Na Yes is Elysium van de Pet Shop Boys een regelrechte teleurstelling. De boys klinken op die plaat saai en uitgeblust. Met de release van Electric lijken Tennant en Lowe dat zelf ook toe te geven. Al binnen een jaar een opvolger, waarmee ze excuus aan willen bieden voor hun vorige release en wraak nemen door een van hun betere platen ooit uit te brengen. Alle elementen die hun muziek zo aangenaam maken, zijn op Electric in vol ornaat aanwezig. De heerlijke stiff upper lip van Neil Tennant verpakt in aanstekelijke refreintjes. Vrolijkheid met een subtiele, zwaarmoedige ondertoon. Elektro Pop met een bombastisch laagje. Ook nieuwe elementen worden toegevoegd. Met dank aan Stuart Price, die eerder al samenwerkt met Madonna, Röyksopp en New Order en zelf als muzikant actief is in Zoot Woman. In tegenstelling tot Elysium regeert de beat dit keer, zonder de melancholie uit het oog te verliezen. In Inside A Dream komen alle elementen perfect samen om de ultieme Pet Shop Boys track op te leveren. Openend met stemmige keyboards, lijkt het in eerste instantie op de aankondiging van een ballad. Tot een pulserende sequencer invalt, om een lekker ritme aan te geven. Voer voor de dansvloer en de hitlijsten. Love Is A Bourgeois Construct bevat gedigitaliseerde samenzang zoals we die kennen uit Go West. Dit keer in iets bescheidener vorm. De verrassing van de plaat is een cover van Bruce Spingsteen’s The Last To Die. Het gebruiken van andermans materiaal is op zich niet zo opzienbarend. Eerder bewerken ze al My Girl van Madness en U2’s Where The Streets Have No Name. The Last To Die klinkt op Electric heel wat beter dan het middelmatige origineel. Electric behoort, samen met Very en Yes, tot het beste van de Pet Shop Boys tot nu toe.
