Jóhann Jóhannsson – Retrospective I


Jóhann Jóhannson groeit in de loop van vijftien jaar uit tot een fenomeen binnen het genre van de moderne klassieke muziek. Tegelijkertijd wordt hij een veelgevraagd componist voor het leveren van soundtracks, omdat hij op unieke wijze klassieke elementen weet te combineren met elektronika. Schijnbare tegenstellingen die dankzij zijn synthese uitgroeien tot een imponerend geheel. Gevuld met emotie en melancholie. Zijn overlijden vorig jaar slaat in als een bom, met als resultaat hernieuwde belangstelling voor zijn oeuvre. Veel van zijn eerste platen zijn al jaren moeilijk te verkrijgen of worden tegen woekerprijzen te koop aangeboden. Na de re-issue van zijn debuut Englabörn brengt Deutsche Grammophon nu een eerste retrosepectief uit. De box opent met het prachtige Virðulegu Forsetar. Een blauwdruk van zijn werk. Tuba, hoorn en trompet op een fundament van zware elektronische soundscapes. Minimaal en euforisch tegelijkertijd. Op Copenhagen Dreams wordt de basis vooral gelegd door pianoklanken, aangevuld met elektronika en strijkers. Je als luisteraar transformerend naar een nietig individu dat het drukke stadsleven vanaf een afstand observeert. Op And In The Endless Pause There Came The Sound Of Bees werkt Jóhannsson samen met Dustin O’Halloran en het Budapest Art Ochestra. Vooral de vocalen en cello op het wonderschone Escape illustreren treffend het wezen van zijn muziek. Genoeg materiaal dus om van te genieten. Naast The Miner’s Hymns, Free The Mind en Dis bevat de box ook nog de nooit eerder uitgebrachte soundtrack van White Black Boy. Daarmee is Retrospective I een indrukwekkend en vooral waardig eerbetoon aan Jóhann Jóhannsson geworden.

Fall On Your Sword – Another Earth


Wat als er een tweede aarde zou zijn. Een planeet waar een kopie van jezelf rondloopt, die daar een eigen leven leidt. Wellicht eenzelfde leven. In een paralelle wereld. Dat is heel kort samengevat de plot van de film Another Earth. Houd je niet van abrupte, open eindes? Dan zeker geen film om te gaan bekijken. Ben je daar wel dol op? Check dan vooral niet Wikipedia. Daar wordt het hele verhaal al weggegeven. Denk overigens niet dat het hier om een film gaat in het genre van de Science Fiction. De setting lijkt wellicht zo, maar het verhaal zelf is vooral gericht op het leven van Rhoda, die in haar tienerjaren verantwoordelijk is voor de dood van het gezin van John Burroughs. Een ongeluk met de auto, op het moment dat zij voor het eerst het duplicaat van de aarde aan de hemel ziet verschijnen. Verwacht ook geen spectaculaire effecten. Wat is er dan wel te zien. Een prachtig geschoten film. Spannend door de beklemmendheid. Rhoda besluit namelijk John Burroughs incognito op te gaan zoeken, na vier jaar in de gevangenis te hebben gezeten. De heerlijke soundtrack van de Amerikaanse band Fall On Your Sword, maakt het schouwspel compleet. De muziek is namelijk net zo mooi, spannend en dreigend als de film zelf. Veelal klinkend richting Elektro en Ambient, waarbij ook elementen uit de klassieke muziek worden geïntegreerd. De combinatie van beiden zorgt voor een mooie ervaring. Op het moment dat het einde van de film je enigszins flabbergasted achterlaat, word je gegrepen door de klanken van Fall On Your Sword. De aftiteling en de muziek leiden in eerste instantie nog af, maar daarna kan het nadenken beginnen en kun je je eigen interpretaties en conclusies loslaten op de film die je zojuist gezien hebt.

The Fifth Element


Ik heb niks met Bruce Willis. Een van zijn films kan ik echter zeer waarderen. The Fifth Element. Ondertussen al vele malen bekeken. Een film die zowel aspecten van Science Fiction, Actie als Humor in zich heeft en daar ook nog een soort van religieus motief in vermengt. Daterend uit 1997. Geregisseerd door Luc Besson. Tevens met hoofdrollen voor Milla Jovovich, Gary Oldman, Chris Tucker en Ian Holm. Ook Tricky heeft een bijrol in de film. De plot is redelijk eenvoudig. Het draait om de strijd tussen goed en kwaad. Degene die het vijfde element in handen krijgt, is de winnaar. De film is een lust voor het oog. Niet alleen dankzij de speciale effecten, maar tevens vanwege Jean-Paul Gaultier’s futuristische aankleding van de diverse acteurs. Naast de film is ook de soundtrack een aanrader. Vrijwel in zijn geheel gecomponeerd door Éric Serra, die zich liet inspireren door de Noord-Afrikaanse Rai. Helaas staat Alech Taadi van de Algerijnse zanger Khaled niet op de soundtrack, maar dat nummer is op Khaled’s album N’ssi N’ssi terug te vinden. Vooral het door de diva Plavalaguna gezongen lied valt op. Bestaande uit twee delen, die letterlijk Klassiek en Pop aan elkaar knopen. Het eerste stuk komt uit de opera Lucia di Lammermoor en wordt gezongen door de sopraan Inva Mula. Het tweede stuk gaat over in futuristische Elektro, waarbij het bereik van de sopraan in de studio is opgerekt tot vier octaven. Ook het thema van de film is zeer de moeite waard. Little Light Of Love. Hier en daar refererend aan Peter Gabriel, maar toch echt gecomponeerd door RXRA. Oftewel Éric Serra. Met een verslavend refrein en dito gitaarloopje aan het eind. Een track die perfect past bij de aftiteling van de film. The Fifth Element is daardoor met recht een Kluistertip te noemen.

Q Lazzarus – Goodbye Horses


Bijna iedereen kent Goodbye Horses van Q Lazzarus. Is het niet bewust dan wel onbewust. De titel zegt wellicht menigeen nog niets. Het nummer is namelijk vooral bekend geworden dankzij de film The Silence Of The Lambs. Deze muziek klinkt op de achtergrond als Buffalo Bill al dansend voor de camera de vraag stelt of hij zichzelf zou nemen. Ook onder de gamers kan het een belletje doen rinkelen. Zowel in Grand Theft Auto IV als in Skate III komt de track voorbij. In de loop der jaren is Goodbye Horses al heel wat keren in een ander jasje gestoken door collega’s. Psyche, Fat Phaze en Tone Of Arc zijn slechts enkelen van de velen die zich aan het nummer hebben gewaagd. Dat de compositie nog steeds tot de verbeelding spreekt, blijkt wel uit het feit dat Unwoman, The Wingard Manor en The Delta Mirror allemaal een eigen versie hebben uitgebracht. Ook Kele Okereke, de zanger van Bloc Party, brengt vijf jaar geleden op The Hunter een mooi eerbetoon aan deze compositie van William Garvey. Alle uitvoerenden blijven dicht bij het origineel. Zelfs Unwoman blijft met haar klassieke arrangement dicht bij de kern. Terecht. Steeds als je een andere interpretatie hoort, krijg je namelijk de neiging om de oorspronkelijke versie op te zetten. Hoe mooi de cover ook is. Het door William Garvey geschreven origineel is precies goed. Alhoewel hij er zelf voor kiest om vijf jaar later ten behoeve van de film een iets langere uitvoering op te leveren. Hier en daar zelfs licht gewijzigd als het om de eindmix gaat. Deze versie wordt uiteindelijk het bekendst. Door de subtiele balans tussen Pop en Electro en de kunst van het weglaten. In combinatie met de donkere vocalen van de zangeres wordt het thema van de film op een treffende manier vormgegeven.

Nils Frahm – Victoria


Dat Nils Frahm de muziek levert voor een soundtrack is niet verrassend te noemen. Zijn intieme pianomuziek in combinatie met subtiele elektro is bijzonder geschikt om beelden van een extra laag te voorzien. Toch duurt het tot dit jaar voordat hij zich waagt aan het componeren van muziek speciaal voor een film. Het betreft Victoria. Een film die in een take geschoten is en een nacht uit het leven van de gelijknamige jongedame beschrijft. Een nacht waarin feesten met nieuwe vrienden uiteindelijk leidt tot een bankoverval. Regisseur Sebastian Schipper benadert de pianist met het verzoek om via muziek stilte te creëren. Een opdracht die je wel aan Nils Frahm over kunt laten, aangezien hij eerder al verantwoordelijk is voor releases als Solo en Felt. Albums waarop hij voor het eerst de stilte definieert. Voor de soundtrack van Victoria breidt Frahm het instrumentarium iets uit. Anne Müller, met wie hij eerder ook al samenwerkt op 7Fingers, levert een bijdrage op cello. Daarnaast is Viktor Orri Árnason verantwoordelijk voor de violen en draagt Erik Skodvin van Deaf Centre subtiel bij op gitaar. Frahm verzorgt al het toetsenwerk, waarbij hij zich niet alleen beperkt tot piano. Met soundscapes en harmonium draagt hij extra bij aan het creëren van spanning en stilte. Vooral de klanken van In The Parking Garage zorgen ervoor dat je je bijna waant in een donkere parkeergarage. In Our Own Roof krijgt hij het wederom voor elkaar om met een enkele aanslag op de piano een heel verhaal te vertellen. Dit keer aangevuld met subtiele strijkers. Ook zonder de film gezien te hebben, kan dit album prima op zichzelf staan. Toch maakt de muziek je tegelijkertijd nieuwsgierig naar de nachtelijke belevenissen van Victoria.