Chesea Wolfe – Pain Is Beauty


Na het bijna onheilspellende Apokalypsis brengt Chelseau Wolfe vorig jaar als tussendoortje een album uit met akoestische nummers. Illustrerend dat haar vocalen ook prima passen in een intiemere setting. Die ervaring heeft hoorbaar bijgedragen aan het resultaat dat Wolfe presenteert op haar nieuwe plaat Pain Is Beauty. Alsof ze doelbewust een wat luchtiger aspect van haar muziek wil combineren met de gitzwarte doom die typerend is voor haar eerdere releases. De muziek en de teksten balanceren continu tussen uitersten. Dag en nacht. Hoop en wanhoop. Het ene moment waan je je in een duistere thriller, om vervolgens in een sprookjesachtige wereld te belanden. Dit wordt mede veroorzaakt doordat de gitaren wat minder prominent aanwezig zijn en ze subtiel gebruikmaakt van elektronika. Het maakt deze plaat de beste van Wolfe tot nu toe. Aan de ene kant nog steeds log en dreigend, maar dankzij de toevoeging van nieuwe elementen wordt het in The Warden bijna lichtvoetig. Alsof je naar een muzikaal duel tussen Enya en Goldfrapp luistert. Haar vocalen en de roffelende drums doen hier en daar zelfs denken aan het debuut van Dead Can Dance. Soms moet je als luisteraar even doorbijten om het mooie van een compositie te doorgronden. Sick is daar een treffend voorbeeld van. Logge klanktapijten die uiteindelijk evolueren naar fijnzinnige sequences. Daarmee sluiten de composities prima aan bij de titel. Als je de deur opent om de wereld van Chelsea Wolfe te betreden, blijf je eerst wellicht afgeschrikt op de drempel staan. Als je vervolgens binnentreedt en de deur achter je dicht laat vallen, kun je je overgeven aan de ontdekkingsreis die Chelsea Wolfe heeft uitgestippeld. Pas dan ontdek je de pracht en praal van deze release.

Plaats een reactie