Exit North – Let Their Hearts Desire


Elf jaar geleden brengt Steve Jansen Slope uit. Aan de gelimiteerde editie is het prachtige Sow The Salt toegevoegd. Het resultaat van de eerste samenwerking met Thomas Feiner; de Zweedse bariton van Anywhen. Die samenwerking bevalt zo goed, dat de heren elkaar drie jaar geleden opnieuw treffen in Exit North. Ulf Jansson en Charles Storm maken het kwartet compleet. Het leidt tot de release van Book Of Romance and Dust. Wat mij betreft de mooiste plaat van dat jaar. De basis van elke compositie is de piano. Viool en cello voegen subtiele accenten toe aan het geheel en Jansen krijgt de ruimte om zijn typische percussie en drums eraan toe te voegen. Met de stem van Feiner als rode draad. Vorig jaar is de band gestart met het werken aan een tweede plaat, met als voorlopig eerste resultaat de release van 12″ Let Their Hearts Desire. Een nummer dat treffend verder gaat, waar Book Of Romance and Dust eindigde. Met de toevoeging van marimba en xylofoon iets weelderiger gearrangeerd wellicht, maar nog steeds dezelfde, al eerder genoemde kenmerken bevattend. Come To End is een tweede parel. Uitblinkend in spanning en soberheid. De eerste minuut waan je je aan het begin van een Ambient soundtrack. Totdat een subtiele gitaar en de vocalen van Feiner de stilte doorbreken, zonder de stilte te doorbreken. Ingetogenheid is troef. Opvallend is, dat Steve jansen verantwoordelijk is voor de lyrics. Dit jaar zijn ze in september drie keer live te bewonderen. In Noorwegen, Portugal en in Nederland. Op 11-9 staan ze in het Speelhuis te Helmond. Bijna een jaar later dan oorspronkelijk gepland.

Richard Barbieri – 20190323


Of je nu luistert naar Japan of Porcupine Tree. Altijd is de signatuur van toetsenist Richard Barbieri herkenbaar. Vanwege het atmosferische en filmische karakter. Ondersteunend, maar steeds een stempel drukkend op het geheel. Ook op de platen die hij solo of met Steve Jansen en Mick Karn maakt. Instrumentale muziek waarin hij Ambient, Jazz en Elektro ingenieus met elkaar combineert. Er doet zich niet vaak een gelegenheid voor om hem live aan het werk te zien. De Cacaofabriek in Helmond heeft hem echter weten te strikken voor een eenmalig optreden op het Europese vasteland. Op zijn recente platen werkt hij samen met Lisen Rylander Löve van Midaircondo. Ook vanavond is ze erbij. Ze ondersteunt het klankenpalet van Barbieri via saxofoon en met subtiele, percussieve elementen. Daarnaast stapelt ze Spoken Word en elektronisch vervormde zang met een delay in laagjes op elkaar. De nadruk ligt vanavond op het materiaal van Planets + Persona met nummers als Unholy, New Found Land en Solar Sea. Uiteraard brengt hij werk van Japan. Verrassend genoeg speelt hij The Experience Of Swimming. Afkomstig van de single Gentlemen Take Polaroids. Tussen de nummers door geeft Barbieri kleine inkijkjes in zijn leven als muzikant. Zo heeft hij de originele synthesizer meegenomen waarmee Ghosts is opgenomen. Hoogtepunt van de avond zijn de nummers die hij speelt van (Other) Worlds in a Small Room. Breaking The Silence en Toys illustreren namelijk het treffendst zijn muziek. Laat een beetje muziekkenner deze miniatuurtjes horen en hij weet meteen dat hij naar Richard Barbieri luistert. Na anderhalf uur zit het erop. Als toegift speelt hij nog Idiot Prayer van Porcupine Tree, om vervolgens definitief afscheid te nemen met het vriendelijke verzoek om gemaakte filmpjes niet op YouTube te plaatsen. Memorabel optreden.

Setlist:

  1. Night of the Hunter
  2. Solar Sea
  3. New Found Land
  4. Ghosts
  5. Toys
  6. Hypnotek
  7. The Experience of Swimming
  8. Breaking the Silence
  9. Hybrid
  10. Unholy
  11. Idiot Prayer

Yuka Fujii – Like Planets


David Sylvian doet al jaren waar hij zelf zin in heeft. De laatste tijd lijkt hij zich vooral te focussen op het uitbrengen van experimenteel materiaal of speciale releases in kleine oplagen. Hier en daar draagt hij vocaal bij aan muziek van anderen, wat dan weer leidt tot mooie compilaties zoals A Victim Of Stars. De foto die op die hoes prijkt, is afkomstig van Yuka Fujii. Ten tijde van Japan de vriendin van Mick Karn. Tot ze later voor een amoureuze verhouding met David Sylvian kiest. Gedurende de jaren tachtig is ze zo’n beetje de huisfotograaf van Sylvian. Het artwork rondom zijn releases wordt dan ook regelmatig verrijkt met haar beeldmateriaal. Like Planets vat deze periode treffend samen in beelden. Hier en daar zijn foto’s terug te vinden die herkenning oproepen. Daarnaast is het boek vooral een persoonlijk verslag van hun tijd samen. Ver van de hectiek van het leven van Sylvian als artiest. Juist gefotografeerd op momenten dat hij niet op het podium staat. Treffend legt Fujii de verandering die David doormaakt vast in foto’s. Een wijziging die je ook bemerkt in zijn muziek. De evolutie is duidelijk hoorbaar als je na het beluisteren van Japan’s Tin Drum zijn eerste soloplaten opzet. Brilliant Trees, Gone To Earth en Secrets From The Beehive. Fujii reist uiteraard regelmatig met hem mee en legt diverse indrukken vast. Ook van de omgeving waarin ze op dat moment resideren. Afbeeldingen in stille hotelkamers en desolate landschappen wisselen elkaar af. Dat Yuka Fujii prachtige foto’s kan maken, weten we natuurlijk al wel een tijdje. Dat een verzameling van foto’s ook een mooi verhaal kan vertellen om zowel de muzikant als de mens David Sylvian te duiden, illustreert het bijzondere van dit boek. Like Planets is het eerste deel in een serie van drie. Ik kijk nu al uit naar het vervolg.

Exit North – Book Of Romance and Dust


Steve Jansen brengt sinds het uiteenvallen van Japan met enige regelmaat nieuw materiaal uit. In diverse samenwerkingsverbanden. Elf jaar geleden released hij Slope. Inclusief vocale bijdragen van David Sylvian en Anja Garbarek. Aan de gelimiteerde editie is het prachtige Sow The Salt toegevoegd. Het resultaat van de eerste samenwerking met Thomas Feiner; de Zweedse bariton die je zou kunnen kennen van Anywhen. Deze samenwerking is blijkbaar zo goed bevallen dat de heren elkaar wederom treffen in Exit North. Ulf Jansson en Charles Storm maken het kwartet compleet. Opener Bested Bones zal bij de meeste liefhebbers bekend zijn van de digitale release zes jaar geleden. Het betreft een compositie van Feiner en Janson, die voor Exit North opnieuw is opgenomen. Zonder afbreuk te doen aan de oorspronkelijke broeierigheid, is de compositie iets rijker gearrangeerd. Met de vocalen van Feiner iets meer vooraan in de mix. Daarmee is de toon gezet. Afhaken is geen optie meer. Je wilt vol ongeduld de rest van het album absorberen en je verstoppen in het mooie landschap dat de heren voorschotelen. Een landschap dat wordt aangevuld met de hemelse vocalen van Hedda Älveby en korte interrupties op trompet in Short Of One Dimension. Op het verstilde Losing gaan Anna Byland en Thomas Feiner op indrukwekkende wijze het duel aan. Veelal is de basis van iedere compositie de piano. Jansen krijgt de ruimte om zijn typische percussie en drums eraan toe te voegen. Viool en cello voegen subtiele accenten toe aan het geheel. Met de stem van Feiner als rode draad. Book Of Romance and Dust is van begin tot eind een meesterwerk. Ruim drie kwartier ben je gevangen en wil je niet loslaten. Tot je je door de stilte bewust wordt, dat je aan het einde van de plaat bent aangekomen.

David Sylvian – There’s A Light That Enters Houses


Met de release van de single Do You Know Me Now doorbreekt David Sylvian de trend van de laatste jaren om vooral abstract en avantgardistisch werk uit te brengen. Eindelijk brengt hij weer eens een heus liedje uit met een kop en een staart. Inclusief een melodielijn. Het doet verlangen naar meer. Als zijn platenmaatschappij There’s A Light That Enters Houses With No Other House In Sight aankondigt, wordt meteen duidelijk dat het ingeslagen pad niet wordt gecontinueerd. Sylvian volgt zijn artistieke hart. Bewonderenswaardig. Het levert tenslotte regelmatig veel moois op. De releases van de laatste jaren vergen echter nogal wat van de luisteraar. Op Manafon gebruikt Sylvian dichtkunst als inspiratiebron. Op Uncommon Deities worden vertalingen van Paal Helge Haugen en Nils Christian Moe-Repstad door Sylvian voorgelezen. Deze lijn wordt voortgezet op There’s A Light That Enters Houses With No Other House In Sight. Dit keer wordt de dichter Franz Wright gevraagd om zijn eigen teksten voor te dragen. Zijn stem is donker, breekbaar, monotoon en tegelijkertijd indrukwekkend aanwezig. Muzikaal wordt hij bijgestaan door Cristian Fennesz en John Tilbury. Zij zorgen voor een avantgardistische ambiance die de afbeelding op de hoes treffend in geluid weet te vangen. Een atmosferisch klanktapijt met hier en daar onverwachte en indringende accenten. Een aanrader voor liefhebbers van de al eerder genoemde albums. Persoonlijk ben ik wat minder enthousiast. Poëzie lees ik het liefst zelf. Door een instrumentale mix van de plaat te maken, heb ik alsnog voor de ideale beleving gezorgd. Als ik luister naar de prachtige muziek en tegelijkertijd de teksten van de gedichten lees, hoor ik de stem van Franz Wright in mijn hoofd.