Het overlijden van Robert Burås betekent het einde van Madrugada, waarna zanger Sivert Høyem solo verder gaat. Zijn eerste proeve van bekwaamheid, Ladies And Gentlemen Of The Opposition, overtuigt niet. Long Slow Distance is ondertussen zijn vierde album. Op grond van voorgangers Exiles en Moon Landing zijn de verwachtingen hoog gespannen. Opener Under Administration trekt meteen de aandacht. Alsof je de eerste bladzijde van een spannende thriller leest, waarna je je genoodzaakt voelt om de rest tot je te nemen. Borrelend van de spanning verhaalt Sivert over een verloren relatie, die eigenlijk nog niet helemaal ten einde is. Zelfs als in Long Slow Distance gitaarmuren bezit dreigen te nemen van de speakers, blijft zijn prachtige stem het klankenpalet domineren. Eigenlijk is er niet zo heel veel veranderd sinds het einde van Madrugada. Hier en daar wordt wat subtiele elektronika toegevoegd aan de composities, maar in de basis klinkt Sivert solo nog steeds als de band die een spannend optreden in een rokerige kroeg perfect weet vast leggen. Net als bij Madrugada wordt er een afwisselende plaat voorgeschoteld. Alhoewel ook de wat stevigere tracks Red On Maroon en Emotions de spanning vast weten te houden, en Trouble live voor veel sfeer zal zorgen, smelt ik vooral weg bij de wat tragere tracks. Die zijn veelvuldig aanwezig op deze plaat, met als hoogtepunt het wonderschone Blown Away. Minimale instrumentatie en de stem van Sivert in de hoofdrol. Je meenemend naar prachtige, desolate landschappen in Noorwegen. Naar mooie vergezichten over de stad Bergen. Sivert Høyem heeft met Long Slow Distance zijn beste album tot nu toe gemaakt. Dat wil wat zeggen. Aangezien zijn vorige twee releases al erg overtuigend waren.
