Tijdens het opnieuw beluisteren van het tiende album van Piano Magic, waan ik me weer in de periode dat het 4AD-label schitterde in het verkennen van onontgonnen gebied. Bands als This Mortal Coil, Cocteau Twins en Dead Can Dance worden in die tijd groot. Door atmosferische en stijlvolle muziek uit te brengen, die soms als avantgardistisch kon worden bestempeld. Brendan Perry van Dead Can Dance is op twee nummers van Ovations verantwoordelijk voor de vocalen. Ik verbaas me erover dat ik tot de release van die plaat nog nooit van Piano Magic had gehoord. Muziek als deze loopt namelijk als een rode draad door mijn leven. Spannend en intrigerend. Uitnodigend tot een muzikale ontdekkingsreis, waar maar geen einde aan lijkt te komen. Een album dat met iedere draaibeurt rijpt en meer waardering oogst. Donker, melancholisch en dreigend. Tegelijkertijd ook beeldschoon. Glenn Johnson werkt met zijn project op dezelfde manier als This Mortal Coil. Hierdoor is de personele samenstelling van de band bij ieder album weer anders. Op Ovations is de hulp ingeroepen van Peter Ulrich. Bekend als de persoon die percussie-elementen toevoegde aan de eerste platen van Dead Can Dance. Hetzelfde doet hij op Ovations van Piano Magic. Natuurlijk herken je dan veel trucjes en geluiden, maar dat is verder niet storend. Johnson laat horen waar zijn roots liggen, maar verwerkt ook andere invloeden. Hierdoor weet hij boven zijn referentiekader uit te stijgen. Piano Magic zet daarmee een geluid neer, waar liefhebbers van de eerder genoemde bands zich zeker bij thuis zullen voelen.
