Ondanks mijn aanvankelijke scepsis met betrekking tot Twitter, moet ik zeggen dat het me al heel wat heeft opgeleverd. Nieuwtjes met betrekking tot muziek worden vaak net iets eerder via dat medium verspreid dan via de officiële nieuwsbrieven. Ook zijn er zaken die ik alleen daar te weten ben gekomen omdat je nou eenmaal geen abonnement kunt hebben op alle nieuwsbrieven in de wereld. Bovendien krijg ik, door de artiesten te volgen, regelmatig luistertips van de professionals zelf. Zo laat Ryuichi Sakamoto via Twitter weten dat hij zeer onder de indruk is van de muziek van Goldmund. Als ik zijn link volg, begrijp ik meteen waarom. Achter de naam Goldmund gaat Keith Kenniff schuil. Hij is het prototype van de muzikant die alles zelf regelt. Middels het door hem opgezette label Unseen Music distribueert hij zijn composities. Als Helios maakt hij muziek die wel wat weg heeft van The American Dollar en onder zijn eigen naam richt hij zich vooral op commercials en soundtracks. Goldmund staat voor het creëren van een verstilde wereld waarin de piano de hoofdrol speelt. Terwijl ik luister naar The Malady Of Elegance, lijkt het alsof hij zich met het instrument in mijn woonkamer heeft genesteld. Waar Sakamoto zich nog wel eens laat ondersteunen door subtiele laagjes synthesizer, beperkt Goldmund zich op dit album tot het boetseren van prachtige Ambient door alleen zijn piano te bespelen. Net als Sakamoto durft hij het aan om subtiele pauzes aan te brengen in zijn klanktapijten, door afwisselend hard en zacht te spelen. Beelden van een stil landschap doemen op. Even neem ik afstand van de dagelijkse sores om slechts te verdrinken in de schoonheid van de toetsaanslagen die ieder voor zich een eigen verhaal vertellen.