Stop maar met dat eindeloze wachten op de nieuwe plaat van Van Halen. Deze is zojuist uitgebracht door Chickenfoot. Kan die band tippen aan Van Halen? Geen enkel probleem. Laat dat maar aan Sammy Hagar, Joe Satriani, Chad Smith en Michael Anthony over. Sammy Hagar was tenslotte niet voor niets van 1985 tot 1996 en van 2003 tot 2005 de zanger van Van Halen. En verzorgde Michael Anthony niet van 1974 tot 2007 de baspartijen in die band? We doen Chickenfoot tekort als we ze slechts zien als een vervolg op Van Halen. Ze zijn veel meer dan dat. Zo is het een verademing om te horen hoe ondersteunend Joe Satriani kan zijn, nu hij in een band speelt waarin hij niet de hoofdrol heeft. Tegelijkertijd krijgt hij uiteraard de ruimte om zijn virtuositeit te laten horen. Ook is het heerlijk om de drummer van de Red Hot Chili Peppers zijn kunsten te horen vertonen in een andere setting dan we van hem gewend zijn. Door de herkenbare, schurende zang van Sammy Hagar klinkt het wellicht bij eerste beluistering wel typisch als Van Halen, maar in combinatie met het vakmanschap van Joe Satriani, de beukende drums van Chad Smith en de pompende bassen van Michael Anthony, tilt de band zich naar een hoger niveau. En zo te horen hebben ze er erg veel zin in. Het plezier spettert er vanaf. En dat maakt waarschijnlijk het grote verschil. Natuurlijk hoor je de invloeden van Led Zeppelin terug. Maar geldt dat niet voor iedere wat steviger klinkende band? Ook is het niet zo dat we hier naar een gigantisch vernieuwende schijf zitten te luisteren. Wat maakt het uit. Deze oudjes zetten op dit album een masterclass van jewelste neer, waar menigeen nog wel even van onder de indruk zal zijn.
