Fall On Your Sword – Another Earth


Wat als er een tweede aarde zou zijn. Een planeet waar een kopie van jezelf rondloopt, die daar een eigen leven leidt. Wellicht eenzelfde leven. In een paralelle wereld. Dat is heel kort samengevat de plot van de film Another Earth. Houd je niet van abrupte, open eindes? Dan zeker geen film om te gaan bekijken. Ben je daar wel dol op? Check dan vooral niet Wikipedia. Daar wordt het hele verhaal al weggegeven. Denk overigens niet dat het hier om een film gaat in het genre van de Science Fiction. De setting lijkt wellicht zo, maar het verhaal zelf is vooral gericht op het leven van Rhoda, die in haar tienerjaren verantwoordelijk is voor de dood van het gezin van John Burroughs. Een ongeluk met de auto, op het moment dat zij voor het eerst het duplicaat van de aarde aan de hemel ziet verschijnen. Verwacht ook geen spectaculaire effecten. Wat is er dan wel te zien. Een prachtig geschoten film. Spannend door de beklemmendheid. Rhoda besluit namelijk John Burroughs incognito op te gaan zoeken, na vier jaar in de gevangenis te hebben gezeten. De heerlijke soundtrack van de Amerikaanse band Fall On Your Sword, maakt het schouwspel compleet. De muziek is namelijk net zo mooi, spannend en dreigend als de film zelf. Veelal klinkend richting Elektro en Ambient, waarbij ook elementen uit de klassieke muziek worden geïntegreerd. De combinatie van beiden zorgt voor een mooie ervaring. Op het moment dat het einde van de film je enigszins flabbergasted achterlaat, word je gegrepen door de klanken van Fall On Your Sword. De aftiteling en de muziek leiden in eerste instantie nog af, maar daarna kan het nadenken beginnen en kun je je eigen interpretaties en conclusies loslaten op de film die je zojuist gezien hebt.

The Fifth Element


Ik heb niks met Bruce Willis. Een van zijn films kan ik echter zeer waarderen. The Fifth Element. Ondertussen al vele malen bekeken. Een film die zowel aspecten van Science Fiction, Actie als Humor in zich heeft en daar ook nog een soort van religieus motief in vermengt. Daterend uit 1997. Geregisseerd door Luc Besson. Tevens met hoofdrollen voor Milla Jovovich, Gary Oldman, Chris Tucker en Ian Holm. Ook Tricky heeft een bijrol in de film. De plot is redelijk eenvoudig. Het draait om de strijd tussen goed en kwaad. Degene die het vijfde element in handen krijgt, is de winnaar. De film is een lust voor het oog. Niet alleen dankzij de speciale effecten, maar tevens vanwege Jean-Paul Gaultier’s futuristische aankleding van de diverse acteurs. Naast de film is ook de soundtrack een aanrader. Vrijwel in zijn geheel gecomponeerd door Éric Serra, die zich liet inspireren door de Noord-Afrikaanse Rai. Helaas staat Alech Taadi van de Algerijnse zanger Khaled niet op de soundtrack, maar dat nummer is op Khaled’s album N’ssi N’ssi terug te vinden. Vooral het door de diva Plavalaguna gezongen lied valt op. Bestaande uit twee delen, die letterlijk Klassiek en Pop aan elkaar knopen. Het eerste stuk komt uit de opera Lucia di Lammermoor en wordt gezongen door de sopraan Inva Mula. Het tweede stuk gaat over in futuristische Elektro, waarbij het bereik van de sopraan in de studio is opgerekt tot vier octaven. Ook het thema van de film is zeer de moeite waard. Little Light Of Love. Hier en daar refererend aan Peter Gabriel, maar toch echt gecomponeerd door RXRA. Oftewel Éric Serra. Met een verslavend refrein en dito gitaarloopje aan het eind. Een track die perfect past bij de aftiteling van de film. The Fifth Element is daardoor met recht een Kluistertip te noemen.

Roger Waters – The Wall


The Wall van Pink Floyd is vooral het project van Roger Waters. Het betekent uiteindelijk het begin van het einde van de band. Na een uitgebreide tour volgt drie jaar later de verfilming van de thematiek door Alan Parker. Met Bob Geldof in de hoofdrol. Belangrijkste onderwerpen zijn de vervreemding van de maatschappij en het niet kunnen verwerken van een oorlogsverleden. Aangevuld met de problematiek rondom de status van een ster en de daarop volgende evolutie richting een fascistisch leider. Na de val van de muur in Berlijn wordt het spektakel nog eens opgevoerd. Speciaal voor die gelegenheid nodigt Waters collega’s als Thomas Dolby en Sinead O’Connor uit. Zes jaar geleden besluit hij om opnieuw met The Wall op tournee te gaan. Wederom weet Waters de stadions uit te verkopen. Dit keer wordt de nadruk gelegd op de verwoestende impact van oorlog. Gekoppeld aan zijn eigen persoonlijke verhaal rondom het verlies van zijn vader tijdens de Tweede Wereldoorlog. In de film wordt dit verhaal vermengd met de integrale registratie van een van de optredens. In het begin is dat even wennen. Je wordt uit het concert getrokken om de persoonlijke belevenissen van Roger Waters te volgen. Soms net iets te abrupt. Toch merk je na verloop van tijd dat dit het verhaal extra krachtig maakt. Een eenzaam op zijn trompet spelende Waters die onderbroken wordt door het intro van In The Flesh. Het duet met zichzelf tijdens Mother. Naast de persoonlijke touch wordt er een zeer gedegen en een enorm frisse uitvoering van The Wall neergezet. Met een Waters die er zichtbaar zin in heeft en de ruimte neemt om hier en daar van het origineel af te wijken. Aangevuld met een visueel spektakel dat alle voorgaande versies overtreft, is deze release toch weer relevant.

2001: A Space Odyssey


Stanley Kubrick’s 2001: A Space Odyssey heb ik in de loop der jaren al heel wat keren gezien. Steeds weer fascineert het spel van beeld en geluid me. Naar aanleiding van een aangekondigde bewerking door Steven Soderbergh besluit ik het origineel nog eens te bekijken. Zodat ik voor mezelf kan bepalen of het wel raadzaam is om in totaal bijna een uur van de film in de prullenbak te gooien. Al snel vergeet ik dit doel. Wederom word ik gevangen door het verhaal in combinatie met de muziek. Net als tijdens de vorige keren dat ik naar A Space Odyssey kijk, verbaas ik me opnieuw over het briljante idee van Kubrick om muziek van Strauss te gebruiken in een Science Fiction film. En dat terwijl Alex North de hele soundtrack al had opgeleverd. Op het laatste moment besluit Kubrick echter om de gehele score te vervangen door bestaande klassieke muziek. Ik ben vooral geïntereseerd in de composities van György Ligeti. Een componist uit Hongarije die aan het begin van deze eeuw is overleden. Het Kyrie uit zijn Requiem geeft een extra lading aan het moment dat de mannen landen op de maan om de zwarte monoliet te aanschouwen. Ook zijn Lux Aeterna wordt gebruikt. Beide composities dateren uit het midden van de jaren zestig. Dat Kubrick juist deze avantgardistische klassieke muziek gebruikt, is bewonderenswaardig. Het beklemmende van beide stukken zit hem in het feit dat er langzaam maar zeker wordt toegewerkt naar een onheilspellende climax. Ook het typische gebruik van de vocalen draagt hieraan bij. Het contrast met de meer populaire klassieke muziek van Strauss spreekt extra tot de verbeelding. Bijna vijftig jaar na dato maakt de film nog steeds én opnieuw indruk. Eindelijk krijgt ook de muziek een naam. Györgi Ligeti.

Steven Wilson – Drive Home


Als voorloper van het gelijknamige album brengt Steven Wilson begin dit jaar The Raven That Refused To Sing uit. Voorzien van een fraaie video trekt het nummer flink wat aandacht. Deze week is Drive Home als fysieke single gereleased. Net als de titeltrack meer neigend naar een ballad dan naar de wat complexere stukken die we de laatste jaren van hem gewend zijn. Opnieuw voorzien van een prachtige video. Geregisseerd door Jess Cope. Hoe om te gaan met verlies. Dat is de thematiek die centraal staat. Vervolgens wordt het verhaal verteld van een man die een traumatische gebeurtenis in zijn leven geblokt heeft uit zijn geheugen. Als altijd druipt de wonderschone melancholie ervan af, slechts onderbroken door een door merg en been gaande gitaarsolo. Wat vooral opvalt aan deze single is de hoeveelheid extra’s. Vastgelegd op zowel Compact Disc als Blu Ray. Aangezien Steven Wilson eerder in de documentaire Insurgentes zijn afschuw over de MP3-speler heeft uitgesproken, zal het idee van de extra schijf wel van hem afkomstig zijn. Zo kun je het materiaal ook lekker in je auto beluisteren. De Blu Ray bevat beide eerder genoemde video’s van Jess Cope, aangevuld met live-registraties van The Watchmaker en The Holy Drinker. Begin dit jaar opgenomen in Frankfurt. Van datzelfde concert heeft ook het prachtige Insurgentes een plek op de schijf gekregen. Afkomstig van Steven Wilson’s debuut. The Birthday Party is een previously unreleased track die, net als een orkestrale uitvoering van The Raven That Refused To Sing, alleen als audio is toegevoegd. Op de extra schijf vind je al het materiaal nog een keer terug. Drive Home is daarop ingekort tot een Radio Edit. Het is tenslotte een single.