Steve Hogarth – 20201219


H Natural. Oftewel Steve Hogarth van Marillion. Het concept is al bekend sinds zijn release van Ice Cream Genius, maar dit keer krijgt het extra betekenis vanwege de lockdown. Vandaag zit hij in zijn eentje achter de piano in St. John’s Church te Oxford. Zonder publiek. Het publiek zit thuis. De traditie van een concert tijdens kerst wordt digitaal gecontinueerd. Hij speelt deze avond nummers van zichzelf, Marillion, The Blue Nile, Bob Dylan, The Waterboys, Psychedelic Furs en Leonard Cohen. Steve opent nerveus en emotioneel. Tijdens het oplezen van Oh Little Town Of Bethlehem, dat gevolgd wordt door Across The Universe van The Beatles. Later legt hij uit dat dit alles te maken heeft met de tijd van het jaar, de situatie waar we inzitten en het feit hij het eerbetoon aan John Lennon nog nooit eerder live heeft gespeeld. Hierna zien we hem groeien in zijn rol als muzikant. Zoals we hem kennen. Er is veel aandacht besteed aan de uitzending. Meerdere camera’s brengen H in beeld. Achter een Steinway vleugelpiano. Hij bewijst hoe krachtig de composities zijn als ze helemaal natural worden gebracht. Trap The Spark en This Train Is My Life komen nu ineens wel binnen. Better Dreams was al een van mijn favorieten, maar klinkt op deze manier nog mooier. Zijn versies van The Downtown Lights en Famous Blue Raincoat van respectievelijk The Blue Nile en Leonard Cohen zijn werkelijk briljant. Niet alles gaat goed deze avond. Drilling Holes moet hij afbreken. In de chat reageert Steve Rothery nog dat hij het moet starten in C. Het helpt niet. Tijdens Cage krijgen loops vanaf de laptop een rol. Dan nog functioneel. Tijdens This Is The 21st Century hadden de synthdrums achterwege mogen blijven. Het enige, kleine smetje op een geweldig optreden. H eindigt met Have Yourself A Merry Christmas. Een traditional. Op deze wijze, na een optreden van ruim twee uur, hartverwarmend.

Setlist:

  1. Across The Universe
  2. Seasons End
  3. This Train Is My Life
  4. The DownTown Lights
  5. You Dinosaur thing
  6. The Answering Machine
  7. Trap The Spark
  8. Hard As Love
  9. Better Dreams
  10. You’re Gone
  11. The Hollow Man
  12. Famous Blue Raincoat
  13. The Ghost In You
  14. Fantastic Place
  15. Drilling Holes
  16. Like A Rolling Stone
  17. Cage
  18. This Is The 21st Century
  19. Afraid Of Sunlight
  20. The Whole Of The Moon
  21. Spirit
  22. Easter
  23. Have Yourself A Merry Little Christmas

Sophia – 20201128


2020 wordt het jaar van de minst bezochte concerten ooit. Vanwege COVID-19. Terwijl de tweede golf losbarst, ontstaan de eerste initiatieven van artiesten om vanuit huis op te treden. In eerste instantie zie ik dat niet zo zitten. In mijn beleving kan dat alleen maar tegenvallen. Als Robin Proper-Sheppard van Sophia een optreden aankondigt, besluit ik toch een kaartje te kopen. Normaal gesproken zou hij nu aan het touren zijn. In het verlengde van de release van zijn nieuwste plaat Holding On / Letting Go. In plaats daarvan verzorgt hij nu een online concert vanuit zijn studio in Berlijn. Iets na achten heet Robin ons welkom. Hij geeft aan dat hij geen nummers van het nieuwe album zal spelen. Die moeten eerst rijpen met de band, voordat hij ze in een setting als deze kan brengen. Hij opent met Heartache. Aan het eind valt er een stilte. Robin stelt zich voor dat er nu geapplaudiseerd wordt. Dat maakt het raar. Het moet voor hem ook vreemd zijn. Alleen in een studio. Optreden voor mensen die je niet ziet. Geen dynamiek of interactie tussen performer en publiek. Toch voelt het alsof hij bij je in de huiskamer zit. In mijn geval wordt dat nog extra versterkt, omdat ik vanaf de bank naar de televisie kijk. Robin neemt de tijd om van sommige nummers de achtergrond toe te lichten. Ook dat maakt het speciaal. Dat hij bij Something en Bastards tot zijn eigen ergernis de fout ingaat, past op een of andere vreemde manier eigenlijk best goed bij deze setting. Veel van mijn favorieten worden gespeeld. There Are No Goodbyes. So Slow. Swept Back. The River Song. Helaas geen Woman. Na bijna twee uur neemt hij afscheid met I Left You. Twee uren die voorbij gevlogen zijn. Voor herhaling vatbaar. Ook al kan de setting van een online optreden niet tippen aan het echte werk.

Setlist:

  1. Heartache
  2. Swept Back
  3. The Death Of a Salesman
  4. If Only
  5. Ship In The Sand
  6. Birds
  7. I’d Rather
  8. Are You Happy Now
  9. So Slow
  10. Lost
  11. Baby, Hold On
  12. Something
  13. Bastards
  14. The River Song
  15. If a Change Is Gonna Come
  16. There Are No Goodbyes
  17. Another Trauma
  18. I Left You

Chantal Acda – 20191123


Onlangs brengt Chantal Acda Pūwawau uit. Een plaat waarop ze opnieuw weet te verrassen en te overtuigen. Mede dankzij de door Valgeir Sigurðsson gearrangeerde vocalen. Tegelijkertijd tourt ze door Nederland en België. Vanavond doet ze het theater in Tilburg aan. Als het licht dooft, komen Eric Thielemans en Laurens Smet het podium op. Vervolgens horen we in het donker slechts de stem van Josse de Pauw. Na een korte stilte worden de vocalen van Tuhinga ingezet. Van achter uit de zaal komen Acda en de vocalisten richting het podium gelopen. Door de aankleding en de posities die de leden van de band bewust innemen, zowel voor als achter het projectiescherm, is dit veel meer dan een concert. Dit is een performance. Met de prachtige muziek van Chantal Acda in de hoofdrol. De Pauw knoopt de hele avond de nummers aan elkaar door een boodschap te verkondigen. Horend bij de plaat en passend bij Chantal Acda. We zijn als mens vervreemd van onze omgeving en de natuur. De composities van Pūwawau maken live nog meer indruk. Vooral vanwege de extra dynamiek en het weglaten van het uitgebreide instrumentarium dat wel op de plaat te horen is. Chantal Acda staat zelfverzekerd op het podium. Hier en daar wisselt ze een glimlach uit met haar collega’s. Tevreden over de uitvoeringen. Afsluiter Tumananko wordt uiteindelijk het hoogtepunt van de avond. Chantal en haar collega’s staan niet op, maar voor het podium. In een enkel nummer lijkt Acda iedereen in het publiek aan te kijken. We can see you staring at us. Vervolgens neemt ze ontroerd het applaus in ontvangst. Slechts een klein uur mochten we ons in haar muzikale universum begeven, maar de tevredenheid overheerst. Een toegift afkomstig van een ouder album had deze magie vooral teniet gedaan.

Setlist:

  1. Tuhinga
  2. Marama
  3. Taranga
  4. Waiata Tamariki
  5. Puoro
  6. Tumanako

Yuko – 20191116


Als Yuko aangekondigd wordt voor de negende editie van Made in Belgium in Gebouw-T, besluit ik om kaartjes te kopen. Jaren geleden ontdek ik ze tijdens Leffingeleuren. Sindsdien ze helaas niet meer live gezien. Wel altijd trouw hun platen blijven kopen. Willem Jongenelen introduceert kort de optredende bands en kondigt aan dat dit het laatste concert van Yuko in Nederland gaat worden. Na tien jaar houdt de band het voor gezien. Ze spelen na opener Dead Man Ray op het Zuiderburen Podium. Het vroegere De Botte Hommel. Helaas hebben ze maar een half uur gekregen. Wat mij betreft veel te weinig voor zo’n afscheid. Opvallend veel mensen nemen de moeite om naar de tweede zaal te komen. Net als de vorige keer in Leffinge sta ik bijna vooraan en herken ik meteen de typische stijl van zanger Kristof Deneijs. Totaal opgaand in de muziek met een enorme dynamiek in de vocalen. Soms bijna fluisterend. Dan weer zachtjes schreeuwend. Nog steeds is het moeilijk om een labeltje op hun muziek te plakken. Elementen uit de Folk en de Post-Rock worden vermengd tot een geheel eigen stijl. Het doet me denken aan de definitie die Deneijs ooit zelf aan de muziek gaf. Dance voor in de huiskamer. Toetsenist Brecht Plasschaert speelt gedurende het optreden een subtiele hoofdrol. Zo drukken de Russisch klinkende vocalen die hij tijdens Or Dive uit zijn keyboard tovert een stempel op de sfeer van dat nummer. David Broeders geeft een nieuwe dimensie aan het begrip talking drum, door zijn trommels zowel met zijn handen als met stokken te bespelen. Gezamenlijk zorgt de band ervoor dat ik een half uur lang op mag gaan in hun aangename, muzikale universum. Aan het eind van het concert blijkt dat ik toch een laatste release van ze gemist heb. Met die aankoop in de hand, neem ik afscheid van een unieke band. Jammer dat ze ermee stoppen.

Marc Almond – 20191012


Hits and Pieces is een verzamelaar van Marc Almond, die het beste van zowel Soft Cell als hemzelf bevat. Inclusief ruimte voor composities die niet de hitlijsten hebben behaald, maar wel tot zijn persoonlijke favorieten behoren. In het verlengde van deze release treedt hij vijf keer op in Nederland. Vanavond is 013 aan de beurt. Hij trapt af met Adored and Explored van het album Fantastic Star. Sowieso een plaat die opvallend sterk vertegenwoordigd is op de setlist van vanavond. Almond oogt fris en heeft er zin in. Met volle overgave geeft hij een inkijkje in zijn omvangrijke oeuvre. Zijn stem heeft nog niets geleden. In het begin merk je wel dat hij nog wat warm moet draaien. Ook verdwalen sommige door hem gekozen ‘pieces’ enigszins in het gehele aanbod. Zo haalt Bad To Me de vaart er flink uit, maar wordt dat met Bedsitter weer helemaal goedgemaakt. Uiteindelijk zorgt hij voor een feest der herkenning met opmerkelijk goede uitvoeringen van Tears Run Rings, Something’s Gotten Hold of My Heart en Torch. Tainted Love wordt in de lange uitvoering gespeeld in combinatie met Where Did Our Love Go. Perfectie benaderend. Aangenaam verrassend is het spelen van The Desperate Hours. Afkomstig van het album Enchanted. Ook speelt hij het nieuwe nummer Chaos. Een veelbelovende track die waarschijnlijk in het voorjaar zal worden uitgebracht. Na ruim anderhalf uur geeft hij aan dat hij nu plichtmatig weg kan lopen, om vervolgens terug te keren voor een toegift. De weg naar de kleedkamer is echter lang en als hij daar eenmaal is, kan hij niet garanderen dat hij nog terugkomt. Daarom kondigt hij ter afsluiting een mooie uitvoering van Say Hello, Wave Goodbye aan. Uit volle borst meegezongen door 013. Gefilmd door Marc Almond. Voor op Instagram.

Setlist:

  1. Adored and Explored
  2. Out There
  3. Bad To Me
  4. Bedsitter
  5. My Hand Over My Heart
  6. How Can I Be Sure
  7. Burn Bright
  8. The Desperate Hours
  9. Loving You, Hating Me
  10. Tears Run Rings
  11. The Idol
  12. Tragedy
  13. Black Heart
  14. Chaos
  15. A Kind Of Love
  16. The Days Of Pearly Spencer
  17. Something’s Gotten Hold of My Heart
  18. Torch
  19. Soul Inside
  20. Jacky
  21. Tainted Love / Where Did Our Love Go
  22. Say Hello, Wave Goodbye