Sophia – 20201128


2020 wordt het jaar van de minst bezochte concerten ooit. Vanwege COVID-19. Terwijl de tweede golf losbarst, ontstaan de eerste initiatieven van artiesten om vanuit huis op te treden. In eerste instantie zie ik dat niet zo zitten. In mijn beleving kan dat alleen maar tegenvallen. Als Robin Proper-Sheppard van Sophia een optreden aankondigt, besluit ik toch een kaartje te kopen. Normaal gesproken zou hij nu aan het touren zijn. In het verlengde van de release van zijn nieuwste plaat Holding On / Letting Go. In plaats daarvan verzorgt hij nu een online concert vanuit zijn studio in Berlijn. Iets na achten heet Robin ons welkom. Hij geeft aan dat hij geen nummers van het nieuwe album zal spelen. Die moeten eerst rijpen met de band, voordat hij ze in een setting als deze kan brengen. Hij opent met Heartache. Aan het eind valt er een stilte. Robin stelt zich voor dat er nu geapplaudiseerd wordt. Dat maakt het raar. Het moet voor hem ook vreemd zijn. Alleen in een studio. Optreden voor mensen die je niet ziet. Geen dynamiek of interactie tussen performer en publiek. Toch voelt het alsof hij bij je in de huiskamer zit. In mijn geval wordt dat nog extra versterkt, omdat ik vanaf de bank naar de televisie kijk. Robin neemt de tijd om van sommige nummers de achtergrond toe te lichten. Ook dat maakt het speciaal. Dat hij bij Something en Bastards tot zijn eigen ergernis de fout ingaat, past op een of andere vreemde manier eigenlijk best goed bij deze setting. Veel van mijn favorieten worden gespeeld. There Are No Goodbyes. So Slow. Swept Back. The River Song. Helaas geen Woman. Na bijna twee uur neemt hij afscheid met I Left You. Twee uren die voorbij gevlogen zijn. Voor herhaling vatbaar. Ook al kan de setting van een online optreden niet tippen aan het echte werk.

Setlist:

  1. Heartache
  2. Swept Back
  3. The Death Of a Salesman
  4. If Only
  5. Ship In The Sand
  6. Birds
  7. I’d Rather
  8. Are You Happy Now
  9. So Slow
  10. Lost
  11. Baby, Hold On
  12. Something
  13. Bastards
  14. The River Song
  15. If a Change Is Gonna Come
  16. There Are No Goodbyes
  17. Another Trauma
  18. I Left You

Julien Baker – Turn Out The Lights


Vier jaar geleden brengt Julien Baker uit Memphis haar eerste plaat uit. Het zijn allemaal nummers die ze niet geschikt vindt voor de band Forrister, waar ze op dat moment nog deel van uitmaakt. Daarvoor zijn de liedjes te persoonlijk en te intiem. Handelend over de strijd die ze voert tegen haar demonen. Met bescheiden middelen gemaakt en in eerste instantie gepubliceerd via Bandcamp. Als het label Matador haar oppakt, gaat het vervolgens snel. Een uitgebreide wereldtournee volgt. Voor opvolger Turn Out The Lights krijgt ze meer tijd en ruimte. En dat hoor je. Waar ze op haar debuut alles in haar eentje doet, schakelt ze dit keer hulptroepen in. Cameron Boucher speelt sporadisch klarinet en saxofoon en Camille Faulkner is verantwoordelijk voor de subtiele toevoeging van strijkers. Aangevuld met een magistrale productie, klinkt de plaat hierdoor volwassener en meer gerijpt dan haar debuut. Zonder het kenmerkende van Sprained Ankle te verliezen. Ze weet zowel muzikaal als tekstueel nog steeds de gevoelige snaar te raken. Dit keer door meer achter de piano plaats te nemen. Samen met het subtiele gitaarspel zorgt het voor extra dynamiek. De combinatie van beide instrumenten in Shadowboxing illustreert dat treffend. Het titelnummer werkt zelfs toe naar een voorzichtig gemetselde gitaarmuur onder haar indrukwekkende stem. Het blijft fascinerend om haar te horen zingen over al het zieleleed dat haar bezighoudt, zonder dat het pathetisch of clichématig wordt. In de prachtige afsluiter Claws In Your Back laat ze horen dat er ook hoop is. Dat ze kan gaan houden van de demonen waar ze tegen vecht. De piano heeft een hoofdrol. De krachtige vocale uithalen aan het eind, gaan vervolgens door merg en been. Turn Out The Lights weet de impact van het debuut te overtreffen. En dat is bewonderenswaardig te noemen.

Frank Vander linden – Nachtwerk


Om een of andere reden is de grens tussen België en Nederland nog steeds een enorme barrière voor muzikanten. Vooral als het gaat om hen die in het Nederlands zingen. Noordkaap en Gorki trekken volle zalen in België, maar breken nooit echt door in Nederland. Idem geldt voor De Mens. De band speelt op Rock Werchter en op Marktrock te Leuven voor duizenden mensen. Tevens de plekken waar wij hen in het verleden Live zien. In Nederland zien we ze als voorprogramma van Tröckener Kecks. In de kleine zaal van 013. Alhoewel ik De Mens een warm hart toedraag, vervaagt de interesse enigszins na de release van Blond. Als ik verneem dat zanger Frank Vander linden een soloplaat heeft uitgebracht, doet me dat in eerste instantie niet direct naar de platenzaak rennen. Totdat ik hem Live op de Belgische televisie het nummer Ik Dacht Aan Een Vrouw zie vertolken. Slechts gewapend met een akoestische gitaar. Zeer indrukwekkend. Anders dan ik van hem gewend ben. Het nummer blijkt afkomstig van zijn tweede album als solist. Nachtwerk. Een plaat waarop Frank zijn echtscheiding verwerkt. Zonder pathetisch of zwartgallig te worden. Hij haalt herinneringen op en vraagt zich af waarom het fout is gegaan. Gezegend Met Geluk, Trotse Pijn en Gebrek Aan Jou zijn pareltjes die uitblinken in eenvoud. Akoestische gitaar en piano vormen de belangrijkste ingrediënten. Hier en daar opgefleurd met subtiele soundscapes. Alles in dienst van de stem en de teksten van Vander linden, die als poëtische miniatuurtjes worden voorgedragen. Vanaf de eerste luisterbeurt ben ik verliefd op het album. De melodieën en de teksten nestelen zich in mijn hoofd; de zomer zindert, maar het huis staat in de kou. Vooralsnog alleen Live in België te bewonderen.

Chantal Acda – You Live Inside My Heart


Chantal Acda ontdek ik als zij samen met Adam Wiltzie onder de naam Sleepingdog het mooie With Our Heads In The Clouds uitbrengt. Niet veel later zal ik ze ook zien optreden in het Cultuurcentrum te Mechelen. Sinds die tijd blijf ik haar met meer dan gemiddelde interesse volgen. Zo ontdek ik het uitstapje Nu Nog Even Niet. Een jaar voor de release van haar eerste solo-album. Latere platen The Sparkle In Our Flaws en Bounce Back eindigen hoog in mijn eindejaarslijstjes. Bounce Back benoem ik al vroeg in het jaar zelfs tot de mooiste release van 2017. Eind vorige maand neemt ze een 2 Meter Sessie op. Toegankelijk voor publiek. Helaas kan ik daar niet bij zijn, maar de opnames staan gelukkig sinds gisteren online. Terwijl ik haar website aan het bekijken ben, kom ik er ineens achter dat ik de release van een nieuwe single gemist heb. You Live Inside My Heart. Het is ten tijde van Let Your Hands Be My Guide opgenomen. Samen met Nils Frahm, Shahzad Ismaily en Gyda Valtysdottir. Toen niet uitgebracht. In het interview met Jan Douwe Kroeske geeft ze aan dat Arms Up High voor haar een heel belangrijk nummer is. Ze schrijft het tijdens het sterfbed van haar vader. You Live Inside My Heart klinkt bijna als het onvermijdelijke vervolg daarop. Wellicht de reden dat het nooit op de plaat terecht is gekomen. Bijna Ambient openend en eindigend. Dankzij de pianoklanken van Nils Frahm. Ertussenin zwelt het volume langzaam aan. Ondertussen zingt Chantal Acda bijna hypnotiserend slechts de titel van het nummer. Om de luisteraar vervolgens in stilte achter te laten. De stilte die haar continu inspireert tot het schrijven van nieuwe liedjes. You Live Inside My Heart is in al haar eenvoud een prachtige compositie.

Tamino – Tamino


Als ik de platenzaak binnenloop, weet hij meteen mijn aandacht te trekken. Enigszins somber kijkt hij me vanaf de hoes aan. Met een mysterieuze blik. Tamino. Afkomstig uit Antwerpen. Zoon van een Egyptische vader en een Belgische moeder. Als ik aan de platenboer vraag wat voor een muziek hij maakt, krijg ik te horen dat onze zuiderburen het al hebben over de Belgische Jeff Buckley. Om de lat maar meteen hoog te leggen. Zonder te beluisteren, neem ik de EP mee naar huis. Via Google kom ik erachter dat Tamino deze zomer op zowel Werchter als Pukkelpop heeft gespeeld. Bovendien heeft hij dit jaar De Nieuwe Lichting van Studio Brussel gewonnen. Langzaam zoekt de naald in het vinyl zijn weg naar het eerste nummer. Habibi. Eerder ook uitgebracht als single. Een kaal arrangement met gitaren biedt de perfecte basis voor de melancholische vocalen van Tamino. Immer melodieus klinkend. In het refrein aangevuld met piano. Het mooiste wordt bewaard voor het einde. In eerste instantie lijkt het alsof er wordt toegewerkt naar een hoogtepunt, maar ineens is daar wederom de stilte. Om de ruimte te geven aan de prachtige kopstem van Tamino. Deze intimiteit krijgt een ultiem vervolg in het prachtige Indigo Nights. Het doet denken aan de subtiliteit van Lyenn. Op sommige momenten lijkt zelfs de geest van Leonard Cohen rond te waren. Vanwege de donkere stem. Cigar is qua arrangement het rijkste nummer, dankzij toevoegingen van drumpartijen, vibrafoon en blazers. Zorgend voor extra spanning. Terwijl ik de jongeman op de hoes nog eens aankijk, krast de naald in stilte naar het einde toe. Een paar seconden zit ik roerloos in de kamer. Onder de indruk. Vervolgens draai ik resoluut de plaat om. Langzaam zoekt de naald opnieuw zijn weg naar het eerste nummer.