulteert uiteraard niet in een vrolijke plaat, maar hoop is aanstaande. Zo kent het titelnummer bij aanvang opvallend veel dynamiek, waardoor de zang veel beter hoorbaar is. Alsof Camella dwars door de mist voor het eerst echt wil communiceren met de luisteraar. I Woke Up And The Storm Was Over bevat een hypnotiserende beat, die zich lijkt voort te bewegen op een donkere laag van bombastische keyboards en synthesizers. Monotoon, maar toch melodieus. Afsluiter When The Dog Bites combineert ijzige Ambient met een trage beat en abstract resonerende vocalen. Daardoor de brug slaand naar het vroegere werk. Tropic Of Cancer weet met Stop Suffering gevoelens die we vaak relateren aan depressie en hoop, treffend te vertalen naar muziek.

The Soft Cavalry


Dat de naam The Soft Cavalry in eerste instantie geen belletje doet rinkelen, is begrijpelijk. De band is pas vorig jaar ontstaan. De namen erachter zijn wel bekend. Het betreft namelijk het duo Rachel Goswell en Steve Clarke. Vooral Goswell heeft eerder naam gemaakt met Mojave 3 en Slowdive. Vijf jaar geleden was Clarke de tourmanager van laatstgenoemde band. Ondertussen is hij de echtgenoot van Goswell. Omdat Clarke al jarenlang zelf liedjes componeert, weet Goswell hem over te halen om gezamenlijk een eerste plaat uit te brengen. Met een verbluffend eindresultaat. De verrassende variatie aan invloeden, maakt het lastig om de muziek van een label te voorzien. Vanwege het vaak trage karakter van de songs doemen in eerste instantie etiketjes als Slowcore en Shoegaze op. De frisse uitbundigheid maakt het geheel echter verrassend zomers. Vooral dankzij de subtiele toevoeging van synthesizers, blaasinstrumenten en strijkers is het vaak heerlijk wegdromen. Hier en daar doet The Soft Cavalry denken aan Blackfield. Luister maar eens naar Careless Sun. Vocaal neemt Clarke de hoofdrol op zich. Goswell vult op de achtergrond mooi aan. Twaalf composities zorgen ervoor dat je vanaf het begin tot het eind geboeid aan het luisteren bent. Het dromerige Dive bevat een prachtige melodieus gemetselde gitaarmuur. Mountains valt op door de ingetogen basis op piano. De Indie Pop van Bulletproof ligt verrassend lekker in het gehoor. Het repetitieve karakter van Spiders zorgt voor een mooie dynamiek. Home demonstreert als eerste hoe voortreffelijk The Soft Cavalry alle invloeden heeft gecombineerd tot een eigen geheel. Afsluiter The Ever Turning Wheel doet dat nog eens dunnetjes over. In overtreffende trap. Let op die ene seconde relatieve stilte, waarna het refrein weer in volle glorie voortgaat. Voer voor de jaarlijstjes.

Slowdive – 20180609


In de jaren negentig geeft Slowdive vorm aan het genre Shoegaze met klassiekers als Just For a Day en Souvlaki. Vlak na de release van Pygmalion wordt de band gedumpt door het platenlabel en lijken ze ermee te stoppen. Het wordt uiteindelijk een pauze van twintig jaar. Vooruitlopend op een nieuwe release beginnen ze vier jaar geleden weer te touren. In eerste instantie alleen op festivals, waarbij ook voor de eerste keer Best Kept Secret wordt aangedaan. Ook op andere festivals in Europa maakt de band indruk, waardoor ze een reguliere tour aankondigen. In 2017 brengen ze Slowdive uit. Een album dat is uitgegroeid tot een nieuwe klassieker binnen het oeuvre. Genoeg reden om ze opnieuw uit te nodigen voor een optreden op Best Kept Secret. Alhoewel wat vroeg op de dag, weet de band flink wat mensen te trekken. In de tent is het gelukkig donker. Vanaf opener Slomo demonstreert Slowdive hoe mooi ze diverse laagjes gitaar samen kunnen voegen. Melancholie en melodie omarmen elkaar. Ook in de wonderschone gitaarerupties, die regelmatig voor een heerlijke climax zorgen. De band leunt niet gemakzuchtig op successen van vroeger. De focus ligt op het recente album, waarop een van hun mooiste nummers ooit staat. Sugar For The Pill. Afgewisseld met klassiekers uit het verleden. De setlist geeft daardoor extra glans aan het concert. Met het prachtige Golden Hair wordt het optreden afgesloten. Afkomstig van de EP Holding our Breath uit 1991. Oorspronkelijk van Syd Barrett. Uitgebreid met precies datgene waar Slowdive goed in is. Shoegaze in optima forma. Duellerende gitaren die op een basis van een pulserende bas toewerken naar een indrukwekkend hoogtepunt. Ons achterlatend met kippenvel. In een tent die even lijkt op een parallel universum.

Setlist:

  1. Slomo
  2. Catch The Breeze
  3. Crazy For You
  4. Star Roving
  5. Souvlaki Space Station
  6. No Longer Making Time
  7. Alison
  8. When The Sun Hits
  9. Sugar For The Pill
  10. Golden Hair