Frames – Mosaik


Als ik na een paar weken afwezigheid een bezoek breng aan de platenzaak, krijg ik meteen wat tips betreffende nieuwe releases die ik vooral even zou moeten beluisteren. Terwijl ik de stapel aan het doorploegen ben, legt hij er nog een plaat bij. The Frames? Dat is toch die Ierse band die Folk en Rock overgieten met een sausje Country? Nee, dit is het debuutalbum van de Duitse band Frames uit Hannover. Het ontbreken van het woordje ‘The’ had me natuurlijk meteen moeten triggeren. Direct valt me op dat Mosaik tegen de Post-Rock aanschurkt. De puristen in het genre zullen dit uiteraard niet met me eens zijn, maar de langgerekte en instrumentale nummers, die vaak toewerken naar een climax, ademen toch heel duidelijk de sfeer van deze muziekstijl uit. Repeterende riedeltjes op piano, aangevuld met zachte gitaarklanken, warmen mijn trommelvliezen op. Langzaam maar zeker zwelt het geluid aan en komen er lagen keyboards bij, die hier en daar klinken als een mellotron. Als het om de opbouw van de melodielijnen gaat, nemen de toetsen sowieso vaak het voortouw op deze plaat. Aangevuld met steeds weer variĆ«rende klankkleuren van de gitaren, levert het een boeiend geheel op. Soms heeft het zelfs wel wat weg van The Gathering ten tijde van Mandylion, maar dan zonder de zang van Anneke van Giersbergen. Ook ontwaar ik invloeden van The American Dollar. Alhoewel ik in het begin het idee krijg dat de band nog aan het opwarmen is en ze eigenlijk de tip zou willen geven om de muziek iets compacter te verpakken, vallen aan het eind van het album alle puzzelstukjes op hun plaats. Middels het wonderschone drieluik Horizon, Audacity en M laat deze band horen dat we de komende jaren nog veel van ze kunnen verwachten.

Plaats een reactie