Zomerse muziek in een desolaat landschap. Een typering die als eerste bij me opkomt na beluistering van de eerste klanken op Tremors. Moeilijk in een hokje te plaatsen of te definiëren. Een bouillabaisse met een diversiteit aan ingrediënten. Vandaar dat het even duurt, voordat ik de juiste woorden gevonden heb om deze release te typeren. Sinds twee jaar timmert Christopher Taylor met zijn project aan de weg. Geboren in Engeland, maar al weer een hele tijd in Wenen wonend. Resulterend in releases als The Wheel en Bloodflows. Nummers die uiteindelijk ook op dit debuut terecht zijn gekomen. Op Tremors laat Taylor horen hoe hij zich de afgelopen jaren heeft ontwikkeld. Waar in The Wheel repetitieve samples domineren, hoor je in andere composities vooral terug hoe er op een baanbrekende manier klassieke popliedjes worden gesmeed. Innovatief verpakt, maar toch toegankelijk. Opener Tempest bevat een basis van gedigitaliseerde vocalen. Subtiel opgeknipt en daarna weer aan elkaar geknoopt. Experimenteel en melodieus tegelijkertijd. Koude elektronika die je aangenaam verwarmt. De teksten zijn vooral melancholisch en donker van aard. Juist die combinatie maakt indruk. Het leidt tot balans en zorgt voor een mooie gelaagdheid, waarin iedere schil zijn eigen karakteristieken bevat. Halverwege lijkt Paralysed in eerste instantie een rustpunt. De piano domineert en bepaalt het tempo. Aangevuld met onder de oppervlakte borrelende ritmes, die zijn vormgegeven door samples. De gitzwarte lyrics zorgen ervoor dat je bij de les blijft. Met Fool wordt er weer geleidelijk toegewerkt naar het stramien dat het gehele album kenmerkt, om vervolgens pulserend tot een climax te komen in Lights. Een indrukwekkend debuut.
