In mijn timeline lees ik een bericht dat Luc de Vos is overleden. Ik schrik me rot. Eerst hoop ik nog dat het een hoax is. Een soort van misplaatste grap. Als vervolgens De Morgen het ook bevestigt, lijkt het echt waar te zijn. Luc de Vos is niet meer. Vreemd om in de verleden tijd over hem te moeten gaan spreken. Hij was nog zo jong. En er was nog een zee van tijd. Om hemzelf te citeren. Luc de Vos. Schrijver. Columnist. Vooral maker van mooie liedjes. Bij Gorki. Maar ook solo. Vier jaar geleden zien we hem optreden in de kleine zaal van De Effenaar. Een heerlijk intiem concert. Hij leest voor uit eigen werk en speelt de plaat die hij ter ere van Willem Elsschot heeft uitgebracht. Uiteraard ook aandacht voor liedjes van Gorki. De band waarmee hij wereldberoemd wordt in België. Ook in het zuiden van Nederland weten ze heel wat potten te breken. Later wordt Gorki zelfs boven de rivieren wat bekender. In Noorderligt zien we ze voor het eerst. In het voorprogramma van Tröckener Kecks. Daarna bij De Pul in Uden, op Marktrock en uiteindelijk zien we ze ook nog op Rock Werchter. Ik herinner me nog hoe trots Luc daarover sprak. Begin dit jaar zien we hem optreden in Arendonk. Tijdens de tour om het 25-jarig bestaan van de band te vieren. Kenmerkend zijn de tragikomische en gevoelige stijl waarmee hij de nummers immer aan elkaar praat. Gelukkig laat hij ons heel veel moois na. Mia is zo’n beetje de Bohemian Rhapsody van België, als het om lijstjes gaat. Voor mij zijn Ik Ben Aanwezig en Eindelijk Vakantie de sleutelplaten van Gorki. Op dat laatste album staat het prachtige We Zijn Zo Jong. In de show van je leven. Is er een zee van tijd. Helaas niet meer voor Luc de Vos. Bedankt voor de mooie muziek. Niemand gaat verloren.
