Dertien jaar geleden is Goldfrapp verantwoordelijk voor de beste release van dat jaar. Hun debuut Felt Mountain weet te overtuigen vanwege de prachtige vocalen van Alison Goldfrapp in combinatie met filmische elementen en spannende elektronika. Vervolgens worden via Black Cherry en Supernature vooral de dansbare elementen van hun muziek verkend, waardoor de afstand tot de klanken van de eerste plaat toeneemt. Op Seventh Tree lijken de twee gezichten van de band in balans te komen, maar met Head First nemen Alison en Will Gregory toch weer een afslag richting de Elektro. Dit keer extra glad, waardoor ze op geen enkele manier kunnen tippen aan hun eerdere releases. Met die tegenvaller in het achterhoofd is het beluisteren van Tales Of Us extra spannend. Meteen vanaf opener Jo is het echter duidelijk wat de band voor ons in petto heeft. Composities die grotendeels ontdaan zijn van de elektronika en daardoor, nog meer dan op Seventh Tree, terugkeren naar het geluid van Felt Mountain. Aangevend dat het met Tales Of Us helemaal goed komt. Minimale aanslagen op piano bepalen het tempo. Rustig tokkelende gitaren geven hier en daar het ritme aan. Hierdoor komt de wonderschone stem van Alison in iedere compositie centraal te staan. Fraai gearrangeerde strijkers bepalen continu de sfeer. Halverwege de plaat wordt op Thea een dansbare beat geïntroduceerd. Aangevuld met elektronika. Demonstrerend dat Goldfrapp nog steeds een meester is in het koppelen van atmosferische soundscapes aan elektronische ritmes. Goldfrapp bracht de afgelopen jaren heel wat platen uit. Tales Of Us is uiteindelijk het eerste en enige passende antwoord op Felt Mountain. Zonder daarbij in herhaling te vervallen.
