Mister & Mississippi – 20160409


We hebben vandaag vooral de muziek laten spreken. Bedankt voor het gezelschap tijdens onze muzikale reis. Aldus Maxime Barlag vlak voor de toegift. De interactie blijft tot dat moment inderdaad beperkt tot het op subtiele wijze de zaal inkijken om te checken of het reisgezelschap nog steeds volgt. Er zijn niet altijd stiltes tussen de nummers. Met samples en via effecten uit de gitaren worden er bruggetjes gesmeed om ze op vloeiende wijze aan elkaar te knopen. Mister & Mississippi bewijst met hun theatertour wederom een flinke stap voorwaarts gezet te hebben. Ze spelen afwisselend nummers van het debuut en het alom geprezen We Only Part To Meet Again. Daarbij valt op dat er meer ruimte is voor elektronika. De drumpartijen zijn een aangenaam mengsel van analoge en digitale beats. Als de gitaristen het duel met elkaar aangaan om die typerende gelaagdheid in hun muziek te creëren, zorgen de keyboards voor dragende bassen. Tom Broshuis en Danny van Tiggele demonstreren op weergaloze wijze hoe je fijnzinnige gitaarmuren opbouwt. Steeds beginnend met verstilde aanslagen op een enkele snaar, waarna langzaam maar zeker het volume en de diversiteit worden opgeschroefd. Immer loepzuiver. Ook vanavond maakt de samenzang tussen Maxime en drummer Samgar Jacobs indruk. In Circulate op plaat al mooi, maar live imponeert het nog meer. Er worden ook nieuwe composities gespeeld, waarbij de eind vorig jaar uitgebrachte single Shape Shifter al voor wat herkenning zorgt. Toegift Nemo Nobody wordt op de rand van het podium uitgevoerd. Slechts begeleid door een akoestische gitaar en met prachtige meerstemmige samenzang. Een tevreden band en een tevreden publiek kijken elkaar in de ogen.

Setlist:

  1. See Me
  2. A Void Of Frame
  3. Shape Shifter
  4. Southern Comfort
  5. Gloom
  6. Where The Wild Things Grow
  7. Northern Sky
  8. A Song For The Quiet Ones
  9. Coloured In White
  10. We Only Part To Meet Again
  11. Nocturnal
  12. New Song (untitled)
  13. Interstellar Love
  14. Circulate
  15. Pulsar
  16. For Us To Remember
  17. Nemo Nobody

Nico Muhly – 20130604


In het Muziekgebouw te Eindhoven staat vanavond de klassieke muziek van de New Yorkse componist Nico Muhly centraal. Geen onbekende in de wereld van de popmuziek, aangezien hij al samenwerkte met Björk en Antony And The Johnsons. Vanavond sluit hij een reeks van concerten in Nederland af. Samen met een aantal muzikale maatjes. Allereerst Glen Hansard van The Frames. Voor zijn Rhythm & Repose levert Muhly de strijkersarrangementen. Aangevuld met het BBC Scottish Symphony Orchestra, belooft het een mooie avond te worden. Voor de pauze staat de cello centraal. Er worden composities van Valgeir Sigurdsson en Daniel Bjarnason gebracht, die ook via Bedroom Community hun muziek releasen. Uiteraard komt ook het celloconcert van Muhly zelf voorbij. Muhly bewijst dat hij binnen de klassieke muziek graag grenzen doorbreekt. Met een strijkstok wordt de achterkant van de Xylofoon bespeeld. Door de viool en cello bijna als een gitaar te hanteren, worden hakkende accoorden geproduceerd die een spannende laag toevoegen. Sporadisch hoor je de typerende ritmiek van Philip Glass terug. Het merendeel van de composities is vooral melodieus en bijna Ambient van aard. Dankzij de vele strijkers worden analoge soundscapes gecreëerd waar een keyboard niet aan kan tippen. Na de pauze is Glen Hansard aan de beurt. Niet echt my cup of tea, maar afgaand op het applaus zijn er velen speciaal voor hem gekomen. Voor de liefhebbers verzorgt hij een prima optreden. Klinkend alsof hij bij je in de huiskamer staat. Doordat zijn zang en de gitaar erg vooraan in de mix staan, worden de klanken van het orkest naar de achtergrond gedrukt. Hierdoor laat het programma van voor de pauze uiteindelijk de meeste indruk achter.

TOEAC – 20090320


Tijdens Cross Linx in 2009 staat aan het eind van de avond nog iets speciaals te gebeuren. Rob van Rijswijk en Jeroen Strijbos brengen in samenwerking met het accordeonduo TOEAC het stuk Air Sensible. Op de site wordt uitgelegd dat Air Sensible is geïnspireerd door de akoestische warmte van de accordeon en de digitale precisie van elektronika. Het stuk verwijst naar de mogelijkheid van de accordeon om te ademen, te inspireren en te kunnen boeien. Met behulp van de Multi Angle Sound Engine, zeg maar een soort van Dolby Surround systeem voor acht luidsprekers, wordt de zang van de accordeon subtiel bewerkt en ruimtelijk weergegeven. Voor de beste ervaring wordt aangeraden om op het podium te gaan zitten. Gevangen tussen de acht opgestelde luidsprekers. Omdat in het midden van het podium ruimte is gemaakt voor de muzikanten, zit je er als toeschouwer bovenop. Als de lichten uitgaan, komt het kwartet binnen, waarna Pieternel Berkers en Renée Bekkers uitleggen hoe dit project tot stand is gekomen. Een aantal gedimde gloeilampen zorgt voor minimale belichting op het podium. Het spookachtige licht dat van de laptop afkomt, past bij de oorverdovende stilte voorafgaand aan de eerste inademingen van de accordeon. Middels de elektronica worden er allerlei geluidjes geproduceerd, die soms tegendraads overkomen, maar toch al gauw voor een vreemd soort van ritme zorgen. De laptop reproduceert geluiden van de accordeon die al eerder zijn opgenomen, waardoor het lijkt alsof je luistert naar de soundtrack van een spannende film. Naast het ademen van de accordeon hoor je ook het ruisen van de zee. Alhoewel er gedurende het optreden diverse bezoekers afhaken, blijven wij veertig minuten lang geboeid luisteren naar deze geweldige compositie.

Wixel – 20090320


Dit weekend staat in het teken van het Cross Linx Festival. Ondanks de komst van Nils Frahm, besluit ik deze keer over te slaan. Ondertussen gaan mijn gedachten terug naar de laatste editie die ik bezoek. Vier jaar geleden. Het thema is de filmische muziek. Met Michael Nyman als hoofdact. Ook dan staat het Music Mining op het programma. Een perfecte methode om kennis te maken met relatief onbekende artiesten. In kleine ruimtes binnen het muziekcentrum krijgen diverse bands in vier rondes een kwartier de tijd om hun werk onder de aandacht te brengen. Mijn belangstelling gaat vooral uit naar het Belgische Wixel. De muziek van deze band is grotendeels instrumentaal en vermengt elektronica met Indie Rock en analoge instrumenten, zoals akoestische gitaar en percussie. In een kleine ruimte, vergelijkbaar met een repetitiehok, verzamelen 40 mensen zich om kennis te maken met zijn muziek. Voor deze gelegenheid bestaat de band uit vier leden. Gedurende de set blijkt dat de instrumenten die klaarstaan zo’n beetje door alle leden worden bespeeld. Prachtig om te zien met wat voor een gemak de gitariste overschakelt van percussie naar gitaar en van gitaar naar keyboards. De elektronica wordt verzorgt door een laptop en een ritmebox. In een kwartier tijd komen een aantal tracks voorbij van de twee albums die ze tot nu toe hebben opgenomen. Herfst en het vorig jaar uitgebrachte Somewhere Between The Sun And The Moon. Hun muziek, waarvan je je van tevoren afvraagt hoe ze die live zullen gaan brengen, komt in deze setting helemaal tot zijn recht. Zacht aanzwellende percussie en duellerende akoestische gitaren worden begeleid door toetsen en drums. Alsof deze muziek is gemaakt om het thema van dit festival extra te ondersteunen.

Setlist:

  1. Vaarwel
  2. Barefoot On The Surface Of The Sun
  3. Fatigas Del Querer
  4. Outside Your Locked Heart

Tekst: Luistertips

Fotografie: Whitevalley

Marillion – 20121117


Eigenlijk gingen er best wel veel kleine dingetjes mis gisterenavond tijdens het concert van Marillion in het Muziekgebouw te Eindhoven. Het eerste half uur lijkt Steve Hogarth last te hebben van zijn stem, waardoor hij de hogere regionen niet haalt. In een aantal nummers is het baswerk van Pete Trewavas nauwelijks hoorbaar en later in de set laadt Mark Kelly, tot grote hilariteit van Hogarth, een verkeerde sample. Een perfecte setlist, inclusief werkjes uit de periode met Fish, gitaarsolo’s van Steve Rothery die door merg en been gaan en het enorme enthousiasme van de band op het podium, zorgen ervoor dat dit slechts opmerkingen in de marge zijn. Sowieso speelt Marillion vanaf het begin een gewonnen wedstrijd. Als opener is gekozen voor het ruim een kwartier durende Gaza. Hogarth geeft zowel vooraf als achteraf geen enkele toelichting op de tekst. Ondanks de actualiteit. Zijn witte shirt met vredesteken zegt genoeg. Hij leeft de tekst en kruipt in de huid van de man die de waanzin van de situatie beschrijft. Live wint het nummer aan kracht. Terecht dat Marillion een daverend applaus krijgt. Dan kan de avond eigenlijk al niet meer stuk. Vooral niet omdat de mannen eindelijk af zijn van het bezwaar om nummers uit de periode met Fish te spelen. Sugar Mice stond al eens eerder op de setlist, maar Slainte Mhath is deze avond toch wel een verrassing. Als afsluiter mag de zaal een verzoek doen. Uiteraard wordt er weer massaal om Grendel geroepen, maar de band kiest voor Garden Party. Alsof we met zijn allen weer terug zijn op ons zolderkamertje, bijna dertig jaar geleden. Mark Kelly demonstreert zijn virtuositeit op keyboards. Iets waar de band op volgende platen toch weer eens wat meer gebruik van zou moeten maken. Een gedenkwaardig concert.

Setlist:

  1. Gaza
  2. You’re Gone
  3. Cover My Eyes
  4. Slainte Mhath
  5. Sounds That Can’t Be Made
  6. Neverland
  7. The Sky Above The Rain
  8. Power
  9. King
  10. The Great Escape
  11. Man Of A Thousand Faces
  12. A Few Words For The Dead
  13. Sugar Mice
  14. Garden Party