Gabriel Rios – 20140921


Gabriel Rios heeft me nooit echt kunnen bekoren. Ik zie in het verleden wel eens stukjes van optredens van hem op diverse popfestivals. Het van begin tot eind de aandacht erbij houden, lukt me niet. Ook in mijn muziekcollectie vind je niets van Gabriel Rios terug. Tot voor kort. Het uitbrengen van de single Gold, vooruitlopend op de release van het album This Marauder’s Midnight, zorgt ervoor dat mijn interesse gewekt wordt. Een prachtig nummer. Contrabas, akoestische gitaar en cello zorgen voor extra dynamiek en breekbaarheid. En dus besluit ik op deze editie van Leffingeleuren wel naar zijn concert te gaan. Gabriel Rios komt in zijn eentje op en opent met een prachtige cover van Jimi Hendrix’ Voodoo Chile. Voor mij enorm verrassend, maar blijkbaar al eerder door hem op single uitgebracht. Langzaam maar zeker bouwt hij de spanning op. Eerst worden contrabas en cello toegevoegd aan het muzikale spectrum. Vervolgens neemt er ook een blazerssectie plaats op het podium. Halverwege brengt Rios het nummer Gold. Gezien de reactie van het publiek nu al een favoriet. Het ontroert hem zichtbaar. Hij geeft aan dat er niets mooiers is dan zoveel mensen een nummer dat jij hebt geschreven woord voor woord mee te zien zingen. De nadruk ligt vanavond op zijn meest recente plaat, maar er is ook ruimte voor ouder werk. Zo klinkt Broad Daylight in deze setting ineens heel anders en veel spannender. Tenminste. Dat denk ik. Hoe kan het anders dat ik vanaf het begin tot het eind enorm geboeid heb staan kijken en luisteren naar een artiest die ik tot nu toe altijd als ‘best aardig’ heb bestempeld? Een van de hoogtepunten van Leffingeleuren.

Setlist:

  1. Voodoo Chile
  2. Straight Song
  3. Skip The Intro
  4. City Song
  5. Angelhead
  6. Madsong
  7. Burning Son
  8. Broad Daylight
  9. Song No. 7
  10. Work Song
  11. Gold
  12. Swing Low
  13. Police Sounds
  14. El Carretero

Oscar & The Wolf – 20140920


Twee jaar na de release van Summer Skin brengt het Belgische Oscar & The Wolf hun eerste volwaardige album uit. Met Entity gooien ze hoge ogen en lijken ze het delicate evenwicht tussen Indie en Elektro te hebben verfijnd richting een meer dansbaardere variant. Zonder de melancholie en het sprookjesachtige van hun muziek uit het oog te verliezen. Op zaterdag sluiten ze de tweede dag van Leffingeleuren af op het hoofdpodium. Vanaf opener Joaquim is het duidelijk dat zanger Max Colombie het plan heeft om er een mooi feest van te maken. Er mag gedanst en meegeklapt worden. Het massaal toegestroomde publiek stelt hem tijdens Somebody Wants You dan ook niet teleur. Ook Undress zorgt voor de nodige herkenning. Het podium is aangekleed met palmbomen. Door de lichteffecten lijken ze continu op de maat van de muziek mee te bewegen. De sprookjesachtige sfeer benadrukkend. De band bewijst vanavond dat hun muziek ook live prima uit de verf komt. Enorm swingend, maar nog steeds met ruimte voor subtiel gitaarwerk. Halverwege wordt de hit Strange Entity ingezet. Ondersteund met lasers, zet het de tent flink op zijn kop. De eraan voorafgaande vraag of we klaar zijn om te dansen, is vooral retorisch van aard. De knap tot een ballad omgetoverde cover van Gala’s Freed From Desire zorgt vervolgens voor een mooi rustpunt. Met een hoofdrol voor Ozan Bozdag op piano. Uiteraard wordt het optreden afgesloten met hun eerste hit Princes. Om het feest helemaal compleet te maken schieten twee kanonnen witte confetti de tent in. Oscar & The Wolf is verantwoordelijk voor een bijzonder en sfeervol concert waar niets op aan te merken valt.

Setlist:

  1. Joaquim
  2. Somebody Wants You
  3. Bloom
  4. Undress
  5. Strange Entity
  6. Moonshine
  7. Nora
  8. Dream Car Ocean Drive
  9. Killer You
  10. Freed From Desire
  11. Princes

Wovenhand – 20140921


David Eugene Edwards. Voorheen de zanger van 16 Horsepower. Ondertussen al meer dan tien jaar actief met Wovenhand. In al die jaren is de muziek langzaam maar zeker geëvolueerd van Americana naar een wat zwaardere variant. Met als hoogtepunt het dit jaar uitgebrachte Refractory Obdurate. Post-Punk, Americana en Folk. Aangevuld met snoeiharde Rock. Op Leffingeleuren maakt de band vanaf de opener Hiss meteen duidelijk uit welk vaatje er deze avond getapt wordt. Edwards en consorten metselen slechts zware muren van geluid. De bassen laten de broekspijpen trillen. De drums klinken als donkere mokerslagen en zorgen voor vibrerende trommelvliezen. Hakkende gitaren benadrukken het ritme. Edwards is een prediker van de apocalyptische variant. Ook vanavond zendt hij vooral. Er is geen enkele interactie met het publiek. Alle composities worden aan elkaar gesmeed met feedback uit de gitaren. Terwijl de stoomwals doordendert, is daar ineens een soort van een rustpunt dankzij 16 Horsepower’s Horse Head Fiddle. Slechts een keer spreekt Edwards een gracias uit, om ons vervolgens in de taal der Indianen toe te spreken. Ondersteund door handgebaren. De lichten staan vooral de zaal in gericht. De afstand tussen band en publiek verder benadrukkend. En toch wordt die afstand op een vreemdsoortige manier overbrugd. Als je de moeite neemt, kun en mag je deel uitmaken van zijn wereld. Als je goed kijkt, zie je Edwards vaak met zijn ogen dicht. Bivakkerend in zijn eigen universum. Toch ook regelmatig de zaal inkijkend. Aan het eind van het concert bedankt hij het publiek in diverse talen. Ons in verwondering achterlatend. Pas enkele uren later beseffen we ons van wat voor iets moois we deel hebben uitgemaakt.

Tom McRae – 20140921


Singer-songwriter Tom McRae is een graag geziene gast op menig festival. Meer dan tien jaar na zijn debuut heeft hij nog niets van zijn charme verloren. Dat bewijst hij vandaag ook te Leffingeleuren. Slechts gewapend met een gitaar en een prachtig oeuvre om uit te kiezen, komt hij het podium op. De tent is op dat moment nog relatief leeg. Terwijl hij het intro van For The Restless speelt, observeert hij het publiek. Alsof hij iedereen naar binnen wil kijken. Het lijkt effect te hebben. Langzaam maar zeker vult de tent zich. Aan alles zie je dat hij er geen enkele moeite mee heeft om in zijn eentje op een groot podium te staan. Dat bewijst hij jaren terug al eens in The Marquee op Rock Werchter. Ook vandaag. Hij weet het publiek optimaal bij zijn optreden te betrekken. Als hij End Of The World News speelt, vraagt hij wie de tekst kent. Drie mensen steken hun hand op. Dat wordt dan een van de rustigste meezingmomenten op een festival ooit, grapt hij. Hij verdeelt de zaal in twee helften. Voor de eerste en tweede stem. Het werkt wonderwel. Hij weet de aandacht te trekken van steeds meer mensen, waardoor het geroezemoes van achter uit de tent steeds minder wordt. Later laat hij het publiek ook nog een deuntje meefluiten. Als hij Boy With The Bubblegun inzet, halen een aantal fans hun bellenblaas tevoorschijn en trakteren de zanger op een oase van zeepbellen. Tijdens One Mississippi krijgt McRae het voor elkaar om de gehele tent mee te laten klappen. Hij bedankt het publiek voor het meedoen en voor de interactie. Een perfect moment om af te sluiten. Tom geeft echter aan dat hij graag afsluit met een triest lied. Dat is tenslotte waar hij goed in is. Lord, How Long is vervolgens voor de echte liefhebber de gedurfde afsluiter van een magistraal optreden.

Setlist:

  1. For The Restless
  2. Karaoke Soul
  3. Summer Of John Wayne
  4. End Of The World News
  5. Deliver Me
  6. Strangest Land
  7. One Mississippi
  8. Lord, How Long

Tekst: Luistertips
Fotografie: Whitevalley

Arno – 20130915


Twee jaar geleden heeft Arno voorafgaand aan het concert op Leffingeleuren iets te veel alcoholische versnaperingen tot zich genomen. Ondanks dat het concert er in het begin hoorbaar onder lijdt, weet hij uiteindelijk de goed gevulde tent toch tevreden achter te laten. Twee jaar later maakt Arno niet nog eens dezelfde fout. Opmerkelijk fris en energiek komt hij uit de startblokken. Je zou denken dat iedereen Arno ondertussen al wel gezien heeft en dat dat wellicht niet meer zo veel volk zal trekken. Niets is minder waar. Hij treedt tenslotte bijna thuis op. In Leffinge. Slechts een paar kilometer verwijderd van zijn geboorteplaats Oostende. Arno wisselt klassiekers af met een aantal nummers van zijn meest recente plaat Future Vintage. Een ding is duidelijk vanavond. Arno komt om te rocken. Voor zijn doen wordt er relatief weinig geouwehoerd. Wel windt hij zich nog even op over het verlies van de plaatselijke voetbalclub, maar voor de rest moet de muziek het verhaal vertellen. Het lijkt wel alsof hij zoveel mogelijk nummers wil stoppen in de tijd die hij van de organisatie heeft gekregen. Dat hij daarbij op safe speelt, is hem vergeven. Ra Ta Ta en Meet The Freaks zetten de tent al aardig op zijn kop. Met Je Veux Nager en Vive Ma Liberté doet Arno er nog een schepje bovenop. Het enige relatieve rustpunt van de avond is Watch Out Boy. Opvallend is dat Les Filles Du Bord De Mer en Les Yeux De Ma Mère dit keer ontbreken op de setlist. Niemand mist ze, want er wordt eindelijk weer eens met ander materiaal een feestje gebouwd. Uiteraard ontbreken klassiekers van T.C. Matic niet met als hoogtepunt het tijdloze Putain Putain. Met Bathroom Singer als enige toegift, komt er een einde aan wederom een geweldig optreden van deze oude rocker.

Tekst: Luistertips
Fotografie: Christophe Brysse