In oktober van het vorig jaar valt de videoclip van The Girl In Armour op. Een lied over een vrouw die een symbolisch harnas aantrekt om toekomstig hartzeer te voorkomen. Het is de eerste single van het Belgische The Me In You. Op dat moment leggen ze de laatste hand aan hun eerste volwaardige album. Forgotten Clothes is ondertussen sinds begin februari verkrijgbaar. Een plaat waarop dit vijftal melancholie omzet in aanstekelijke melodieën. Klanken die je weg doen dromen tijdens een zwoele zomeravond. Fragiele muziek met hier en daar subtiele elektronika. Kleinkunst met een grote letter K. Het is allemaal van toepassing op dit debuut. Als je voor het eerst de schijf uit het doosje haalt, komt op de inlay een typerende tekst tevoorschijn. We speak in a minor key. Waarom zou je het anders omschrijven, als de band het al voor je heeft gedaan. Daarmee is niet gezegd dat deze plaat in mineur is. Het illustreert vooral de intimiteit van de muziek. Het benadrukken van stilte. Een beperkt instrumentarium gebruiken om de nummers meer kracht te geven. Broken Holiday vormt een van de hoogtepunten van Forgotten Clothes. Deze compositie is van een dusdanige schoonheid dat je er bijna een brok van in de keel krijgt. Klinkend als een kruising tussen Marble Sounds en Sigur Rós. Ondertussen zie ik mezelf met een grassprietje in mijn mond op het gras liggen. Ik steun op een elleboog en luister naar The Me In You. Kijkend naar de drukke stad om me heen. Me verbazend over het gejakker. Langzaam maar zeker sluit ik me af en kijk alleen nog naar de witte wolken die het blauw van de lucht verkleuren. Met hun subtiele gitaarpop weet The Me In You zich stante pede een plek te veroveren binnen het muzikale landschap van de lage landen.
