Sinistro – Sangue Cássia


Ik zie slechts de laatste minuten van Sinistro’s optreden in het voorprogramma van Paradise Lost, maar die maken een enorme indruk. Op een basis van loodzware gitaarmuren weet frontvrouw Patricia Andrade, met haar in het Portugees gezongen vocalen, het publiek bijna te hypnotiseren. Na het optreden koop ik het album Sementè om uiteindelijk ook het debuut Citade te bestellen. Zo kom ik erachter dat het nieuwe album Sangue Cássia begin januari is verschenen. Deze nieuwe plaat laat een ontwikkeling horen die de grenzen van de Doom Metal doorbreekt. Nog steeds is er ruimte voor de kenmerkende muren van geluid, maar er is meer subtiliteit aan toegevoegd. Het geheel is daardoor sporadisch zwaar, maar vooral enorm contrastrijk. Alsof Paradise Lost samen met The Gathering ten tijde van Strange Machines in de studio heeft gezeten. Luister maar eens naar Lótus en Pétalas. Composities die ook beïnvloed lijken te zijn door het donkere debuut van Dead Can Dance. Opener Cosmos Controle zet nog ouderwets de toon en dendert als een stoomwals de huiskamer binnen. In het middenstuk wordt er echter flink op de rem getrapt. Met als resultaat maximale dynamiek. De stem van Andrade treedt voor het eerst nadrukkelijk op de voorgrond. Invloeden uit de Fado verradend, waarin de melancholie alle ruimte krijgt. De band zet op deze plaat overtuigend in op het creëren van meer melodie. Zonder de oorsprong van het genre vaarwel te zeggen. Het levert stuk voor stuk pareltjes op, waarin veel te ontdekken valt. Een van de hoogtepunten is Vento Sul. Het illustreert het beste de nieuwe weg die de band is ingeslagen. Omdat ze andere paden durven te betreden en een strak gekaderd genre verder op weten te rekken, overtreft Sinistro zichzelf met Sangue Cássia.

Paradise Lost – 20171107


Paradise Lost is een van de grondleggers van de Doom Metal. Na drie releases neemt zanger Nick Holmes afscheid van het grunten en weet de band met Icon een wat groter publiek te bereiken. De evolutie op One Second en Host naar een nog toegankelijker geluid met invloeden uit de Elektro, wordt daarna door velen niet begrepen. Hierdoor keren ze begin deze eeuw weer terug naar hun roots. Op de laatste twee releases wordt zelfs het grunten opnieuw geïntroduceerd. Niet een stijl waar ik een uitgesproken liefhebber van ben, maar gelukkig gebruikt Holmes ook nog steeds zijn zangstem. Tot mijn verrassing speelt Paradise Lost in de kleine zaal van 013, die niet helemaal uitverkocht is. Het maakt het concert uiteindelijk wel wat intiemer, maar dat moet toch wennen zijn voor deze rockers uit Halifax. Ondanks dat, zet de band vanavond een gevarieerde set neer. Uiteraard spelen ze veel nummers van het recente album Medusa, maar deze worden afgewisseld met een dwarsdoorsnede uit hun omvangrijke oeuvre. Ook oudere releases als Draconian Times en Shades Of God worden niet vergeten. One Second haalt vroeg in de set even de vaart eruit, ook al is het ondertussen voor sommigen een publieksliefhebber geworden. Wellicht was het beter op zijn plek geweest als eerste nummer van de toegift. Gelukkig illustreert  Paradise Lost vanavond ook hoe fraai ze traag hakkende gitaarmuren op kunnen bouwen. Een waar eerbetoon aan het genre dat ze mede zelf vorm hebben gegeven. Vooral het wat langzamere werk geniet de voorkeur. Door ze af te wisselen met nummers als Erased en The Last Time, creëren ze een setlist die prima in balans is. Uiteindelijk zorgt het ervoor dat het publiek, na een wat tam begin, steeds enthousiaster wordt en terug kan kijken op een prima optreden.

Setlist:

  1. From the Gallows
  2. The Enemy
  3. One Second
  4. Gods of Ancient
  5. Enchantment
  6. Erased
  7. Medusa
  8. An Eternity of Lies
  9. Faith Divides Us, Death Unites Us
  10. Blood and Chaos
  11. As I Die
  12. Beneath Broken Earth
  13. The Last Time
  14. No Hope in Sight
  15. The Longest Winter
  16. Say Just Words

Dream Theater – 20140716


Met een nieuwe drummer in de geledingen brengt Dream Theater vorig jaar een titelloos album uit. Na een uitgebreide tour komt de band terug naar Europa voor een rondreis langs de wat kleinere zalen. Vanavond is 013 aan de beurt. Afgaande op de aanvangstijd gaan de heren ons een avondvullende voorstelling voorschotelen. Uiteraard staat hun meest recente release prominent op de agenda. De klanken van The False Awakening Suite openen het bal, waarna de band inzet met The Enemy Inside. Trial Of Tears is een verrassend oudje tussendoor. Een nummer dat de kwaliteiten van de band mooi samenvat. Melodie en virtuositeit in synergie. Met een hoofdrol voor gitarist John Petrucci. Het blijft verbazingwekkend hoe ze Metal en Symfo aan elkaar weten te knopen. Live ook nog eens perfect vertolkt. Na ruim een uur volgt een kwartier pauze. Intermission. Het enige minpunt van het concert. Het haalt de vaart eruit. Gelukkig is dit snel vergeten als tijdens de tweede set wordt afgetrapt met het prachtige The Mirror. Met vijf nummers is er ruimschoots aandacht voor het twintig jaar geleden uitgebrachte Awake. Zanger James LaBrie demonstreert dat er nog geen enkele slijtage op zijn stem zit en haalt alle hoge noten moeiteloos. In de toegift staat Scenes From A Memory centraal. Nu kun je stellen dat het jammer is dat bepaalde albums vanavond niet aan bod komen. Dat er niets van Images & Words wordt gespeeld. De release die zorgt voor de doorbraak naar het grote publiek. Juist deze thematische aanpak zorgt ervoor dat het geen versnipperd optreden wordt. Hierdoor kun je de sfeer proeven van de platen die wel aan bod komen. Wat wil je nog meer. Als je naar een optreden gaat van een band die vooral niet bekend staat als een grossier in hits.

Setlist:

  1. The Enemy Inside
  2. The Shattered Fortress
  3. On The Backs Of Angels
  4. The Looking Glass
  5. Trial Of Tears
  6. Enigma Machine
  7. Along For The Ride
  8. Breaking All Illusions
  9. The Mirror
  10. Lie
  11. Lifting Shadows Off A Dream
  12. Scarred
  13. Space-Dye Vest
  14. Illumination Theory
  15. Overture 1928
  16. Strange Déjà Vu
  17. The Dance Of Eternity
  18. Finally Free

Steve Vai – 20140509


Na het verschijnen van The Story Of Light gaat Steve Vai op een uitgebreide wereldtournee. Deze wordt vanavond in Markant te Uden afgesloten. Als tiener gitaarles gehad van Joe Satriani. Begin jaren tachtig door Frank Zappa toegevoegd aan zijn band. Bekend geworden als gitarist bij David Lee Roth. Definitief doorgebroken als solist met Passion & Warfare. Een avond Steve Vai is een belevenis. Virtuositeit en subtiliteit wisselen elkaar af. Zowel in de muziek als in de performance. Gezichtsuitdrukkingen visualiseren iedere noot die hij uit de gitaar perst. Avantgardistische gitaarerupties en de mooiste melodiëen strelen onze oren. Illustratief voor zijn gedrevenheid en zijn liefde voor de taal van de muziek. Een taal die geen grenzen opwerpt. In drie uur begeleidt Steve Vai ons door zijn omvangrijke oeuvre. Tussendoor neemt hij de tijd om de interactie met het publiek aan te gaan en wat anekdotes te vertellen. De avond bevat vele hoogtepunten. Het prachtige Whispering A Prayer. Alle aspecten van Vai’s muziek samengebald in een enkele compositie. Het eerbetoon aan Frank Zappa. Het lichtgevende robotpak dat een treffende visualisatie biedt van The Ultra Zone. Drie mensen uit de zaal die het podium op worden gehesen om samen met hem ter plekke een nieuw lied te componeren. Het maakt dat het optreden een show wordt. Halverwege het concert zorgt een akoestische set voor een rustpunt. Een aantal nummers met vocalen demonstreren vooral dat Vai zich bij het gitaarwerk dient te houden. Ook omdat de aandacht van het publiek dreigt te verslappen. Met het al eerder gememoreerde The Ultra Zone zet Steve dat gelukkig weer helemaal recht. Een gedenkwaardig optreden van een man die demonstreert de vleesgeworden symbiose van mens en gitaar te zijn.

Setlist:

  1. Racing The World
  2. Velorum
  3. Building The Church
  4. Tender Surrender
  5. Gravity Storm
  6. Weeping China Doll
  7. Answers
  8. The Animal
  9. Whispering A Prayer
  10. The Audience Is Listening
  11. The Moon And I
  12. Rescue Me Or Bury Me
  13. Sisters
  14. Treasure Island
  15. Salamanders In The Sun
  16. Fire Garden Suite II
  17. The Ultra Zone
  18. Frank
  19. For The Love Of God
  20. Fire Garden Suite IV

James LaBrie – Impermanent Resonance


Alhoewel James LaBrie al ruim twintig jaar actief is als zanger van Dream Theater, brengt hij regelmatig eigen werk uit. In eerste instantie als Mullmuzzler. Impermanent Resonance is ondertussen alweer de derde plaat onder zijn eigen naam. Een van de stabiele factoren bij deze uitstapjes is Matt Guillory. Hij is niet alleen verantwoordelijk voor de keyboards, maar heeft ook een flinke vinger in de pap als het gaat om het schrijven van het materiaal. Solo kiest LaBrie ervoor om juist niet de brug te slaan tussen Progressive Rock en Metal. Hij richt zich vooral op het verkennen van het laatstgenoemde genre. Met Agony wordt er dan ook ongemeen fel geopend. Hier en daar aangevuld met grunts van drummer Peter Wildoer. Ze benadrukken het agressieve karakter van de muziek. LaBrie zorgt er echter continu voor dat de composities melodieus blijven. Met opvallend veel aandacht voor herkenbare refreinen. Zonder te vervallen in cliche’s klinkt Impermanent Resonance daardoor meer als mainstream Metal. Ook al bevat Undertow elektronika en vocale uithalen die bijna doen denken aan Die Krupps. Dankzij de stem van LaBrie wordt er voortdurend melodie aan het geheel toegevoegd. James houdt de composities compact en relatief eenvoudig. De vele tempowisselingen uit de Progressive Metal ontbreken. Daarmee heeft zijn muziek wel wat weg van Threshold ten tijde van Hypothetical. Back On The Ground zou niet misstaan in de charts. Hetzelfde geldt voor Lost In The Fire en Destined To Burn. Say You’re Still Mine neigt meer naar een ballad, die later toch weer lekker uit de bocht vliegt dankzij de toevoeging van harde gitaren. James LaBrie levert met Impermanent Resonance een album op dat voor iedere liefhebber van het wat stevigere werk een must is om te beluisteren.