David Sylvian – Manafon


Zijn vorige plaat Blemish wordt omschreven als instrumentale dorheid, met een hoofdrol voor de vocalen. Het is inderdaad geen gemakkelijk album, maar er staan genoeg juweeltjes op die in sommige gevallen hun geheim pas echt prijsgeven op The Blemish Remixes. Je moet er alleen wat extra moeite voor doen om ze te ontdekken. In 2005 neemt David Sylvian met Steve Jansen en Burnt Friedman het schitterende Snow Borne Sorrow op onder de naam Nine Horses. Niet voor niets eindigt dit album op de tweede plaats van mijn jaarlijstje. Ik had gehoopt dat hij de weg die hij met deze band was ingeslagen, door zou trekken naar zijn solo-werk. Dit is helaas niet het geval. Manafon ligt namelijk direct in het verlengde van Blemish en lijkt qua muzikale dorheid die plaat zelfs te overtreffen. Of ik de geheimen van Manafon ga ontdekken, waag ik te betwijfelen. Het probleem van deze plaat is dat Sylvian geen echte keuze heeft durven maken. Ik hoor soms korte, ambient passages die zo van Approaching Silence afkomstig hadden kunnen zijn. Daarnaast hoor ik akoestische arrangementen die zouden passen op Secrets From The Beehive. Ook de bijdrage van Fennesz zorgt voor herkenning. Maar alles bij elkaar mis ik de synthese. Het wordt niet een vanzelfsprekend geheel. Soms bekruipt me het gevoel dat ik naar een hoorspel zit te luisteren, waarbij Sylvian ervoor heeft gekozen om de tekst te zingen. Zijn stem treedt zeer nadrukkelijk op de voorgrond, waardoor je zijn vibrato erg goed hoort. Tot op het irritante af zelfs. Soms zou ik David het liefste uit de mix willen halen, zodat ik in ieder geval nog een mooi instrumentaal nummer overhoud. Al met al is dat geen goed teken.

David Sylvian – Alchemy: An Index Of Possibilities


In 1985 brengt David Sylvian de 12″ Words With The Shaman uit, gevolgd door de video Steel Cathedrals. De muziek van beide releases wordt gebundeld op de cassette Alchemy: An Index Of Possibilities. De tape bevat prachtige instrumentale muziek met Oosterse invloeden op een Ambient tapijtje. Met de hulp van Jon Hassell op trompet en Ryuichi Sakamoto op keyboards weet hij een mooi document samen te stellen dat al gauw een gewild verzamelobject wordt. In 1991 wordt de cassette voor het eerst op Compact Disc uitgebracht. Helaas alleen in Japan. Hierdoor is deze re-issue niet alleen erg duur, maar ook nog eens lastig te verkrijgen. Pas in 2003 is Europa aan de beurt. Dit keer inclusief nummers die tot dan toe alleen op Pop Song zijn terug te vinden. Alhoewel vier jaar later opgenomen, en wellicht iets minder spannend dan het materiaal uit 1985, een welkome aanvulling. The Stigma Of Childhood en A Brief Conversation Ending In Divorce sluiten naadloos aan op het materiaal uit het eerdere tijdperk, waardoor deze release een mooi, nieuw document oplevert. Ik merk dat de muziek op dit album na al die jaren nog steeds niet aan kracht heeft ingeboet, mede dankzij de melodieuze drums van Steve Jansen, het typische gitaargeluid van Robert Fripp en de functionele geluidsfragmenten die Holger Czukay aan het geheel toevoegt. Een ontdekkingsreis door een muzikaal landschap, met steeds weer verrassende wendingen. Alhoewel David Sylvian sindsdien regelmatig albums uitbrengt, waarop hij het ingeslagen pad van de Ambient verder verkent, weet hij het nooit meer zo spannend te maken als op Alchemy.

David Sylvian – Pop Song


Soms beland ik in een gesprek waarbij wordt gediscussieerd over de beste plaat die ooit gemaakt is. Ik kan daar nooit een antwoord op geven. Er is zoveel mooie muziek geproduceerd in de afgelopen jaren, dat het lastig is om te kiezen. Ook op de vraag welke muziek er gedraaid moet worden als de fik erin gaat, moet ik het antwoord schuldig blijven. Die Top 10 is erg aan verandering onderhevig. Als Pop Song van David Sylvian langskomt op mijn iPod, schiet me ineens dat gesprek over de beste plaat weer te binnen. Een aantal keren aandachtig luisterend, realiseer ik me dat dit nummer best wel eens in aanmerking zou kunnen komen. Vooral het feit dat de plaat nog steeds niet gedateerd klinkt, spreekt me aan. Als ik het nummer nu zou laten horen aan iemand die David Sylvian niet kent, dan zou ik hem best wijs kunnen maken dat dit in 2009 is uitgebracht in plaats van 1989. Een hypnotiserende, droge, elektronische beat geeft het koude ritme aan. Terwijl atmosferische keyboards de stilte vullen, duelleren avantgardistische bliepjes uit een gitaar met staccato piano. David Sylvian wisselt een redelijk toegankelijk refrein af met observerende coupletten. Ik denk terug aan het moment dat ik deze single voor het eerst in de platenzaak zie staan. Omdat ik de plaat niet ken en geen tijd heb om er naar te luisteren, besluit ik de digitale schijf niet mee te nemen. Tot op de dag van vandaag heb ik daar spijt van. Een week later is deze namelijk nergens meer te vinden en uiteindelijk wordt Pop Song een gewild collector’s item. Gelukkig heb ik het nummer uiteindelijk zowel op vinyl als digitaal aan mijn verzameling toe kunnen voegen. Digitaal dankzij de verzamelaar Everything And Nothing. Is Pop Song dan de beste plaat ooit? Voor nu even wel. Morgen zal het weer anders zijn.