Eerder was ik niet al te positief over David Sylvian’s Manafon. Alhoewel het hier een van mijn favoriete artiesten betreft, mis ik in zijn laatste releases de liedjes. Vooral het experiment overheerst. Zijn uitstapje met Nine Horses was dan ook een verademing. Nu is er het ‘nieuwe’ album Died In The Wool. Het gaat hier om een gedeeltelijke herinterpretatie van Manafon. Op zich een leuk idee, maar dit kunstje haalde hij eerder al eens uit met Blemish. Samen met zijn nieuwe muzikale partner Dai Fujikura, waarmee hij eerder ook al samenwerkt op Sleepwalkers, herbewerkt Sylvian op Died In The Wool zes muziekstukken. De tracks zijn dit keer voorzien van iets meer body, waardoor ze wat aangenamer worden. Jan Bang heeft daar een groot aandeel in. Daarnaast bevat de plaat zes nieuwe composities. En juist in die stukken gloort de hoop aan de horizon. I Should Not Dare klinkt daadwerkelijk als een liedje, waar zelfs weer eens de akoestische gitaar ter hand wordt genomen. Hetzelfde geldt voor Certain Slant Of Light. Subtiele aanslagen op piano en samples van Arve Henriksen op trompet geven de compositie kleur. Al met al blijft het moeilijke kost. De Limited Edition van Died In The Wool bevat een instrumentaal muziekstuk van bijna twintig minuten. Gecomponeerd en geïmproviseerd door Sylvian en Fujikura. Dankzij When We Return You Won’t Recognise Us, krijgt deze release toch het voordeel van de twijfel. Als het om Ambient gaat, is David Sylvian namelijk een uniek fenomeen. Dan mag het zo experimenteel mogelijk worden aangepakt. Dat was eerder de belangrijkste kritiek op Manafon. Laat de zang maar weg. Dan blijft er tenminste een mooi Ambient album over. Ondertussen blijft het nog steeds wachten op de echte opvolger van Dead Bees On A Cake.
