Green Day – Uno


Eigenlijk heeft Green Day maar twee echt briljante albums gemaakt. Dookie en American Idiot. Na Dookie wordt het toch wat minder geïnspireerd en hier en daar zelfs een herhalingsoefening. Na de revanche middels American Idiot gaan ze over the top met 21st Century Breakdown. Het produceren van harde Punk met een groot pretgehalte is ineens kunstmatig ondergeschikt gemaakt aan het opleveren van een thematische plaat. Met de aankondiging van de trilogie Uno, Dos, Tré zou je bijna gaan denken dat de heren helemaal van het padje af zijn. Bij drieluiken denkt menigeen aan de conceptplaten uit de jaren zeventig en is dat niet de periode waar de Punk zich juist tegen af wil zetten? De band geeft aan dat alle schijven in een tijdsbestek van nog geen half jaar zullen worden uitgebracht en vooral het resultaat zijn van sessies waarin ze geïnspireerd muziek met elkaar maken. Even weg van de grote tournees. Gewoon lekker met elkaar in een hok zitten en spelen. Uno bewijst dat dat inderdaad het geval is. Dookie revisited. Zoals het hoort. Ongecompliceerd knallen met harde gitaren en melodieuze meelallers. Let Yourself Go is het ultieme voorbeeld. Hier en daar slaan ze de plank nog wel flink mis. Met het mierzoete Sweet 16 bijvoorbeeld. Ook het swingende Kill The D.J. past niet lekker bij de rest. Het overige materiaal is echter als vanouds. Overtuigend door eenvoudig te blijven. Geen verdere verdieping van het genre dat ze na The Sex Pistols zo’n beetje overgenomen hebben. In dit geval ook niet erg. Zelfs het feit dat Billy Joe Armstrong als veertiger nog steeds dezelfde puberale teksten produceert, is hem vergeven. We’re All Crazy. En zo is het maar net. Zowel de jeugd van twintig jaar geleden als de pubers van nu kunnen weer helemaal los gaan.

Green Day – 20091017


Ik moet aan de column van Nico Dijkshoorn in de OOR denken, op het moment dat ik begin met het schrijven van deze recensie. Hij stelt de publieksparticipatie ter discussie. Zangers die tijdens een nummer hun hand achter hun oor houden om het publiek mede te delen dat ze niet hoorbaar zijn? Wat hem betreft meteen zestig stokslagen. Vanaf het eerste moment eist ook Green Day veel van het publiek, dat zich massaal verzameld heeft in het Sportpaleis te Antwerpen. Op de klanken van Song Of The Century komt de band, geflankeerd door drie extra muzikanten, het podium op. Zoals verwacht starten ze met een aantal nummers van hun laatste album, waarvan het nummer Know Your Enemy me aangenaam verrast. Tussendoor spelen ze nog de kraker Holiday. De toon is gezet en het Sportpaleis staat vanaf het begin op zijn kop. De beste albums van Green Day, ook qua verkoop, zijn Dookie en American Idiot. Het is niet verrassend dat ze veel tracks van deze platen spelen. Alle favorieten komen voorbij. Gelukkig worden tevens de knallers van de wat mindere albums gebracht, zoals Hitchin’ A Ride en Brainstew. Punk is wat mij betreft zoveel mogelijk liedjes in een uur knallen en gaan. Helaas behoren ook een paar wat langzamere nummers tot het repertoire van Green Day en worden sommige songs wel erg lang uitgesponnen. Het publiek galmt het allemaal gewillig mee. 21 guns is een miskleun van jewelste in de set. Het haalt de vaart er uit en klinkt als overbodig. Op het moment dat ik af dreig te haken, maken ze het met American Idiot weer goed en knalt het concert opnieuw als vanouds. Daarna is zelfs het terugkerende thema van Eine Kleine Nachtmusik, dat op verzoek van de zanger door het hele sportpaleis wordt meegegalmd, nog acceptabel. Kortom. Een geweldig concert, zonder enige pretenties, van een band die het hart op de juiste plaats heeft zitten.

Setlist:

  1. Song Of The Century
  2. 21st Century Breakdown
  3. Know Your Enemy
  4. East Jesus Nowhere
  5. Holiday
  6. Before The Lobotomy
  7. The Static Age
  8. Are We The Waiting
  9. St. Jimmy
  10. Boulevard Of Broken Dreams
  11. Hitchin’ A Ride
  12. Welcome To Paradise
  13. When I Come Around
  14. Brain Stew
  15. Jaded
  16. Longview
  17. Basket Case
  18. She
  19. King For A Day
  20. 21 Guns
  21. Minority
  22. American Idiot
  23. Jesus Of Suburbia
  24. Wake Me Up When September Ends
  25. Good Riddance