Andy Summers – Triboluminescence


Iedereen kent Andy Summers als de gitarist van The Police. Dat hij daarnaast ook al jaren eigen materiaal uitbrengt, is minder bekend. Hij debuteert als solist als hij nog deel uitmaakt van The Police. Met Behind My Camel op Zenyatta Mondatta. Twee jaar later brengt hij samen met Robert Fripp I Advance Masked uit. In 1984 opgevolgd door Bewitched. In 1987 brengt hij zijn debuut als solo-artiest uit. Op XYZ worden zijn nummers nog van vocalen voorzien. Vanaf Mysterious Barricades released hij alleen nog maar instrumentale muziek, waarbij hij continu opereert op het snijvlak van Jazz, Rock, Fusion, Avantgarde en Ambient. Triboluminescence is ondertussen alweer zijn veertiende plaat. Opener If Anything maakt meteen indruk. Op gelaagde, monotone soundscapes schildert Summers een subtiel gitaarlandschap. Virtuositeit door subtiliteit. Refererend aan A Thousand Stones van The Golden Wire. Dankzij alle jaren aan extra ervaring, weet hij van If Anything een enorm indrukwekkende track te maken. Het titelnummer verraadt vervolgens invloeden van Mike Oldfield, maar dan zonder de vele tempo- en themawisselingen. Adinkra is geïnspireerd door de muziek uit West-Afrika. Mede dankzij de toevoeging van blazers creëert Summers een heerlijk zonnig en relaxed nummer. Elephant Bird heeft een bijna hypnotiserende groove, die dankzij het gitaarwerk doet denken aan zowel Robert Fripp als King Crimson. In Shadyland illustreert hij maar weer eens op briljante wijze hoe hij invloeden uit de Jazz verwerkt in zijn composities. Iedere track op Triboluminescence is een platform voor het heerlijke gitaarwerk van Andy Summers. Melodie, subtiliteit en virtuositeit gaan continu hand in hand. Triboluminescence is daardoor een van zijn mooiste albums ooit geworden.

Nils Petter Molvær – 20141121


Paradox biedt een podium voor muziek die in het reguliere circuit minder vaak aan bod komt. Vanavond is de Noorse trompettist Nils Petter Molvær te gast. Begin dit jaar brengt hij Switch uit. Een plaat waarop hij het muzikale spectrum van Jazz, Ambient en World verder verrijkt door invloeden uit de Country toe te voegen. Tijdens deze tour wordt hij vergezeld door Geir Sundstøl op gitaar, Jo Berger Myhre op bas en Erland Dahlen op drums. In een onafgebroken set neemt Molvær ons mee op een reis om de wereld in tachtig minuten. De ene keer zitten we in een rokerige club. Dan weer lijken we in een boot op de oceaan te dobberen. Een mondharmonica creëert analoge soundscapes. Klanken uit de banjo voeren de spanning verder op. Vervolgens arriveren we in Jamaica. Door met de pedal steel guitar elementen uit de Reggae toe te voegen. Nils is continu de subtiele dirigent. Slechts een knikje en de rest van de band weet genoeg. Veelal heeft hij de ogen dicht. Pure concentratie en beleving. Doordat het geluid deze avond prima is afgesteld, hoor je hoe hij geblazen lucht langzaam laat evolueren naar fascinerende melodieën. Balancerend tussen extreme subtiliteit en krachtige erupties. Uiteraard staat de avond vooral in het teken van zijn laatste plaat. Doordat hij alle nummers in elkaar over laat vloeien, krijgen we als publiek niet de kans om tussendoor te applaudiseren. Regelmatig zie je een innemende glimlach en kijkt hij even zijn collega’s aan. Hierdoor zien we dat hij het naar zijn zin heeft. Na ruim een uur is er het bevrijdende applaus. Een staande ovatie volgt. Helaas is het ook meteen het einde van het concert. Gelukkig komt de band nog terug voor een toegift. Nils Petter Molvær is vanavond verantwoordelijk voor een heerlijk concert.

Setlist:

  1. Intrusion 1
  2. Switch
  3. Platonic Years
  4. Sabkah
  5. The Kit
  6. Quiet Corners
  7. Somewhere Shady
  8. Ligotage
  9. Bathroom
  10. Tragamar
  11. Strange Pillows
  12. On Stream

Jun Miyake – Stolen From Strangers


Freek de Jonge is dit jaar de eerste zomergast. Na bijna een uur laat hij een fragment zien van de film Pina. Geregisseerd door Wim Wenders. Handelend over de Duitse choreografe Pina Bausch. Mij valt vooral de muziek op die onder het fragment zit. Helaas wordt daar geen aandacht aan besteed. Sowieso iets waar ik me wel vaker over verbaas. Ook bij Zomergasten. Gelukkig helpt Shazam me dan verder. Uiteindelijk kom ik erachter dat het gaat om een nummer van Yun Miyake. The Here And After. Gebruikt voor de soundtrack bij de film. De compositie is oorspronkelijk afkomstig van het album Stolen From Strangers. Miyake is een trompettist uit Japan die op Stolen From Strangers Jazz combineert met invloeden uit allerlei windstreken. In de instrumentale nummers neigt het vooral naar subtiele Jazz. Daar waar er vocalen zijn toegevoegd, krijgt de muziek een meer werelds karakter. In een uur tijd reis je van Brazilië naar Bulgarije om vandaar uiteindelijk in het Midden-Oosten te belanden. Arto Lindsay lijkt de wereld van de Franse chansons van de jaren vijftig nieuw leven in te blazen en klinkt alsof hij daarvoor speciaal naar een zonnig strand in Chili is afgereisd. Elementen die ogenschijnlijk tegenovergesteld aan elkaar zijn, worden op bijzondere wijze met elkaar verbonden. Ook qua instrumenten. De ene keer hoor je een mandoline en vervolgens worden je oren verwend met subtiele elektronische percussie. Op het nummer dat klinkt tijdens Zomergasten werkt Miyake samen met Lisa Papineau en weet hij Avantgarde, Jazz en World op een zeer speciale manier te combineren. Het leidt tot een schitterende plaat van een artiest waar ik me de komende tijd graag wat meer in verdiep.

Spinifex – 2011619


Gisteren was er een registratie op de televisie van Mundial, afgelopen weekend in Tilburg. Helaas geen aandacht voor het optreden van Spinifex. Daarom doet Luistertips verslag van een van de memorabele momenten tijdens dit tweedaagse festival. Een Amsterdams collectief dat zich als doel heeft gesteld om muzikale grenzen op te zoeken en, waar mogelijk, te doorbreken. Tijdens een reis naar India maken ze kennis met een aantal muzikanten. Speciaal voor vandaag wordt de band door twee van hen vergezeld. Dr. Suma Sudhindra bespeelt de veena en B.C. Manjunath is verantwoordelijk voor de karakteristieke percussie die zo typerend is voor de Indiase muziek. Het optreden is te classificeren als door India geïnspireerde Jazz. In een redelijk gevulde tent brengt Spinifex een prachtige mix van deze twee werelden, waarbij er ruimte is voor improvisatie. Trombone, saxofoon, trompet, dwarsfluit, drums en bas vullen het instrumentarium van Sudhindra en Manjunath aan. Afgaande op het programmaboekje van het festival vraag je je in eerste instantie nog af wat je je daar precies bij voor zou moeten stellen. In de praktijk werkt het prima. Door de improvisaties en de virtuoze solo’s wordt het mogelijk om beide muzikale werelden naadloos aan elkaar te koppelen. Het klinkt allemaal erg aangenaam en inspirerend. Soms zie je de diverse bandleden via hun instrumenten met elkaar communiceren, waarbij het enthousiasme en de lol op het podium overslaat naar het publiek. Samen met Shantel en Anneke van Giersbergen, zorgt Spinifex voor een van de optredens die me bij zijn gebleven dit weekend. Mundial blijft daarmee een van de leukere festivals die het voor liefhebbers mogelijk maakt om muziek uit allerlei windstreken te ontdekken.

Hidden Orchestra – Night Walks


A quartet making percussive, emotive, epic grooves, cinematic soundscapes and wonderful string arrangements all layered to perfection. Aldus de biografie van Hidden Orchestra op Twitter. Omdat het niet zo eenvoudig is om op hun muziek een etiketje te plakken, is dit een treffende samenvatting. Er zijn namelijk heel wat muzikale invloeden terug te vinden op Night Walks. Undergrowth lijkt als een klassiek stuk te beginnen. Vervolgens ontwikkelt het nummer zich bijna tot een naar Lamb neigende compositie, met meer ruimte voor akoestische instrumenten. Trip Hop meets Jazz. De hele plaat bevat sowieso een aangenaam sausje van Jazz dat als ingrediënt in de muziek is vermengd. Dit zal ongetwijfeld te maken hebben met het feit dat de band uit twee drummers bestaat die voorheen vooral in dit genre actief zijn geweest. Aangevuld met een violist, die ook verantwoordelijk is voor het toetsenwerk, en een bassist die de overige elektronica regelt. Op deze manier weet de band een perfect evenwicht tussen die al eerder genoemde stijlen te creëren. Door Night Walks als Jazz te bestempelen, doe je de band tekort. Zo neigt het intro van opener Antiphon naar Ambient, dankzij het geluid van een zoemende regenbui, tingelende pianoklanken en bewerkte samples van violen. Laag op laag wordt gestapeld, maar het herkenbare thema blijft voortklinken. Als de drums invallen, lekker vooraan in de mix, weet je meteen in welk muzikaal landschap je belandt bent. De wonderschone wereld van Hidden Orchestra. Een omgeving waarin je je eigenlijk gewoon over wilt geven aan die heerlijke regen die je op de achtergrond hoort, middels een wandeling door de bewolkte nacht.