Jean-Michel Jarre – Amazônia


Velen zullen bij Jean-Michel Jarre meteen denken aan de gemakkelijk in het gehoor liggende elektronische muziek, waarmee hij vaak hoog in de hitlijsten weet te belanden. Daarmee doe je hem tekort. Los van het feit dat de singles niet altijd representatief zijn voor zijn platen, bevat de carrière van Jarre ook momenten dat hij juist het experiment opzoekt. In 1984 verrast hij vriend en vijand met Zoolook. Een album met elektronisch bewerkte samples van menselijke stemmen uit meer dan twintig talen. In 1990 experimenteert hij op Waiting For Cousteau voor het eerst op overtuigende wijze met Ambient. En nu is er Amazônia. De soundtrack bij de expositie van filmmaker en fotograaf Sebastião Salgado, die zes jaar lang door het Amazonegebied in Brazilië reisde. Met als doel om zowel het bos, de rivieren, de bergen als de mensen die er wonen vast te leggen. Het resultaat bestaat uit meer dan 200 foto’s en overige media. Van muziek voorzien door Jarre. Ter plekke gemaakte field recordings vormen de basis, waardoor je je gedurende de gehele luistertrip in het tropisch regenwoud waant. Bewerkte samples van de stemmen en de zang van lokale bewoners, maken het plaatje compleet. Jarre voegt er subtiele beats en soms spookachtige melodielijnen en sequences aan toe, waardoor hij onmiskenbaar zijn stempel op het eindresultaat weet te drukken en tegelijkertijd die typische sfeer van het tropisch regenwoud weet vast te leggen. Amazônia bestaat uit negen delen, die zich het beste als een geheel laten beluisteren. Jean-Michel Jarre bewijst met dit album opnieuw dat hij op zijn best is als hij buiten zijn comfortzone treedt. Voor de liefhebbers bevat de fysieke release tevens een code waarmee je de plaat in Binaural Sound en als 5.1 mix kunt downloaden.

Kraftwerk – Remixes


Kraftwerk is tegenwoordig vooral bezig met het opnieuw uitbrengen van bestaand werk. In allerlei formaten. Soms leidt dat nog wel tot aangename verrassingen. Zoals de release van Der Katalog 3D. Een mooi aandenken voor iedereen die de afgelopen jaren een van hun concerten heeft bijgewoond. Een paar dagen geleden word ik getipt over een nieuw album van Kraftwerk op Spotify. Nou ja, nieuw. Het blijkt om een verzameling van remixes te gaan, die eerder al verschenen op diverse singles. Ook de versies van het nooit op een regulier album uitgebrachte Expo 2000 hebben er een plek op gevonden. Een handige verzamelaar dus voor degenen die de releases van al die singles gemist hebben. We moeten nog wel even wachten op een fysiek exemplaar. De plaat is op dit moment alleen via de digitale platforms te beluisteren. Een compositie in het bijzonder valt op. Non Stop. Een nog niet eerder uitgebrachte remix van Musique Non Stop. Oorspronkelijk afkomstig van het album Electric Cafe uit 1986. De reden voor het aanpassen van de titel zal vooral te maken hebben met het feit dat de compositie grondig verbouwd is. De melodielijn is in zijn geheel aangepast. Slechts de repeterende vocoder en de digitale percussie doen herinneren aan het origineel. Door de vertraging van het tempo wordt er een extra element van melancholie aan Non Stop toegevoegd. De gedigitaliseerde koortjes in de melodie dragen daar zeker aan bij. Het is een eerste teken van leven sinds het overlijden van Florian Schneider. Wellicht een verlaat eerbetoon aan hem? Hopelijk is het een opmaat naar nieuw werk.

Kraftwerk – 20190601


Als ik erachter kom dat de tune van het radioprogramma Spleen afkomstig is van Die Roboter, is mijn definitieve interesse voor Kraftwerk gewekt. Vervolgens zie ik ze voor het eerst live op Rock Werchter. Dit jaar sluiten ze de zaterdag van Best Kept Secret af. Vooraf leidt dat tot enige scepsis. De Duitsers zijn al een hele tijd geen groot bewaard geheim meer. Meer een instituut. Bovendien treden ze de afgelopen jaren al regelmatig in ons land op. Enige unieke aan dit optreden, is het feit dat het de eerste keer gaat worden dat ze hun 3D-variant op een festival brengen. Toch werkt het. Het strand staat afgeladen vol met mensen. Het uitzicht op een mensenmassa met speciaal voor dit evenement uitgereikte brilletjes, doet futuristisch aan. Precies waar Kraftwerk groot mee is geworden. Vanaf het begin zijn de visuals prima in orde. Zoals we ze kennen van eerdere shows. Vooral tijdens Spacelab is het 3D-effect opzienbarend. Inclusief een UFO in de vorm van het evoluon. Landend op het strand van de Beekse Bergen. De muziek klinkt tijdloos. Het geluid is fenomenaal. Perfect uitgebalanceerd. De sequences pulseren prachtig en de bassen beroeren op een plezierige manier je onderbuik. Magisch wordt het echter niet. Er is geen enkele verrassing te herkennen in de setlist. Wat zou het mooi zijn geweest als ze eens wat variatie hadden aangebracht door bijvoorbeeld Europa Endlos of Schaufensterpuppen toe te voegen. Of door gewoon alles eens in het Duits te vertolken. Daarnaast is Ralf Hütter vanavond niet al te goed bij stem. Het drukt niet een te grote stempel, omdat de muziek veelal instrumentaal is en er een grote rol is weggelegd voor de vocoder. Gelukkig weet de band muzikaal subtiel te verrassen. Daarmee aantonend dat hun statische aanwezigheid achter de keyboards toch nog iets toevoegt. Indrukwekkend? Ja. Grensverleggend? Nee. Niet meer.

Setlist:

  1. Numbers
  2. Computer World
  3. It’s More Fun To Compute
  4. Home Computer
  5. Computer Love
  6. The Man Machine
  7. Spacelab
  8. The Model
  9. Autobahn
  10. Geiger Counter
  11. Radioactivity
  12. Tour de France
  13. Trans-Europe Express
  14. The Robots
  15. Boing Boom Tschak
  16. Musique Non Stop

Johannes Schmoelling – 20181110


Johannes Schmoelling vervangt in 1979 Peter Baumann bij Tangerine Dream. Het begin van een nieuw tijdperk voor de Duitse synthesizerspecialisten, waarin ze evolueren van een improviserende band naar een componerende band. Mede dankzij de klassiek geschoolde Schmoelling, die meer melodielijnen introduceert. Na zijn vertrek uit Tangerine Dream brengt hij met enige regelmaat solowerk uit. Vandaag treedt hij op in Oirschot. Samen met Robert Waters. Het lijkt alsof dit dorp voor een paar uur het centrum van Europa is. Afgaande op de gesprekken om me heen, is er een internationaal gezelschap op het concert afgekomen. Uit nostalgische overwegingen heb ook ik een kaartje gekocht. Niet goed wetend wat te verwachten. Vanaf het begin maakt Johannes Schmoelling dat duidelijk. Hij neemt ons mee op een elektronische luistertrip die doet denken aan de hoogtijdagen van Tangerine Dream. Door de nadruk op zijn eigen werk te leggen. Het illustreert hoe belangrijk hij voor deze band is geweest. Hij kondigt zelf het thema van deze avond aan. Zeit. Als je je ogen dichtdoet, lijkt het alsof je dertig jaar terugreist naar een zaal waar hij samen met Chris Franke en Edgar Froese nummers van zichzelf speelt. Als blijk van waardering voor zijn oude kameraden speelt hij Going West, Streethawk en White Eagle. Na de pauze wordt deze lijn doorgezet. Opvallend is dat hij nog steeds het duel tussen melodie en sequencers treffend vormgeeft. Kwalitatief steeds van hoog niveau. Vergezeld van mooie beelden. De reguliere set wordt afgesloten met het prachtige Time and Tide. Tijdens de toegift trapt hij af met het eerste deel van Tangram. Het leidt tot een ovationeel applaus. Vervolgens zet hij zijn recente solowerk nog even in de schijnwerpers en bedankt hij via slides zijn oude kameraden en iedereen die heeft bijgedragen aan deze avond. Inclusief het publiek. Een concert dat alle verwachtingen overtreft.

Setlist:

  1. Zeit
  2. Going West
  3. Streethawk
  4. Electrified Bach
  5. Kneeplay No.9
  6. The Anteater
  7. Monochrome
  8. White Eagle
  9. Stigma
  10. Splendid Isolation
  11. Crying Elephant
  12. Matjora Is Still Alive
  13. Drop Anchor In Present Time
  14. Morning Walk
  15. Zero Gravity
  16. Time and Tide
  17. Tangram [Part 1]
  18. Amitié
  19. Day Without

Edgar Froese – Solo 1974-1983


Edgar Froese is als pionier in het genre van de elektronische muziek vooral bekend vanwege zijn werk met Tangerine Dream. In de hoogtijdagen van de band brengt hij ook regelmatig materiaal onder zijn eigen naam uit. Een selectie hiervan wordt bij de intrede van de Compact Disc al eens opnieuw uitgebracht. Al snel slecht verkrijgbaar. Daarom wil Froese zijn platen begin deze eeuw graag opnieuw releasen als digitale remaster. Helaas beschikt niet hij, maar Virgin over de rechten. Daardoor is hij genoodzaakt om zijn eigen werk van een herinterpretatie te voorzien. Het leidt tot nieuw opgenomen versies en het bewerken van zijn eigen oeuvre. Het resultaat is veelal bedroevend. Absolute dieptepunt is het desastreus inkorten van Pinnacles en het opnieuw inspelen van onderdelen van Epsilon In Malaysian Pale. In 2012 besluit Virgin alsnog om het materiaal van Froese opnieuw uit te brengen en digitaal te remasteren. Dit keer leidt het tot een release die geen afbreuk doet aan de originelen. Daarmee is Solo 1974-1983 de ultieme verzamelaar van Edgar Froese’s werk. Ook omdat Golgatha and The Circle Closes nu eindelijk in de oorspronkelijke versie digitaal verkrijgbaar is. Deze compositie paste tot nu toe namelijk niet op een enkele schijf; want afkomstig van de dubbelaar Ages. Ook de aangepaste nummers van de eerdere compilatie Solo 1974-1979 maken onderdeel uit van deze box. Het enige gemis, is het ontbreken van Macula Transfer uit 1976. De verklaring hiervoor is simpel. Deze plaat brengt hij niet uit bij Virgin, maar bij Brain. Voor de rest is het louter genieten, voor iedere liefhebber van elektronische muziek uit de begintijd van deze muziekstroming.