Elegies To Lessons learn wordt hun donkere plaat genoemd. De vervolmaking van de sound die ze introduceren op Progress Reform. Opvolger He Who Saw The Deep is de toverbal met meerdere laagjes, waardoor de liedjes iets gemakkelijker in het gehoor lijken te liggen. The Shallows zal herinnerd worden als het album waar iLiKETRAiNS de elektronika introduceert. De stem van bariton David Martin geeft opnieuw extra karakter aan de nummers. Toch zingt hij meer relaxed dan we van hem gewend zijn. Opener Beacons is een treffende illustratie van de nieuwe stap die is gezet. In Mnemosyne wordt de elektronika wat naar de achtergrond gedrukt ten faveure van dragende keyboards en subtiel gitaarwerk. De titelsong zet de vocalen van Martin prominenter in de mix. Continu valt de ogenschijnlijke toegankelijkheid en de compactheid van de composities op. Gezamenlijk een eenheid vormend, maar toch steeds onderscheidend. Water-Sand laat nog eens duidelijk horen waar deze band vandaan komt, qua muzikale stijl. Zonder in herhaling te vallen. Zelfs vleugjes Post-Rock zijn terug te vinden. Luister maar eens naar het einde van Reykjavik. Ook hier voorzien van de nieuwe aanpak. Met gitaren, maar lekker ontspannen. Niet alle fans houden ervan als hun band een andere weg inslaat. De evolutie van iLiKETRAiNS tot nu toe dwingt respect af. Ook op The Shallows zul je geen hitsingles terugvinden. Het materiaal blijft een bepaalde eigenzinnigheid vertonen. Als je bij iedere release jezelf opnieuw uit kunt vinden zonder je authenticiteit geweld aan te doen, dan bewijs je als band dat er nog altijd toekomst voor je is. De muziek van iLiKETRAiNS is niet bedoeld voor het grote publiek. Met deze plaat zou de interesse best eens toe kunnen gaan nemen.
