Soms is het lastig woorden te vinden om de grootsheid van een release te omschrijven. Dit is het geval voor The Seer van Swans. De opvolger van My Father Will Guide Me Up A Rope To The Sky, mijn eerste kennismaking met deze Amerikaanse band, voegt een nieuwe dimensie toe aan de Post-Rock en is van begin tot eind meeslepend. Zoals we van ze gewend zijn, levert het niet altijd de meest gemakkelijke kost op. Als je aan de luistertrip begint, resten slechts twee keuzes. Je neemt, als eventuele nieuwkomer, meteen afscheid van deze band of je omarmt de geniale en avantgardistische verbeelding van inventiviteit die middels geluid wordt vormgegeven. Repeterende elementen zorgen in nummers als Mother Of The World en The Apostate voor hypnotiserende momenten. Alsof Michael Gira je met open armen uitnodigt om zijn mysterieuze wereld te betreden. Het is daar goed toeven. Door de muren van geluid af te wisselen met ingetogen momenten, verhoogt het de dynamiek en de spanning van de plaat. Veel termen zijn van toepassing op The Seer. Spookachtig in 93 Ave. B Blues. Intiem, dankzij de zang van Karen O, in Song For A Warrior. Verrassend donker en rustgevend in het intro van A Piece Of The Sky. Herinneringen oproepend aan Coil. Melodieus in Lunacy, dankzij de gastvocalen van Low. In het ruim een half uur durende titelnummer komen alle elementen van de drie decennia omspannende carrière van Swans bij elkaar. Zonder dat ze in herhaling vallen, of halsstarrig proberen om vooral op zichzelf te lijken. Met iedere release ontwikkelt Swans zich verder. Deze band weet een dood gewaand genre, de Post-Rock, steeds opnieuw uit te vinden. Met The Seer zijn ze verantwoordelijk voor een van de opvallendste releases van dit jaar.
