Drie jaar geleden brengt Peter Gabriel Scratch My Back uit. Op deze plaat vertolkt hij nummers van anderen en voorziet die van een klassiek arrangement. De bedoeling is om daarna de rollen om te draaien en om die anderen te vragen een nummer van Gabriel van een nieuwe interpretatie te voorzien. Het resultaat is vastgelegd op And I’ll Scratch Yours. Alleen Radiohead, David Bowie en Neil Young konden of wilden geen medewerking verlenen. Toch jammer. Zo blijft het gissen hoe bijvoorbeeld Don’t Give Up geklonken zou hebben als Thom Yorke deze compositie eens goed onder handen had genomen. De overigen leveren allemaal wel een bijdrage, waardoor het een zeer afwisselende schijf is geworden. Door de hoge kwaliteit van het basismateriaal kan het ook bijna niet mis gaan. Enige addertje onder het gras is de keuze die je vervolgens als artiest maakt. Ga je het origineel flink verbouwen en probeer je er een eigen versie van te maken of blijf je juist dicht bij de basis. Elbow kiest voor het laatste. Het levert een redelijk obligate kopie op van Mercy Street. Hetzelfde geldt voor Regina Spektor’s interpretatie van Blood Of Eden. Alhoewel ook Arcade Fire redelijk dicht bij het origineel blijft, is hun versie van Games Without Frontiers heel wat spannender. Bon Iver neemt al wat meer afstand en zet een heerlijke uitvoering neer van Come Talk To Me. Lou Reed gaat helemaal los op Solsbury Hill en levert een gruizige bewerking op die soms bijna onherkenbaar is. Ook Joseph Arthur’s versie van Shock The Monkey is meer dan de moeite waard. And I’ll Scratch Yours is een interessante en afwisselende plaat geworden. Mede door de diversiteit aan artiesten. Niet elke cover is even geslaagd. Laten we zeggen dat de plaat voor elk wat wils bevat.
