Karen Elson – The Ghost Who Walks


Ik kan me voorstellen dat Arno Hintjens een fan van Karen Elson wordt, als hij haar eerste album The Ghost Who Walks hoort. Alhoewel hij zijn roots vooral heeft in de Rhythm And Blues en zij meer geïnspireerd is door Americana, Country en Folk, hoor ik op haar album met enige regelmaat intro’s voorbijkomen die niet zouden misstaan op een toekomstige plaat van onze Belgische troubadour. Karen Elson’s loepzuivere zang vormt een prachtig contrast met de ongepolijste begeleiding, waarin krasserige violen, simpele piano’s, orgels, accordeons en allerlei soorten gitaar de hoofdrol spelen. Jack White van The White Stripes is niet alleen haar echtgenoot, maar ook degene die op een flink aantal tracks de drumpartijen voor zijn rekening neemt. Daarnaast is hij verantwoordelijk voor de productie en heeft hij geholpen bij het mixen. Ondanks dat heeft hij niet de fout gemaakt om een te grote stempel op het geheel te drukken. Vanwege de lange ervaring van Karen in de wereld van zowel de mode, de film als de kleinkunst zou dat een onderschatting van haar kwaliteiten zijn. Ongetwijfeld zal menigeen hier en daar The White Stripes herkennen en referenties vinden naar de sound van The Dead Weather, maar daar moet je dan wel flink je best voor doen. Pretty Babies, The Truth Is In The Dirt en het titelnummer zijn de hoogtepunten op deze plaat. Hier leiden de eerder genoemde ingrediënten tot een uitgebalanceerd geheel. In nummers als The Last Laugh en Cruel Summer neemt een van de bestanddelen wat meer de overhand, waardoor de aandacht verslapt als je die elementen van Karen Elson’s muziek niet interessant vindt. Uiteindelijk is het eindresultaat een consistent album, dat het in zich heeft om heel wat draaibeurten te overleven.

Plaats een reactie